دادا

حریق سبز جنگلا به دست کبریت جنون

2011-11-23T23:36:00.000-08:00

مدتی‌ست سخن از جنگ ساز شده و تیغ‌ها آخته! روزگاری غریب بود و دارد غربت‌تر می‌شود. عده‌ای در هر دو سوی ماجرا بی توجه به سرنوشت ملت‌ها دارند به آمال خود می‌اندیشند. متاسفانه عده‌ای دیگر هم از هم‌میهنان مثلن فرهیخته‌مان هم موافق جنگ‌اند تا بتوانند در روزگار پایان عمر کنج عافیت در مملکت بگیرند و چند صباحی عیش‌اش را در ایران داشته باشند. جناب "میرفطروس" نویسنده و تحلیل‌گر تاریخ مثلن یکی از همینان است. در نامه‌ای که به سناتور "گراهام" از ایشان خواسته که با تدابیری به ایران حمله کند. چرا که تنها راه‌حل از نگاه ایشان برای سرنگونی رژیم از جنگ می‌گذرد. در شگفت‌ام چه‌گونه یک نویسنده ذره‌ای به مغزش خطور نمی‌کند که جنگ یعنی عقب‌گردی چندین ساله و نه آبادانی. حال به هر قیمتی حتا سرنگونی یک رژیم. از طرفی دکتر صمدانی، رئیس دانشگاه آمریکایی گلوبال در نامه‌ای از آقای میر فطروس خواست که دکترای افتخاری را که دانشگاه به ایشان اعطا کرده بود، پس بفرستد. به سبب نوشتن همین نامه که در آن از سناتور امریکایی خواسته بود که جنگ درگیرد.

میهن‌پرستی برای عده‌ای یعنی خود را دیدن و خود در آن آسوده زیستن. به قول وحشی بافقی: آسوده‌دلان را غم شوریده‌سران نیست. هیچ برای‌شان مهم نیست که خیل عظیمی از ملت در این جنگ زیان می‌بینند و کشته خواهند شد و زیرساخت‌های مملکت که برای آن سرمایه‌ها رفته نابود خواهد شد و کشور به خاک سیاه خواهد نشست و برای آبادانی آن باید دست‌کم دو نسل تاوان بدهد. کما این‌که هنوز نسل من دارد تاوان می‌دهد. جزییات این تاوان به مسائلی می‌رسد که هرگز به ذهن و مغز کوچک این مثلن روشن‌فکران نخواهد رسید. چرا که غم ملت ندارند. چرا که در کنج عافیت‌شان نشسته‌اند و فرمان به لنگ‌اش کن می‌دهند.

از جناب "ناصر زراعتی" به سهم خود ممنون‌ام که مطلبی را در خبرنامه‌ی گویا نوشته بودند و مخالف سرسخت جنگ بودند. ایشان با منطق و اصول انسانی و تبعات جنگ در هر دو سوی ماجرا آشنایند. یک نویسنده اگر نتواند تحلیل درستی از ماجرا داشته باشد، نویسنده نیست. باشد که این خیل نویسنده‌گان تعدادشان زیادتر شود و از خیل عافیت‌طلب عشرت نشین روزبه‌روز کاسته.

*تیتر از "شهیار قنبری"

1390/9/3

افراط و تفریط

2011-11-07T03:40:00.000-08:00

مملکت‌مان در طول تاریخ از دو قشر ضربه خورده است! این دو قشر رفتارشان یا افراطی بوده یا تفریطی! پُزهای روشن‌فکری که تعریفی مطلقن قاطع از آن وجود ندارد و هر کسی بر اساس معیارهای شخصی خود، "روشن‌فکر" را تعریف می‌کند. اما اقشاری از اجتماع ایرانی چه در درون و چه در برون مرزها، هنوز اندرخم یک کوچه‌اند. هنوز اگر فردا به قول معروف تقی به توقی بخورد، گروه برافتاده را بر پشت‌بام‌ها برده و سَر خواهند بُرید. این است حال و روز مردمان ما!

در سال 57 کسی نگفت باباجان این کسانی که در دادگاه‌های فرمایشی حکم بر ذبح‌شان رفته مگر حقوق شرعی ندارند؟ حقوق انسانی؟ اما مفسران امروز می‌گویند دورانی بوده که هیجان بر کار عقل غالب بوده و این هیجان انقلابی وقتی فرو نشست، کسانی که با قافله از اول راه نیامده بودند، سر خود گرفتند و رفتند. این شد که مخالفانی در جامعه شکل گرفتند که از هر طیفی بودند. طیف مارکسیست که از همان اول راه چنان کنار زده شدند با ارعاب و تهدید و زندان که گویی هیچ سهمی از ابتدا در انقلاب 57 نداشته‌اند. طیف‌های مسلمان منسوب به حلقه‌ی پیشین چون "مجاهیدن خلق" هم پس از این‌که سهمی در قدرت کسب نکردند، شروع به جو ناآرامی کردند که ثمره‌اش کشتار بی‌گناهان و در نهایت بدنام کردن خود نزد اذهان عموم بود.

قصدم گفتن تاریخ مبارزات پس از انقلاب 57 نیست. قصدم این است که بگویم هوشیار باشیم فردا روز هم‌چون گروه‌های رادیکال رفتار نکنیم. شرط آزادی و رسیدن به دموکراسی شبیه آن‌چه در غرب دستاورد داشته است، این است که به عقاید هم‌دیگر احترامی بایسته بگذاریم. با ترورهای بی‌جای شخصیت و با حقیر و خوار شمردن اقوام بشری نه تنها خودمان به افق پیش رو نخواهیم رسید بلکه درجا خواهیم زد. هم‌چنان که مملکت‌مان پس از قرون درجا می‌زند. مطالعه‌ی تاریخ کشورمان، نشان می‌دهد مردمی دم‌دمی مزاجیم. و این خطرناک‌ترین شکل یک اجتماع است وقتی دریچه‌های بحرانی یک سد گشوده می‌شود. در این‌جا خشک و تر با هم خواهند سوخت.

1390/08/16

گودر

2011-10-24T08:58:00.000-07:00

چند روزی‌ست که همه‌گان(آنان که گودر بازند) زانوی غم بغل گرفته‌اند که دیگر "گودر" وجود نخواهد داشت در طرفه‌العینی! از طرفی خبر می‌رسد که چنین نشد و چنین هم نخواهد شد که چه خبر دارید، گوگل‌پلاس درد و بلای شما را به جان خواهد خرید و زین‌پس سرویسی خواهد داد شبیه آن‌چه پیش‌ترها "گودر" در فید بلاگ‌ها بر دوش‌اش بود. برای عده‌ای چون من که آدرس بلاگ‌های بسیاری را در "گودر" ریخته و هر روز از آپ کردن‌شان باخبر شده و تورقی می‌کردم جای شکرش باقی‌ست!

*البته کاربران ایرانی هم دست روی دست نگذاشته و پتیشن پشت پتیشن و ای‌میل پشت ای‌میل که آهای ما معترضیم! انگاری کن بعد از انتخابات سال 88 است که نفس‌کش بطلبیم! نه آقاجان آن‌جا با "گوگل" طرف هستید! آن‌ها هم حق دارند از جامعه‌ی مجازی "ف بوک" عقب نمانند و چنین به تکاپو بیفتند. به هر حال آنان هم باید نان بخورند دیگر! اگر به خواسته‌ی ما ایرانی‌ها پاسخ بدهند که بعید است، از فردا "یاهو" هم 360اش را بازخواهد گرداند!

1390/8/2

روزگار و شهروند امروز توقیف شدند! مبارک باشد

2011-09-06T00:59:00.000-07:00

آخرش توقیف شد. همین پُست پایین نوشته‌ام و پیش‌بینی کرده بودم. هر چند گفته‌اند فقط دو ماه توقیف است. روزنامه "روزگار" در روزها و هفته‌های اخیر روی موضوعاتی زوم کرده بود که از خطوط قرمز نظام بوده است! تکلیف هفته‌نامه‌ی "شهروند امروز" هم که خیلی مشخص بود. انگار این هفته‌نامه هم از سر سیری منتشر شده بود و خیال ماندن نداشت. حتا روزنامه‌ی "روزگار" هم انگار ابدن برای‌اش مهم نبود بماند به هر قیمتی!

نامه‌ی ناجوان‌مردانه‌ی "تورج زاهدی" منتقد بی‌سواد حوزه‌ی موسیقی به سیدعلی میرفتاح سردبیر "روزگار" از آن جوک‌های منتخب سال بود! مَردک گمان کرده نظام برای‌اش سفره پهن خواهد کرد حالا که به "گلشیفته فراهانی" و "محمدرضا شجریان" متلک پرانده و چیزکی گفته! آخر چه‌طور انتظار داری که در زمانه‌ای که همه‌ی نظام بسیج شده تا حرف ناحق‌اش را به قیمت جان هم‌میهنان به کرسی بنشاند تو می‌آیی و دایه‌ی مهربان‌تر از مادر می‌شوی؟! درود بر میرفتاح که با کمال احترام به قول امروزی‌ها "توپوزش" زد! این نامه‌ها در صفحه‌ی 16 روزنامه در مورخه‌های 13 و 14 شهریورماه موجود است!

البته که به‌زودی شاید منتظر توقیف "مهرنامه" و برادر تنی‌اش "تجربه" هم باشیم. برای خودمان "نوسترداموسی" شده‌ایم!

1390/06/15

از هر خونه‌ای عزیزی رفته

2011-06-28T02:08:00.000-07:00

روزگار شگفتی‌ست! داشت‌ام خیابان‌ها و مردمی را تماشا می‌کردم که در صف عابربانک‌ها ایستاده بودند تا از صدقه‌سر دولت مهرورز و خدمت‌گزار یارانه ماهانه خود را دریافت کنند. مطمئنن عده‌ای در دل ناسزا می‌گفتند و عده‌ای برای روز بعد برای خرج کردن یا پس‌انداز نقشه می‌کشیدند. ناخودآگاه ترانه‌ی "هایده" به ذهن‌ام خطور کرد با مطلع:

خانه‌ی روشن، خداحافظ

سرزمین من، خداحافظ

روزای خوب‌ت بگو کجا رفت

تو قصه‌ها رفت یا از این جا رفت

روزگار شگفتی‌ست! عده‌ای در حصارند و انگار دیروز دست از اعتصاب برداشتند. نمی‌توان گفت تنها در روزگار ما این سرزمین روی خوش ندیده است. در همه‌ی اعصار این سرزمین مردم و آسمان این مُلک دچار کابوس و سیاهی بوده است. از طرفی بعضی از روزنامه‌های نزدیک به اصلاح‌طلبان شهامت نوشتن پیدا کرده‌اند از جمله روزنامه "روزگار" که پیش‌بینی من این است که به‌زودی توقیف خواهد شد. نهایتن تا بعد از برگزاری انتخابات تحمل خواهد شد!

من سیاسی‌نویس نیست‌ام و البته توهم توطئه هم ندارم. ولی دارم روزهای شگفتی را می‌بینم. روزهای روشنی در راه است. نور از هر روزنی راه خود را پیدا خواهد کرد. آن‌روز خواهد آمد. در همه‌ی این روزها کسانی که دستی در نوشتن دارند دارند این روزها را با هر رسانه‌ای که در اختیار دارند ثبت می‌کنند. من هم نوشت‌ام تا گواهی باشد بر آن‌که من هم دیدم و کور نبودم. من هم شهادت دادم این‌روزهای سیاه را... من هم دیدم که برای مُردن هم باید در صف ایستاد.

ای زن تنها مرد آواره

وطن دل توست

شده صد پاره*

*ترانه: اردلان سرفراز- موزیک: فرید زلاند- اجرا: زنده‌یاد هایده

1390/04/07

بوی پیرهن یوسف‌ام

2011-06-06T13:29:00.001-07:00

حدود یک ساعت پیش از صفحه‌ی فیس‌بوک دوستی فهمیدم که امروز شانزدهم خرداد سال‌مرگ "هوشنگ گلشیری"‌ست. باور کردنی نیست که خردادماه این‌همه مصیبت‌زده باشد. تازه می‌فهم‌ام که من هم برادرم را در چنین ماهی از دست دادم. در چنین روزهایی. حالا به تلافی یا بهتر بگویم برای این‌که دل‌ام را دریایی کنم دارم "بوی پیرهن یوسف" مجید انتظامی می‌شنوم که خیلی دوست‌اش دارم. شما هم اگر در هاردتان دارید بشنوید. موسیقی‌های "سکوت سرشار از ناگفته‌هاست" اثر زنده‌یاد "بابک بیات" و همین "بوی پیرهن یوسف" از آن‌هایی هستند که آرام‌ات می‌کنند. دست‌کم مرا...

1390/3/17

عقاب آبی بلند پرواز کرد

2011-05-24T08:24:00.000-07:00

مرد آبی هم خاموش رفت. اما با صدای بلند فریاد زد مردم‌ام را دریابید. ناصرخان را مردم خان کردند و عقاب‌اش نامیدند و به پاس‌داشت ملت‌اش صدای بلندشان شد در فصلی که نفس بر او راه بسته بود. این‌چنین است که یکی "خان" می‌شود و دیگری ننگ تاریخ به جان می‌خرد.

کنون ناصرخان از دنیای پست و پلیدمان برای همیشه رخت بربسته و یادش در دل ماست فقط. سیاهی هم به زغال مانده و زمستان هم بلند است انگار. افتخار می‌کنم از قبیله‌ی آبی‌ها بودم همیشه که آبی‌ها دلی به وسعت دریا دارند. دریادل‌اند اگر حسادت نکنید. روح‌اش شاد و نام‌اش مانا.

1390/3/3

فارنهایت451

2011-05-13T12:31:00.000-07:00

خبرهایی رسیده از نمایش‌گاه کتاب تهران که آقاجان سارقان فرهنگی از بعضی غرفه‌ها کتاب‌هایی را به سرقت برده‌اند. حالا چه‌طور و چه‌گونه عرض می‌کنم. حتمن یادتان هست مجسمه‌هایی را چند ماه پیش مانند آب خوردن می‌دزدیدند و آب از آب تکان نمی‌خورد! این‌بار هم در پوشش ماموران نمایش‌گاه به بعضی غرفه‌ها از جمله "نشر چشمه" مراجعه و مثلن کتاب‌های خانم "مهسا محب‌علی" و "علی‌اشرف درویشیان" را کوله کرده و علی نگهدارت!

مدیران نمایش‌گاه هم بعدن منکر شده‌اند که ماموران و ضابطان آنان چنین کاری کرده‌اند و همه‌ی تقصیر را به گردن دزدان نهاده‌اند و دیوار چه کسی کوتاه‌تر از دزدان سر گردنه؟! وقتی شما از مجرای قانونی راهی برای رقیبان فرهنگی خود ندارید مسلم است از راه‌های بهتر می‌توانید کسانی را از میدان به در ببرید و بعد هم که بود، که بود، من نبودم! توصیه اکید بنده به مدیر نشر چشمه آقای "کیاییان" مسملن این خواهد بود که به اجنه متوسل شوند تا بتوانند به وسیله‌ی نیروهای ماورایی از جای پیدا و پنهان کتاب‌ها خبر شوند. مملکت از وقتی گل و بلبل شد که هر ننه‌قمری شد شاعر و نویسنده! حالا چه ربطی به این مقوله دارد، عرض خواهم کرد.

زمانی جو مملکت را بازار خواننده شدن گرفته بود. عده‌ای گمان کردند که اگر مقلد "داریوش" یا "ابی" یا فلان سوپراستار شوند، بازارشان سکه می‌شود. ولی دوباره با ننه‌شان آشتی کردند و به خانه‌شان بازگشتند. راهی دیگر برای خود پیدا کردند و هنرپیشه‌ها هم مثلن شدند نویسنده(بهاره رهنما) و موزیسین‌های دوزاری هم شدند هنرپیشه(گلزار) و هنرپیشه‌هایی هم شدند عکاس(هدیه تهرانی) و خلاصه شیر تو شیر! از این سو جوانان بی‌کار و علاف هم گفتند خدا پدر شعر نو، نیما را بیامرزد که راه شاعر شدن را یادمان داد و با جملاتی عبث و بی سر و ته، بنای شعر "پست‌مدرن" را نهادند و خلاصه کتاب چاپیدند. عده‌ای هم فاتحه‌ای نثار قبر "صادق خان هدایت" در پرلاشز کردند و شدند "داستان‌نویس" و کار و بارشان سکه!

دولت خدمت‌گزار هم که بی‌کار ننشسته بود، تصمیم به راه‌حل‌هایی گرفت از جمله این‌که با توسل به رمالی و کف‌بینی، نویسنده‌گان و شاعران مطرح را صید کرده و خلاصه حالی ازشان بگیرد که در نمایش‌گاه پیشین و همین نمایش‌گاه به درستی به وظیفه عمل کرد. از من بپرسید می‌گویم: اجی مجی... یعنی دم‌شان گرم. در همین راستا "شهیارخان قنبری" چنین سروده:

به شب‌دلان تبریک

به روزکوران تبریک

به هیچ‌کسان تبریک

به گل‌سوزان تبریک

انفجار عبدی‌جان در آسمان مبارک

تکه گوش ترانه بر قصابان مبارک*

و در جایی دیگر می‌فرمایند:

اهل هزار و یک‌شب‌ام

از ته قصه‌ها می‌یام

از زمهریر بی‌کتاب

از شهر بی‌صدا می‌یام**

*نونفس- شهیار قنبری

**قصه‌گو-شهیار قنبری- شهره

1390/2/24

اندر تاخیرات فی الاحوالات

2011-04-28T02:42:00.000-07:00

کار و بار ما در بلاگ‌نویسی بدین‌جا دررسید که تعطیل کنیم و کار خود به بنده‌ای دیگر از بنده‌گان خدا سپریم و... اما دیدم همه‌ی این نوشته‌ها که در آرشیو موجودند، تاریخ زنده‌ای از حال و هوای جوانی‌مان است و چه بسا عقاید و افکار و گاه پیش‌بینی‌های آینده... هنوز پُستی را که پیش‌بینی حال و روز حاکمان امروز را کرده بودم را فراموش نکرده‌ام که این آقایان روزی خود به جان خود اُفتند و بهترین راه برافتادن همین است و بس...

دوستانی ناشناس همه متفق‌القول‌اند که آقاجان چرا کامنت‌ها را بسته‌ای؟ خدمت این دوستان ناشناس عارض شوم که بستن کامنت‌ها از اوجب واجبات است به قول علما در فصلی که هیچ‌کس صاحب خود را نمی‌شناسد و خلاصه هر چه بر ذهن و مغز مبارک می‌رسد می‌نویسد. هر کس پیامی دارد در نامه بنویسد، بنده هم قول می‌دهم بخوان‌ام و اگر جوابی بود در همین پُست‌ها بنویسم... این از این. اما این پُست بدین جهت نوشته آمد که بگویم به قول عزیزی با شادی باید به انتقام زنده‌گی رفت. و اما در عالم مطبوعات...

نخست این‌که نمی‌دانم این خانم لوس و بی‌نمک البته از لحاظ بنده، "بهاره رهنما" چه‌گونه از عالم تلویزیون و سینما(که همان‌جا هم نچسب بود) به نشریه هفته‌گی "چلچراغ" پا گذاشت و بعد هم شد ستون‌نویس روزنامه‌ی شرق برای معرفی یا پیش‌نهاد کتاب به حرفه‌ای‌خوان‌ها! البته ایشان مجموعه‌داستانی به همت پارتی‌شان در نشر چشمه چاپیدند که بگویند ما هم هستیم. خدا نصیب نکند. طفلک پیمان قاسم‌خانی...

اما خانم دیگری که این‌روزها شاکی هستند و به‌حق شاکی‌اند، تهمینه میلانی کارگردان و معمار هستند. ایشان شاکی‌اند که فیلم اخیرشان(نام فیلم نوشته نمی‌شود مبادا تبلیغ برای فیلم شود) در سینماهای کوچک آن‌هم به اندازه حدودن ده پانزده فقره اکران شده است. ایشان گفته اگر کار سینما نکنم دست‌کم سرگرمی دیگری دارم و آن‌هم معماری است. ایشان گفته پروژه‌ای معماری داشته در ورودی ایست‌گاه‌های مترو که با رفتن جناب "محسن هاشمی" فعلن پادرهواییم. کاش پروژه‌ی ایشان به سامان شود تا ببینیم که آیا مثل سینماشان است یا نه؟ بنده اگر از سینمای ایشان بخواهم فیلمی را اسم ببرم چیز دندان‌گیری به ذهن‌ام نمی‌رسد. البته سینمای ایشان سینمای بدی نیست. اما به مذاق بنده فارغ از این بحث‌های بندتُنبانی فمینیستی خوش نیامد. فعلن همین.

1390/2/8

اِبی و باقی قضایا

2011-03-24T13:14:00.000-07:00

این اوایل سال نو خوش نداشت‌ام چیزکی بنویسم که بعضی‌ها را برنجاند ولی خدایی نشد. حالا مطمئنن بعضی‌ها برای خود دلایلی دارند و البته بنده هم سلایقی. قصه از آن‌جا آغاز شد که تلویزیون عامه‌پسند "فارسی 1" کنسرت جناب "ابی" یکی از بزرگ‌ترین سوپراستارهای ایرانی را پخش کرد که البته یکی از حامیان این کنسرت طبق معمول این شبکه‌ی تلویزیونی بود. تا این‌جا هیچ مشکلی نیست و بنده مثل بعضی‌ها توهم توطئه ندارم که چنین و چنان...

من پیش‌ترها یعنی در اوائل دهه‌ی هفتاد خورشیدی که جناب "ابی" سلسله‌کنسرت‌هایی در امریکا برگزار شد و بعد از آن ابی جایگاهی پیدا کرد و فیلم این کنسرت‌ها و کاست‌ها دست به دست چرخید و نقل محافل شد دچار شوک شدم چرا که شخصیت ابی را متفاوت‌تر ارزیابی می‌کردم و چون داریوش و ستار می‌دیدم. یعنی سنگین و موقر و با شخصیت. اما این کنسرت‌ها نگاه من را نسبت به او عوض کرد. اما هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم شخصیت او با گذر سالیان نزول کند و به این‌جا برسد که روی سِن و در برابر جمعیتی هوادار یا غیرهوادار سوالی بپرسد که بنده پس از شنیدن این سوال خجالت کشیدم که این سوپراستار دیگر هیچ حرفی برای گفتن نداشت به راستی؟! اما پرسش بزرگ این سوپراستار به قول خودش ساده بود: نظرتان راجع‌به فرم جدید موهای من چیست؟ اگر دماغ‌ام را عمل کنم چه‌طور؟

آقای ابی عزیز، برادر من!

آیا هیچ به خودتان در آینه نگاه کرده‌اید و یا دست‌کم به آثارتان که این‌همه سال اجرا کردید نگریسته‌اید که بانیان این آثار چه کسانی بودند و پیام این ترانه‌ها چیست؟ مطمئنن فرقی اساسی بین آثار شما و آثار امثال خدابیامرز آغاسی و داود مقامی هست. اما شما زمانی که کُت خود را روی کول انداختید مطمئن شدم که آن‌چه اجرا کردید هیچ تفاوتی با امثال آغاسی(که البته هیچ توهینی به این شخصیت بزرگ نیست) ندارید. آن خدابیامرز دستمال دست می‌گرفت می‌چرخاند و شما اینک در این سن که عمرتان دراز باد، کُت روی کول می‌اندازید و چون جاهلان قدیم روی سن رژه می‌روید.

اما نکته‌ای که از تلویزیون "من و تو 1" در خاطرم مانده مربوط به برنامه‌ی "بفرمایید شام" است. هیچ دقت کرده‌اید این دوستان وقتی به خانه‌ی هم می‌روند، یک بطر شراب یا ویسکی به خانه‌ی میزبان می‌برند؟ نمی‌دانم این رسم کجاست ولی دست‌کم می‌دانم رسمی ایرانی نیست. به جای این بطر شراب یا ویسکی بهتر نیست یک شاخه گل یا یک کتاب به طرف کادو بدهید؟ یا دست‌کم کادوهای فرهنگی مثل فیلم یا سی‌دی؟ خدایی کمی فکر کنید و با وجدان‌تان خلوت کنید. اگر در ممالک دیگر این‌گونه رسم و عُرف است آن‌ها سال‌ها و قرن‌ها پیش کتاب‌هاشان را به هم کادو داده‌اند تا به امروز رسیده‌اند جان برادر! باور بفرمایید. کمی به دکور خانه‌ی غربی‌ها در فیلم‌ها نظر بیفکنید به حرف بنده می‌رسید که حتمن جایی برای کتاب دارند.

1390/1/5

از نو، نو شویم

2011-03-17T00:32:00.000-07:00

چهارشنبه‌سوری هم که دیگر روز و نماد بی‌فرهنگی ماست تمام شد و آب از آب تکان نخورد. آخر مراسمی که قدیم‌ها با روشن کردن بوته‌ای آتش و پریدن از آن رسم و آیین دیرینه‌ای بود با منفجر کردن بمب و انواع و اقسام ترقه‌ها چه قرابتی دارد؟ چرا گزک می‌دهید دست بعضی‌ها که در بوق و کرنا کنند این آیین شیطانی‌ست؟! شعورش را نداریم آقاجان و باید عمری تاوان نادانی و بی‌عقلی را بدهیم. همین.

سال 89 هم دارد نفس‌های آخر را می‌کشد. دهه‌ی 80 خورشیدی هم تمام شد و پا به دهه‌ی 90 خواهیم گذارد. در این دهه که از هر لحاظ دنیا تکان‌هایی جدی خورد و نمونه‌ی اخیرش زلزله‌ی بی‌سابقه‌ی ژاپن و خطر انتشار مواد رادیواکتیو است. پیش از این بیداری ملت‌های خاورمیانه در سالی بود که گذشت. اما ما ملت ایران هم‌چنان داریم تاوان پس می‌دهیم. تاوان بی‌تدبیری و تک‌روی را... تاوان نادانی. به‌قول "شهیار قنبری" ملتی که خانه‌اش از کتاب و کتاب‌خانه خالی باشد بهتر از این نیست. ملتی که هنوز 5000 تومان هزینه برای خرید یک کتاب برای‌اش گران است ولی پول آژانس برای تفریح‌اش ارزان.

خبری که در شلوغی اخبار دنیا آن‌چنان در بین ادب‌دوستان پخش نشد و دیده نشد، درگذشت "دکتر سعید ارباب‌شیرانی" مترجم کتاب هشت جلدی "تاریخ نقد جدید" بود که دو دهه به توصیه‌ی زنده‌یاد "رضا سیدحسینی" دیگر مترجم گران‌قدر روی این اثر زحمت کشید و در دوره‌ی پانزدهم کتاب سال جمهوری‌اسلامی به عنوان کتاب سال شناخته شد.

او در سن 73 ساله‌گی به دلیل بیماری سرطان در امریکا درگذشت. در سال1316 در اصفهان به‌دنیا آمد. کتاب "تاریخ نقد جدید" یکی از آثار مانده‌گار در جهان است که باید خوش‌حال باشیم برگردان فارسی‌اش را داریم. یادش گرامی و روح‌اش شاد.

در همین روزها مجله‌ها و نشریات فرهنگی-ادبی سال‌نامه‌های پُرباری را بر دکه‌های نشریات عرضه کرده‌اند از جمله: نافه، بخارا، شرق، چلچراغ، رودکی، صبح آزادی، مهرنامه که توصیه می‌کنم ادب‌دوستان بخوانند.

پیشاپیش سال نو بر همه‌گان مبارک. با آرزوی سالی سرشار از عشق و عشق و عشق... هر چند به‌قول "اخوان" این روزها باغ نومیدان چشم در راه بهاری نیست!

1389/12/26

وُدکا و شعر شاملو؟؟

2011-03-10T00:40:00.000-08:00

خواندم عاقبت "ایرج افشار" مورخ و پژوهش‌گر وایران‌شناس نام‌دار درگذشت. خدای‌اش بیامرزد. روح‌اش شاد.

اگر بخواهید بروید "دربند" معمولن از پارک‌وی تا میدان تجریش را از خیابان ولی‌عصر می‌گذرید. در همین فاصله تا میدان موسسه‌ای است که متعلق به خدابیامرز "افشار" است. قسمتی از املاک خود را وقف موسسه لغت‌نامه دهخدا کرد. مطمئنن کم‌تر کسی اصلن این موسسه را دیده باشد چرا که فکر دربند را تا رسیدن به میدان کرده است.

قرار بود که ایرج افشار در سپتامبر سال ۲۰۱۱ میلادی از دانشگاه اسکاتلند در رشته تاریخ دکترای افتخاری دریافت کند. هر چند ایشان دکترا داشت. تالیفات دکتر افشار بسیار است. نزدیک به ۳۰۰ کتاب تألیف، تصحیح و ترجمه کرده است.

کسانی چون دکتر افشار هم‌اینک هستند و کم نیستند شکر خدا از جمله دکتر "شفیعی‌کدکنی" که عمرش دراز باد.

دیگر این‌که مجلس خبرگان رهبری در بیانیه‌ای که پایانی هم بود با محکوم کردن هرگونه اغتشاش، بی‌‌نظمی و حرمت‌شکنی در کشور، خواهان محاکمه سران مخالفان شد.

عصر چهارشنبه در پايان اجلاس نهم از دور چهارم مجلس خبرگانِ رهبری، اعضای اين مجلس بدون آن‌که از فرد خاصی نام ببرند از قوه قضائيه خواستند، کسانی که «سران فتنه‌گر و عوامل اصلی اغتشاش» توصيف شده‌اند، را هر چه سريع‌تر محاکمه و به مجازات قانونی برسانند.

خبرگانِ رهبری هم‌چنين، تجمع‌های اعتراضی ۲۵ بهمن ماه را محکوم کرده و آن را «حرکت مذبوحانه عده‌ای عوامل بيگانه و خائن به وطن» خواندند. در اين بيانيه از آيت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی به عنوان «نعمت الهی» ياد شده و مردم ايران به «قدرشناسی بيشتر از رهبری» فرا خوانده شدند.

بنده هم‌چون رسم وعرف "بدون شرح" بعضی عکس‌ها این خبر را که در سایت "رادیو فردا" بود را بدون هیچ حاشیه‌ای خدمت‌تان نوشت‌ام تا قدرش را بدانید.

جناب "شهیار قنبری" که صدالبته بنده از برنامه‌های رادیویی‌شان محروم هستم دیگر بار با آلبومی شنیدنی بازگشته‌اند. در این مورد بیش‌تر خواهم نوشت. اما آلبوم "طعم رویا" که ترانه‌های جناب "جنتی‌عطایی" با صدای "مهرداد آسمانی" است را هم کم و بیش شنیدم و راست‌اش در جایی حال‌ام گرفته شد که هم‌نشینی مثلن واژه‌ی "ودکا" با "شعر شاملو" خیلی خیلی نچسب و لوس درآمده خدایی... هیچ قرابتی در "ودکا" و "شعر شاملو" نیست. کاش چنین نمی‌شد. ضدحالی اساسی بود برای من که شاملو را بسیار بسیار دوست داشت‌ام. از جناب "جنتی‌عطایی" بعید بود چنین قرابت نچسبی! الحق که در نو کردن واژه‌ها فقط "شهیار" استاد است و بس... آخر ارزش آن‌همه شعر ناب و عرق‌ریزان روح شاملو با "ودکا" سنجیده شود نوبر است به جان خودم... مرا یاد ترانه‌سراهایی انداخت که... بی‌خیال!

1389/12/19

اثری محشر از فتانه و داریوش اقبالی

2011-01-15T09:16:00.000-08:00

می‌گفت من آن بید پیرم که شکسته‌ام اکنون... ولی خدایی ناز نفست داریوش جان که در این قحط‌سال ِ صدا و موزیک خوب البته در بین ایرانی‌ها، آمدی و نویدی دادی به دل خسته‌دلان.

دیگران هر چه می‌خواهند بگویند که این آقای "هومن دپارس" خوش کاری ساخته و تنظیم کرده است. خاصه کنون که کیبوردمان یاری کرده ترانه‌ی "سلام به پیری" همین‌جور محشر کرده خدایی و این حنجره در کنترل مردی‌ست که فعلن دارد داغان‌مان می‌کند. جماعت بروید بشنوید... از ما گفتن بود. آلبوم "انسان" کار مشترک فتانه اقبالی و البته داریوش اقبالی.

ما که لذت‌ها بردیم و گفتیم خداوند یک در دنیا و صد در آخرت نصیبتان کند. ما را از افسرده‌گی ناشی از خرابی سیستم و حاکم و میرغضب درآورد. خدایی اندازه‌ی مردم تونس نشدیم. بگذریم که دیگر حال‌مان بد شود...

89/10/25

دل خوش سیری چند؟

2010-12-21T08:24:00.000-08:00

سهراب می‌گفت: دل خوش سیری چند؟ در این شب یلدا که فنِ سی‌پی‌یو ما، اجازه‌ی نیم‌ساعت بیش‌تر به ما نمی‌دهد که پای سیستم باشیم و اکثر ملت با یارانه‌های دریافتی از دولت خدمت‌گذار معلوم نیست چه بر سر سفره‌هاشان هست و خلاصه به قولی شیر تو شیر است مملکت و خلاصه این ملت به جان رسیده که از ایشان است که بر ماست و خلاصه نه انار سر سفره است و نه هندوانه. ما هم بسنده کرده‌ایم به مقداری آجیل و حافظ ِ شاملو و دلبری از آن‌سوی خطوط و مقدارکی دل خوش.

در این شب ِ بلند یاد کسانی را زنده بداریم که در سلول‌های تنگ و تاریک و سرد به خاطر ما ملت سر می‌کنند. یاد تمامی کشته‌شده‌گان راه آزادی و دربند شده‌گان.

تفالی از صدای شاملو بر حافظ که نوآوری امسال ماست و آمد:

گداخت جان که شود کار دل به‌کام و نشد

بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

فغان! که در طلب گنج‌نامه‌ی مقصود

شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد

...

به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم

که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

اما ترانه‌ی "تصویر رویا" را دوست‌تر دارم که امشب بشنوم. و البته دوست‌ترتر داشت‌ام که رای می‌آورد برای کلیپ شدن. حیف اما...

تو را آغوش می‌گیرم

تنم سر ریز رویا شه

جهان قد یه لالایی

توی آغوش من جا شه*

1389/9/30

*تصویر رویا- روزبه بمانی- داریوش- مهدی یراهی

شوق ِ یک خیز بلند

2010-12-08T12:06:00.000-08:00

آن‌قدر تنبلی کردیم و حوادث آمدند و رفتند تا الان که چیزی برای گفتن هم اگر مانده باشد، دیگر سرد مانده روی دست‌مان. از روزی که در روزنامه‌ی "شرق" به نقل از «مسعود کیمیایی» خواندم که گفته بود من و «ناصر تقوایی» دلیل عدم پیشرفت‌مان ندانستن "زبان انگلیسی" بود. یا وقتی که خبر آمد "شهلا جاهد" دارد تا چند روز دیگر پای چوبه‌ی دار می‌رود و آن یکی ناصر که محمدخانی باشد نه تنها فراموش‌اش شده که روزگاری دخترکی سیزده ساله را اغوا کرده بلکه بعدها خبرش آمد که با لبخند بعد از اعدام شهلا ایران را به مقصد قطر ترک کرده است.

حالا من و شما دوره می‌کنیم به قول شاملو روز را، شب را، تا کی نوبت‌مان فرا رسد از این روزگار نامراد. از طرفی خبر آورده‌اند راویان اخبار که "احمد غلامی" نویسنده و عضو تحریریه‌ی "شرق" و فرزانه روستایی و امید مهرگان از تحریریه‌ی "شرق" بازداشت شده‌اند به دلایلی نامعلوم.

دیگر این‌که بین داستان‌نویسان و مخاطبان جدی ادبیات بحثی درگرفته مبنی بر این‌که مافیایی در ایران در جریان است و در این مافیا چند نویسنده و ناشر دست اندر دست هم نهاده‌اند تا نوعی ادبیات خاله‌زنکی را با دادن جوایزی در ید قدرت خود گیرند. این‌که این مسئله صحت دارد یا نه اگر از من بپرسید می‌گویم صحت دارد اما نه به این شوری. از قدیم گفته‌اند مُشک آن است که ببوید نه آن که عطار بگوید. این مافیا هر چقدر هم که زور بزند محال است بتواند کاری پیش برد و نامی در تاریخ ادبیات مانده‌گار کند.

حال که گردش حوادث بدین‌گونه سریع پیش می‌رود اظهارنظری از سوی بنده‌ی بلاگ‌نویس نه در حوصله می‌گنجد و نه حتا اشاره‌ای کوتاه. فقط می‌توانم بگویم این روزها فقط به عشق زنده‌ام و بس. عشق در هر فصلی راهی می‌گشاید و به قول شاملو جان‌دار غارنشین از آن سود می‌جوید تا به‌صورت انسان درآید. یکی "هنر و ادبیات" و دیگری "عشق" دوای دردهای این روزهای مردم ماست.

زن باید شبیه تو باشه

که نیست

من باید خراب تو باشه

که هست

خواب مثل تو خوش‌بو نبود

«شهیار قنبری»

1389/9/17

حواس‌مان جمع است آقایان

2010-11-12T03:18:00.000-08:00

مدتی پیش در مجله‌ی اینترنتی "اپیزود" در چند شماره (+) مطالبی پیرامون آلبوم تازه‌ی داریوش یعنی "دنیای این‌روزای من" نوشت‌ام. تا امروز که چشم‌مان به جمال نشریه‌ی "نسیم هراز" روشن شد که سه مطلب کوتاه وبلند از "نیلوفر لاری‌پور" و "احسان سلطانی" و "یغما گلرویی" در مورد آلبوم مورد نظر داشتند.نخست شجاعت و شهامت مجله را می‌ستایم که از آلبوم نوشته است. هر چند از آوازخوان حرف و سخنی نیست. اما مطلب آقای سلطانی را جوری دیدم که لازم دانستم نکاتی را مطرح کنم. ایشان در مطلب‌شان برخلاف گذشته که آلبوم‌ها را از منظر دستوری و ادبی هم بررسی می‌کردند اما این آلبوم را از نگاه منطقی(لابد منطق خودشان البته) واکاوی کرده‌اند.

ایشان ترانه به ترانه مشغول پیدا کردن روابط منطقی غلط بین ابیات ترانه بوده‌اند یا از لحاظ زبانی ترانه‌ها را بررسی کرده‌اند و نوشته‌اند در فلان ترانه زبان آشفته بوده و لاغیر...

برای نمونه ترانه‌ی "قیصر" را اگر بخواهیم بررسی کنیم ایشان نوشته که:« دو کلمه "قدرت" و "زنجیری" در این ترانه ایهام دارند. کلمه "قدرت" در بیت:« اونایی که چشم‌شون به قدرته/ هم‌پیاله‌هاشو راضی می‌کنن»، هم می‌تواند اشاره‌ای باشد به پرسوناژ "قدرت" در فیلم "گوزن‌ها" و هم می‌تواند به‌معنای "قدرت سیاسی" به‌کار رود. با در نظر گرفتن معنای دوم کلمه "قدرت"، می‌توان بیت را چنین تاویل کرد که کسانی که چشم به قدرت سیاسی دارند، با رقیبان سیاسی خود به توافق می‌رسند. اما پرسش این‌جاست که در این میان ضمیر متصل "ش" در «هم‌پیاله‌هاشو» به چه کسی یا چیزی باز می‌گردد؟ اگر مرجع ضمیر متصل "ش" کلمه «اونایی» باشد، طبیعتن باید از ضمیر متصل "شون" به صورت "هم‌پیاله‌هاشونو" استفاده می‌شد. اما اگر مرجع این ضمیر کلمه "قدرت" به‌معنای "قدرت سیاسی" باشد، هم‌پیاله‌گی "قدرت سیاسی" و "افرادی که به دنبال قدرت سیاسی" در این ترانه، چندان زیبا و مناسب نیست.

***

آقای "سلطانی" نخست این‌که مشخص نکرده‌اند "چندان زیبا نیست" از منظر خودشان است یا از بُعد زیباشناسانه‌ی ادبیات؟ اگر از منظر مخاطب است که از نگاه یکی چون بنده بسیار هم زیباست. از طرفی هم ایشان در پایان مطلب‌شان نکته‌ای را نوشته‌اند که بنده در مطلب‌ام در مورد همین آلبوم نوشته بودم و کاش می‌نوشتند دقیقن این نگاه را از کجا خوانده‌اند. این نظر شخص بنده نیست، بلکه نظر منتقدی چون "رولان بارت" است اما چه‌گونه است در دو مطلب در مورد یک اثر هنری این نظر این‌گونه ارائه می‌شود:

«بدیهی‌ست که هر خوانشی می‌تواند به برداشتی متفاوت منجر شود، از این رو ناممکن نیست که حتا به تعداد مخاطبان هر اثر هنری، تاویل گوناگون از آن اثر وجود داشته باشد.»

فرق نوشته‌ی ایشان با نوشته‌ی بنده در این است که بنده در اوائل خوانش‌ام از آلبوم متذکر شدم و ایشان در پایان آن. اما ایشان اگر به همین حرف هم کوچک‌ترین اعتقادی می‌داشتند گمان می‌کنم این مطلب را اصلن نمی‌نوشتند. چرا که رای و نظرشان را جوری نوشته‌اند که وحی مُنزل است انگار.

اما نوشته‌ی من چه بوده است؟ بخوانید و مقایسه کنید:

« سازنده‌گان اثر، هم‌چون من و شما می‌توانند این اثر را بشنوند و به زوایای پنهانی برسند که تا پیش از این بدان نرسیده بودند. کار هنری چیزی غیر از این خوانش‌های متفاوت نیست. به‌اندازه‌ی مخاطبان یک اثر هنری می‌توان خوانش ارایه داد و هر اثر را از منظر نگاه مخاطب دید.»

اما آقای "گلرویی" هم نکته‌ای را نوشته‌اند که در نوع خود جالب‌انگیزناک است. ایشان نوشته که: «روزبه توانسته در آلبومی مستقل با یکی از بزرگان موسیقی مردمی(که همکاری با او از آرزوهای اغلب ترانه‌نویسان است) کار کند و طرف دوم هم بعد از چند آلبوم کج‌دار و مریز( که اغلب دو سه ترانه به قوت کارهای قدیمی خود او داشتند) آلبومی با حال و هوایی همه فهم‌تر و یک‌دست‌تر و البته با هدف گرفتن مخاطبان جوان‌تر و بی‌دغدغه‌تر بیرون داده که بیش‌تر به یک خسته‌گی در کردن می‌ماند و نفس تازه کردن.»

بنده نفهمیدم ایشان از آقای "بمانی" و "داریوش" تعریف کرده یا هر دو را زمین زده است؟! یعنی آثار "داریوش" در گذشته، حتا دو آلبوم گذشته چون همه‌فهم‌تر نبوده ایراد داشته یا چیزی دیگر است و حالا بهتر شده؟ ضمن این‌که این نکته را بنده در همان مطالب گذشته در "اپیزود" نوشته بودم: «اما بسیارانی را می‌شناسم که هوادار داریوش نبودند و از آلبوم او لذت برده‌اند و حتا این آلبوم را بهترین آلبوم سال‌های اخیر او می‌دانند. البته من با این نظر مخالف‌ام که بهترین آلبوم سال‌های اخیر اوست، ولی باور دارم که فضا و ملودی‌های "افکاری" به‌گونه‌ای‌ست که عامه‌ی مخاطبان را مجذوب می‌کند. این امتیاز مثبت آلبوم است. تاکید دست‌اندرکاران آلبوم از ترانه‌نویس تا آهنگ‌ساز بر این‌که خواسته‌اند از عشق و فضاهای عاطفی دور نمانند و قبول آوازخوان در حرکت به آن‌سو باعث شده تا عموم مخاطبان از هر طیفی با آلبوم رابطه برقرار کنند.»

آیا باور کنم آقایان "سلطانی" و "یغمایی" مطلب بنده را نخوانده‌‎اند و از غیب سخن گفته‌اند؟ اگر هم گفته‌اند چرا آشفته؟ ما البته با نگاهی مثبت می‌نویسیم که اینان نظرگاه‌های خود را نوشته‌اند و ابدن قصدی نداشته‌اند. تا باد چنین بادا.

1389/8/21

مُرده‌شور نثر و نام‌ات

2010-11-01T09:49:00.000-07:00

پیش از آن‌که آن نامه‌ی کذایی را بخوان‌ام، از جشن‌نامه‌ی "دولت‌آبادی" در شماره‌ی 76 "بخارا" نامه‌ی پیر داستان‌نویسی ایران زنده‌یاد "جمال‌زاده" را به "دولت‌آبادی" خوانده بودم. چند نامه بود که در بخارا چاپ شده بود. البته نامه‌های متقابل دولت‌آبادی به او نیامده بود اما می‌شد حدس زد چه نوشته بوده. جمال‌زاده‌ای که در آن نامه‌ها دیدم پیری مهربان آمد که این‌روزها اگر بزرگی هم‌نام او باشد برای تشویق جوانان در هر هنری غنیمت است و کیمیا.

باری تا شماره‌ی آبان‌ماه "داستان هم‌شهری" را می‌خواندم و نامه‌ی "آل‌احمد" به جمال‌زاده در این شماره مرا از نویسنده‌ی "مدیر مدرسه" منزجر کرد. با خواندن این نامه که در واکنش به نقد مثبت جمال‌زاده به کتاب قصه‌ی "مدیر مدرسه" نوشته شده بود آل‌احمد شمشیر از رو بسته و فقط مانده بود فحش ناموسی بار پیرمرد کند. آدم این‌همه بی‌شرم و حیا چون آل‌احمد در این نامه ندیدم. گمان می‌کردم واقعن ایشان در زمانه‌ی خودشان روشن‌اندیشی بوده و نمی‌دانستم اگر شاملو همیشه از او دوری می‌جست نه از حسادت بلکه از رفتارهای "کیهانی" اوست.

عجیب نیست اگر امروز جمهوری اسلامی حتا جایزه‌ای ادبی به‌نام "آل‌احمد" دارد. بزرگ‌راه به اسم او دارد و هزار مسئله‌ی دیگر...

چنان در این نامه پیر قصه را نواخته بود که انگار نه انگار او نقد مثبتی بر کتاب‌اش داشته و مشوقی بوده برای حرکت‌های بعدی او. او متمدنانه و با شوری شرقی خواسته بود دست قصه‌نویس جوان را بگیرد ولی او فقط خواسته از این فرصت برای ایدئولوژی‌ای استفاده کند که امروز بلای سرزمین‌مان شده است. مرده‌شور ایدئولوژی و نام‌ات را ببرند. حق بدهید اگر از او عصبانی باشم. مرده‌شور نثر و نگاه و قصه‌ات نادان که از حزب باد بودی. نه از توده چیزی فهمیدی و نه بعدها از اسلام و...

1389/8/10

آکادمی مادرخوانده

2010-10-30T09:29:00.001-07:00

چند روزی‌ست چشم‌مان به جمال شبکه‌ی "من و تو وان" روشن شده است. یک شبکه‌ی سرگرمی به‌مانند "فارسی وان" منتها با رویکردی به آکادمی موزیک خانم "گوگوش" ستاره‌ی مطرح پاپ.

البته خانم "گوگوش" اگر بخواهیم طبق متر و معیار تعریف ایرانی ستاره پیش برویم چند پله پایین‌تر از امثال دیگر ستاره‌های پاپ قرار خواهند گرفت. تعریف ستاره‌ی پاپ ایرانی نمی‌تواند فارغ از بحث‌های تعهد به سرزمین و مردمان یک مرز و جغرافیا پیش برود. در نتیجه داریوش و فرهاد و تا حدودی فریدون فروغی در مراتب بالاتری از خانم "گوگوش" و البته آقای "ابی" قرار می‌گیرند.

در آکادمی فوق‌الذکر چند جوان دختر و پسر را در لندن گرد آورده و از یک آهنگ‌ساز (بابک سعیدی) و یک استاد صدا و آواز (هومن خلعتبری) برای تعلیم این جوان‌ها استفاده شده است و نقش خانم "گوگوش" را می‌توان مادرخوانده نامید که بر تعلیم این دختران و پسران همت و تلاش سترگی دارد!

به‌راستی این مخارج‌ها برای چیست؟ برای بیرون دادن ستاره‌های دیگر؟ یا مطرح شدن مادرخوانده به هر عناوینی؟؟!! یعنی یک ستاره آن‌هم از نوع ایرانی‌اش نمی‌توانست جوری دیگر با کمک‌های انسان‌دوستانه مطرح شود و این پول‌های زبان‌بسته را جوری دیگر خرج می‌کرد؟ این جوان‌ها تاکنون پشت در مانده بودند که ستاره پیدا شود و آن‌ها را کشف کند؟ بنده مخالف چنین کشف‌هایی و برنامه‌هایی ابدن نیستم ولی در شرایط حساس مملکت بهتر نیست این پول‌ها صرف یک رسانه شود تا جای فارسی وان را بگیرد و مردم را آگاه‌تر کند؟

شاید نفس‌مان از جای گرم بلند می‌شود. نمی‌دانم. اما می‌دانم دو نشریه‌ی خوب از جمله "نافه" و "مهرنامه" طبق گزارش سایت "روز‌آنلاین" با کمبود بودجه برای ادامه فعالیت روبه‌رو هستند و آن‌وقت دربه‌در ستاره‌سازی هستیم که هرگز فکر نمی‌کنیم این‌همه ستاره‌های زیرزمینی و روزمینی پس چه غلطی می‌کنند که این ناآمده‌گان نکرده‌اند؟

1389/8/8

اشرف‌السادات یا مرضیه؟

2010-10-14T09:19:00.000-07:00

مرضیه را اول‌بار با هواداری‌اش از "مجاهدین خلق" شناخت‌ام. روزگاری که گفتند آوازخوان یک گروه سیاسی شده است. بعدها برای‌ام هرگز مهم نبود که چرا او به این گروه که نزد همه‌ی گروه‌های دیگر بنابه‌دلایلی مورد تنفر است، پیوسته است. شاید هوادار او نبودم. اما اینک او به دنیایی دیگر پر کشیده و باز هم فضای نت در غیاب کسی حرف‌ها و سخن‌ها دارد.

آیا مرضیه هنوز هم مورد نفرت مردمی است که صدای‌اش را دوست دارند یا این مردم هنر کسی را فارغ از دیدگاه‌های سیاسی-اجتماعی او می‌بینند؟ تا این‌جا که اتفاقات سال پیش رُخ داده و هنوز داغ آن تازه است، شجریان در قلب و جان مردم جایگاهی دارد و افتخاری جایگاهی دیگر.

به گمان‌ام مرضیه سواد سیاسی درستی نداشت و شاید هم به دلیل پیدا کردن بهانه‌ای و پناهنده شدن به فرانسه به گروه مجاهدین پیوسته است. هیچ بعید نیست... اما تاریخ می‌ماند و نام‌های جاودانه‌اش که در دل و جان مردم چون چراغی پُرفروغ می‌مانند.

امثال شجریان و داریوش اقبالی و فرهاد به عنوان آوازخوانان معترض و هم‌راه با توده‌ی مردم سرزمین‌شان همیشه مورد تقدیر مردم و در قلب‌شان می‌مانند جاودان.

1389/7/22

آینه‌ای رنگ تو عکس کسی‌ست

2010-10-04T01:39:00.000-07:00

این‌روزها را به خاطر دوچندان خواهم سپرد. این‌روزها دکلمه‌های شاملو از «نیما» و «حافظ» خلوت‌ام را ساخته و البته تصنیف محشر شجریان "جان جهان" از آلبوم «نوا مرکب‌خوانی». گاهی لازم است پاپ و راک و... را فراموش کنیم. تا مدتی روح و جان‌مان را به سودای آثار کلاسیک دهیم. و البته این نغمه‌ها و صداها در بنده‌ی کوچک از کودکی نشسته که گاه زمزمه می‌کنم. خاصه همین تصنیف استاد که دیوانه‌کننده است. مصاحبه‌ی خواندنی‌اش را هم بخوانید با "چلچراغ" که نکته‌ها دارد.

دیگر این‌که سودای شنیدن آثاری از این دست خراب‌ات می‌کند. شیدای‌ات می‌کند. باید اهل‌اش باشی و گرنه در بیابان هلاک خواهی شد. در وقتی دیگر شاید مفصل از "بابک بیات" و اثر مانده‌گارش با شاملو یعنی "سکوت سرشار از ناگفته‌هاست" نوشتم. بروید بشنوید که هر فصل از سال شنیدن دارد. خاصه پاییز باشد و پادشاه فصول به قول اخوان.

89/7/12

تیتر: مولوی

دشنه در دیس

2010-09-09T03:25:00.000-07:00

از قدیم گفته‌اند آسمان هر جا روی همین رنگ است و حالا شده روزگار امروز امریکا و اروپا و آن‌همه پُز دموکراسی و آزاداندیشی و فیلان و بهمان‌شان. خبر رسیده که کلیسایی در ایالت فلوریدا در سال‌روز حمله‌ی ددمنشانه به برجهای تجارت جهانی در نیویورک می‌خواهد کتاب مقدس مسلمانان "قرآن" را آتش بزنند بلکه مرهمی بر قلب بازمانده‌گان یازده سپتامبر باشد.

بله می‌دانم حتا پاپ رهبر کاتولیک‌های جهان و حتا دولت امریکا این حکایت را محکوم کرده‌اند ولی واقعن دموکراسی یعنی این‌که به جمعیتی از جهان توهین کنند و بعد دولت لام تا کام نتواند جلوی این مسئله را بگیرد؟؟!! چند شب پیش در برنامه‌ی "پرگار" خانم آزاده کیان خیلی زیبا سخن گفتند از اسلام‌ستیزی در اروپا! بی‌این‌که خطای دیگران را بخواهیم در کارنامه‌ی عده‌ای دیگر بنویسیم باید برای همیشه باور کنیم که در یک شهر مثلن هم خوب‌اش هست و هم بد.

فرض کنید نمی‌توان همه‌ی اصفهانی‌ها را چون جناب "افتخاری" و "کشاورز" دید که روزگاری گفت (البته بعد از این‌که کلی سکه گرفت از آقایان) بزرگ‌ترین هنرمند ما آقاست!! حالا حساب این آقایان از باقی اصفهانی‌ها جداست. هر چند هیچ‌گاه من از این جماعت اصفهانی خوش‌ام نیاید بنا بر دلایلی...

اسلام‌گرایان بنیادگرا که زاده‌ی انگلیسی‌ها و بعدها امریکایی‌ها بودند. این‌که روز یازده سپتامبر چرا یک یهودی حتا در آن آسمان‌خراش نبود جای سوال نیست؟! طفلک یهودی‌ها که هر جا مورد اتهام‌اند. J

دل آدم گاهی کباب می‌شود برای این یهودی‌های آواره. اگر کورش نبود یعنی در اسارت بابل بودند؟ گمان نمی‌کنم از بس زیرک هستند و روی همین اصل همیشه می‌گویند ما قوم برتریم. اگر هستند نوش جان‌شان دنیا و باقی‌اش... ما مسلمانان هم آدم شویم تا قرآن را آتش نزنند و به دین و عقیده‌مان(از هر رقم‌اش) توهین نکنند.

البته هنوز نه‌تنها اسلام‌ستیزی در اروپا و امریکا رواج دارد بلکه ما ایرانی‌ها هم کینه‌ای شتری از قوم عرب داریم که 1400 سال پیش شمشیر به‌دست و پاپتی به سرزمین پارس هجوم آوردند. این‌که چرا بعد از هجوم قوم مغول و براندازی خلیفه‌ی بغداد باز هم به ریشه بازنگشتیم جای سوال نیست؟! جواب ساده‌ست: ما اسلام را خواسته بودیم. حالا اگر امروز کسانی مدعی‌اند با زور شمشیر بوده باید کمی تاریخ بخوانند تا بدانند که ما ایرانی‌ها حتا تا پیش از هجوم اعراب هم ملتی عقیدتی بودیم و همیشه دین برای‌مان افیون نه‌تنها نبود بلکه به هر مسلکی می‌گرویدیم تا در پناه آن به آرامش برسیم. آن‌اندازه که در ایران امام‌زاده داریم در هیچ کجای جهان ندارند. آن‌همه بقعه‌های مقدس داریم در هیچ کجای جهان نداریم. ما ملت ایران مشکل خودمان‌ایم جان‌ام. از ماست که بر ماست.

1389/6/18

تیتر: دفتر شعری از شاملو

صدای زنجیر تو گوش‌ام می‌خونه

2010-08-30T07:29:00.000-07:00

در وادی ترانه گاه صداهایی وسعت دارند. مانده‌گارند تا دنیا دنیاست. فارغ از این‌که کلام چه باشد یا آهنگ! برای من هم صدای "داریوش" خسته از بار هزاران ساله‌ی ظلمی‌ست که بر مردمان میهن آوار است. گاه جنس صداست که نماد اعتراض به ظلمی‌ست که هم‌چنان ادامه دارد. مرهم خسته‌گان دربندی‌ست که آزادی را بر لبان برآماسیده فریادند به‌قول شاملو.

اما وقتی کسانی هستند هنوز که هوای‌ات را با تبریکی دارند، حال‌ات بی‌اندازه خوش می‌شود.

روز پاییزی میلاد تو در یادم هست

روز خاکستری سرد سفر یادت نیست

یک غزلی دارد "شهیار قنبری" که عاشق‌شم! غزل "کوچه باغ" یا همون "مارو باش" که یک جورایی حرف دله. خودتان بروید بردارید کتاب "حوض در من" را و این غزل را دکلمه کنید ببینید حال می‌آیید یا نه! چه روزگاری داشتیم به علی. حالا مانده‌ام این کلیپ محشر "تمام من" چه کرده با من و ما و آن دخترک گل‌سرخ به‌دست در کلیپ چه ناز است و بگویم‌تان دیالوگی که ابتدای این کلیپ بر لبان داریوش نشسته انگار پیش‌بینی مرگ بزرگ‌آهنگ‌سازمان "عبدی یمینی"ست.

سفر زیباست حیف که کوتاهه. تو فکراتو کردی؟ سفر که فکر نمی‌خواد، من باید برم.

89/6/8

تیتر مطلب: ایرج جنتی‌عطایی

من شاعرم از شلیک به شاعر شرم‌تان باد

2010-08-28T12:37:00.000-07:00

تیتر مطلب از آن من نیست. لورکا هفتاد و چهار سال پیش به بازجوی‌اش گفت. در زمانه‌ای که فرانکوی فاشیست اسپانیا را خوار و ذلیل کرده بود. هنوز هم ترکش‌های فاشیست‌ها در جای جای جهان قربانی می‌گیرد. حالا اسپانیای زیبا می‌خواهد سال‌مرگ او را باشکوه برگزار کند. گزارشی در صفحه‌ی آخر روزنامه‌ی "شرق" به‌تاریخ دوشنبه اول شهریور در همین مورد بخوانید.

فارسی وان و از آن نوشتن دیگر لوث شده است. اما فقط نکته‌ای باریک خدمت‌تان عارض شوم. ما کشورهای جهان سوم خاصه ما ایرانی‌ها پس از سی سال عقده‌ی حقارت در بیش‌تر زمینه‌ها کارمان رسیده بدان‌جا که در تلفن و ای‌میل و فلان‌جا از هم می‌پرسیم فارسی وان می‌بینی؟! یادم هست دهه‌ی پنجاه و شصت خورشیدی خودمان که فیلم‌های هندی پُرآب چشم، بازاری معرکه در ایران داشت و فیلم‌های بی‌شماری از روی آن‌ها ساخته می‌شد که لقب فیلم‌فارسی گرفتند. نکته این است که کشورهایی چون امریکا برای بیننده‌گان‌شان "لاست" می‌سازند و ما ناگزیریم در شبکه‌های فارسی‌مان فارغ از این‌که از کجا تغذیه‌ی مالی می‌شوند حالا شما بگیر آقایی به اسم حاج کمیل یا ایکس چه فرقی می‌کند برای‌مان سریال‌های عاطفی – خانواده‌گی جور می‌کنند و از آن‌جایی که تاکنون از این محصولات کم‌تر در معرض دید هم‌میهنان بوده آب از لب و لوچه‌مان همین‌جور سرازیر است. بی‌این‌که افه بیایم من که بیننده‌اش نیستم.

حالا هم کسی اگر بیننده این‌جور مسائل هست دست‌کم روزنامه‌ی شرق و شبکه‌ی خبری "بی‌بی‌سی" خاصه برنامه‌های "پرگار" و "صفحه‌ی دو" را از دست ندهد. در زمانه‌ای که بیش از گذشته باید هوش و حواس‌مان جمع باشد و به‌قول "موسوی" یک رسانه باشیم باید از اطراف‌مان خبر بگیریم و به بقیه هم برسانیم.

از رسانه‌ای چون "اینترنت" هم وبلاگ‌هامان شده دفترچه‌ی خاطرات و بغض‌ها و گریه‌هامان را این‌جا و آن‌جا زار می‌زنیم. این برای کشوری مثل فرانسه و پاریس‌اش بدک نیست نه برای کشوری چون ما که هشت‌مان گرو هفت‌مان است. دخترک ناله می‌کند که لپه نداشتم و گفته‌ام از ایران بیاید. این روزنامه‌نگار مهاجر ماست مثلن! خانم "فهیمه خضرحیدری" را می‌گویم. حالا طفلک شاید از دار دنیا آمده بوده یک خورش قیمه درست کند و ما هم بهانه‌ای بهتر برای کوبیدن‌اش پیدا نکردیم. اما مشت نمونه‌ی خروار است.

همیشه آرزو می‌کنم کاش کسی چون "شاملو" بود و جوان هم بود و می‌دیدیم چه در بلاگ‌اش می‌نوشت. نمی‌دانم کسی چون "دولت‌آبادی" چرا وبلاگ‌نویس نیست. مگر چه از "ساراماگو" کم دارد؟!

خدا را شکر که کسی چون "بهنود" می‌نویسد و تحلیل می‌کند. عده‌ای بر آن شدند که در ایران ما وبلاگ‌نویسان خوبی داریم. بر منکرش لعنت!

1389/6/7

زوال کُلنل

2010-08-14T13:06:00.000-07:00

وقتی از در نشد از دیوار و پنجره می‌آید. این یک اصل است. شماره‌ی دوم "نافه" بیان‌گر همین موضوع است. وقتی سال‌ها پیش، آقا مخالفت خود را با نویسنده‌ی "کلیدر" ابراز می‌کند و این را جدیدن جناب مهاجرانی گفته است در دفاع از خود نسبت به پخش فرازهایی ساخته‌گی از این‌که او فلان و بهمان است. حال جریده‌ی "نافه" که به‌دست توان‌مند یاران دیروز "شهروند" و "ایران‌دخت" و پیش‌ترها "شرق" اداره می‌شود، بخش‌های نخست رُمان "دولت‌آبادی" را چاپ کرده تا خاری باشد در چشم...

تصویر استوار دولت‌آبادی با خنده‌ای به ریش آقایان هم مزین بر جلد است. شاید آقایان "زوال کُلنل" را جوری دیگر تعبیر کرده‌اند. خدا عالم است.

حیف‌ام آمد از "مسعود بهنود" و کتاب تازه‌اش(کوزه‌ی بشکسته) که زوال سلسله‌ی پهلوی به قلم و نثر شیوای اوست را روایت نکنم. آلیس دخترک انگلیسی که روزگاری یارغار محمدرضای جوان در سوییس بوده قهرمانی‌ست که دیگر بار می‌رود از زنانی حکایت کند که همیشه پای‌شان به قصه‌های بهنود باز است. این کتاب و خواندن‌اش برای هر کسی که نکات تاریخی را لذت می‌برد واجب است.

یارویی که در پُست‌های قبلی خودش را جرواجر کرد که بگوید فلانی نیست‌ام هر چه بیش‌تر پیش رفت اثبات کرد خود نادان‌اش است. دیگر نه کامنتی از او نشر خواهد شد و نه این‌جا را بخواند. به قول قدما برود به درک!! گوش‌های‌ات را خوب باز کن آقای پروست! آقای بکت! J درکه نه، به درک!

1389/5/24

متمدنان کوبیستی

2010-08-03T09:58:00.000-07:00

نتیجه‌ی جامعه‌ی استبداد‌زده می‌شود مردمانی از جنس کامنت‌گذاری که ادعای تمدن دارد و انگار کمی مغز یا بهتر بگویم وجود ندارد. این عده با توسل به ادعای روشن‌فکری و روشن‌اندیشی و برای پیش بردن ادعای خود همان حکایتی را دنبال می‌کنند که پیش‌ترها "عباس معروفی" از آن به عنوان «فریب‌کاری کوبیستی» یاد می‌کند. من از این آقای متمدن ِتا دیروز فحاش و اکنون هم فحاش! J خواست‌ام که اگر نقدی دارد بفرستند تا ما در جریده‌ی "اپیزود" چاپ کنیم و نمونه‌ی نقدی را هم در بخش کامنت‌ها برای‌شان گذاشتم تا بدانند اصولن نقد چیست J اما ایشان روی دیگر سکه را نمایش دادند و چون گذشته شروع کردند به ناسزا گفتن و این‌که ما سزای فحش هستیم و...

روزگار غریبی که می‌گویند همین است نازنین! همان جماعتی که از شعر سپید فقط بلدند واژه‌هایی ردیف کنند و بعدش بگویند شعر نوشتیم غافل از آن‌که شعر سپید برای خودش قواعدی دارد و مسائلی، در دنیای بیرون هم جماعتی یافت می‌شوند که با سر هم کردن رویاها و افکار آرمان‌گرایانه گمان برشان داشته که "بکت" تشریف دارند. روزگاری در جست‌و‌جوی "گودو" بال بال می‌زنند و روزگاری دیگر ادای روشن‌فکران دهه‌ی پنجاه و امثال "نعلبندیان" را چون میمون تقلید می‌کنند. غافل که هر کس جَنم و شناس‌نامه و نثر خود را دارد. روزگاری بنده در جایی نوشتم البته با تقلید از گلستان سعدی که "افتد و دانی" برداشت و صد جا همین را تکرار کرد. دیگر بار در جایی دیگر... این کودکان گمان برده‌اند اگر صد بار بنشینند و "درجست‌و‌جوی زمان از دست رفته" بخوانند برای خودشان پروستی، چیزی می‌شوند. J J

به جز آرزوی تن‌درستی برای این روشن‌فکران دوزاری چه می‌توانم آرزو کنم. ضمنن بنده نام‌ام همان است که بر آن جریده‌ی پرخواننده نشسته یعنی "محمود بی‌تا" تا کور شود هر کس نتواند دید. خانم "آنسه امیری" هم نامی‌ست بس حقیقی که دوست صمیمی بنده‌اند. حال شما تا می‌توانی دهان نجس‌ات را به لغات نامبارک آلوده بفرما نه از بنده چیزی کم می‌شود و نه از ایشان و نه حتا از "مریم آزاد". عِرض خود می‌بری و حتا زحمت ما نمی‌داری. ما در خلوت‌مان به نبوغ و آی‌کیوی کوتوله‌ای چون تو می‌خندیم. در این زمانه‌ای که شادی کیمیاست اسباب تفریح چون مایی هستی. خداوند عمر با عزت و با برکت به شما دهاد.

89/5/12

بچه‌ی نیک

2010-07-15T12:16:00.000-07:00

‌

صحنه‌ی سیاست ایران وقتی به‌دست بچه‌های نُنُری چون "نیک‌آهنگ کوثر"بیفتد بهتر از این نمی‌شود. او در آخرین پُست "بلاگ"اش مثل بچه‌ها نه تنها اثبات کرده از سیاست چیزی نمی‌داند و حالی‌اش نیست بلکه خواسته با گذشته‌ی آدم‌ها بازی کند و بگوید که ببینید درازتان کردم. جای تاسف است. البته او کاریکاتوری‌ست که با طرح‌های‌اش اثبات کرد نگاه عمیقی به مسائل ندارد و در مقایسه با امثال "هادی حیدری" و "مانا نیستانی" پی خواهید برد چه اندازه نگاه‌اش به رویدادها نازل و مبتذل است. مبتذل نه از لحاظ مسائلی که در اذهان همه سکسی و... است بلکه همان نگاه مبتدی و خطی!

ایشان در جوابی که به سایت "جرس" نوشته نه تنها پاسخی درخور ندارد، بلکه از روی احساسات و افکار بچه‌گانه و دوزاری خواسته جواب بزرگان بدهد. یادش به‌خیر خاتمی می‌گفت از دست دو دسته این اصلاحات به سرانجام نخواهد رسید. یکی نادانانی چون این آقای کاریکاتوریست که انگار با کشیدن تمساح شاخ غول شکسته و تا امروز طلب‌کار است و دیگری تندروان جناح رقیب. مسائل شخصی و گذشته‌ی کسی چه ربطی به حوزه‌ی افکار و سیاست‌های او دارد؟ مگر همین بنده‌خدا مهاجرانی نبود با سیاست تساهل و تسامح امثال شما توانستید نفسی بکشید؟! دیگر چه مرگ‌تان است؟ بینش سیاسی و درک فضای آزاد نکته‌ای است که امثال "نیک‌آهنگ" ندارند. البته باید گذاشت تا با فکر بسته‌ی خود به نوشتن خاطرات دوران کودکی‌شان مشغول شوند و در همان بچه‌گی بمانند.

1389/4/25

هواداران عاریه و گذری

2010-07-13T08:10:00.000-07:00

نویسنده‌ی سلسله مطالب کتاب که پیش‌تر در "اعتماد" خدابیامرز می‌نوشت در یادداشتی در صفحه‌ی ادبیات روزنامه‌ی "شرق" روز یکشنبه بیستم تیرماه نوشته که همه با کتاب‌های زرد، کتاب‌خوان شدند و دیدم چه درست نوشته! مرضیه رسولی اشاره کرده که "نجف‌خان دریابندری" جایی گفته بوده که کار بزرگ ذبیح‌الله‌خان منصوری کتاب‌خوان کردن قشری از مردم بوده است. شبیه همین حرف را عطاالله مهاجرانی سال‌ها پیش که عده‌ای سن‌شان به آن‌موقع شاید قد ندهد در تلویزیون ملی نطق کردند.

حال که به کتاب‌خانه‌ی خودم می‌نگرم "امشب اشکی می‌ریزد" در دوران تین‌ایجری عجب کتابی بود یا "امشب دختری می‌میرد" یا "شکست سکوت" مرحوم کارو!

از طرفی در همین روزنامه‌ی "شرق" آقای "امیر پوریا" که از سینمانویسی طرفی نبسته، از عصبانیت‌اش نکاسته که تیم آلمان را شایسته‌ی جام دانسته و خلاصه نوشته که هواداران برزیلی و آرژانتینی میهنی از فوتبال چیزی حالی‌شان نیست و همینان بعدها طرف‌دار اسپانیا شدند که هوادارانی موقتی هستند و فلان و بهمان... حالا چرا این آقا این‌همه می‌سوزد را من نمی‌دانم. کاش این نوشته‌ی مرا در مورد این حس بدِ ناسیونالیستی می‌خواند. (+)

ناشناسی هم در دو پست گذشته پیغام و پسغام گذاشته که آلبوم تازه‌ی داریوش چنگی به دل نزده و خلاصه ایشان ترانه‌ی "من از تو" این آلبوم را با ترانه‌ای از انریکه ایگلسیاس شبیه دانسته و خلاصه کاشف به‌عمل آمد که نه تنها شباهتی ندارد، بلکه آن کجا و این کجا! آقای ناشناس که بنده نمی‌دانم چرا نامی برای خود برنگزیده نوشته که باید بیایی و همان‌طور که آقای "زلاند" را زیر سوال بردی بابت ملودی‌های نه‌چندان خوب و دل‌نشین‌اش، باید همین رویه را در مورد آلبوم داریوش هم داشته باشی. از قدیم گفته‌اند سری که درد نمی‌کند را دستمال نمی‌بندند... من در آینده‌ای نزدیک از این آلبوم خواهم نوشت که چشم‌انتظار باشید. اگر هم این آلبوم را دوست ندارید و گمان می‌کنید در این فصل نباید منتشر می‌شد و فلان، بنده معتقدم هیچ از ارزش‌های آلبوم کم نخواهد کرد. در یک کلام معتقدم آلبومی قابل قبول بوده است. اگر دنبال شاه‌کار هستید، مطمئنن شاه‌کار نبود.

1389/4/22

دست ِ خدا، مارادونا

2010-06-27T23:37:00.000-07:00

از آن شبی که او اشک ریخت و جام را آلمان‌ها تلافی جام 86 مکزیک به خانه بردند، منتظر بودم چهار سال بعدش تلافی کند که باز هم به بهانه‌ی دوپینگ کمر تیم را شکاندند و سال 94 هم تیم حذف شد. و این تیم حق‌اش نبود که تا امسال به فینال نرسد. امسال دست خدا همراه مارادوناست. او آمده انتقام اشک‌ها و حسرت‌ها را بگیرد. آلمان‌ها از او زخمی‌اند و او نیز از آن‌ها... او می‌تواند و از هم‌اکنون با دست خدا هم‌سازیم که جام را از قاره‌ی سیاه‌ها این‌بار به خانه برد.

1389/4/7

این‌روزا، یه قیصر کار رو باید تموم کنه

2010-06-10T11:58:00.000-07:00

لبیک به دعوت خوابگرد

2010-05-06T09:12:00.000-07:00

در پاسخ و لبیک به دعوت «سید خوابگرد»، رای ما تعلق می‌گیرد به:

1. احتمالن گم شده‌ام - سارا سالار

2. دو قدم این‌ور خط – احمدی پوری

3. دره‌ی پنهان – محمد قراچه‌داغی

مطمئنن طرح این موضوع در فضای بلاگ‌ستان فارسی خلاقیتی‌ست که سال‌های سال خواهد ماند و به نام سید ثبت خواهد شد. سرت خوش باد!

1389/2/16

یک نگاه و پرسش

2010-05-04T00:32:00.000-07:00

و گاهی لازم است از دریچه‌ای(فارغ از ادیان و اوامرشان) به مقولاتی بنگریم و بدانیم که هنوز تفکر شتاب‌زده‌ی ایرانی‌مان بر روح و جان‌مان نشسته است. تفکری که گاه ره به جایی می‌برد که ما را هم‌سان و برابر با نظام و ایدئولوژی‌ای قرار می‌دهد که از بُن غلط است.

نوشته‌ی «شادی صدر» این‌روزها در فضای نِت سروصداهایی کرده است. آقایان به‌درستی از این سخن گفته‌اند که چرا شما همه‌ی مردان را متهم کرده‌اید و از آن‌سو زنان هم گفته‌اند وقتی مردانی که شما باشید در برابر آزار و اذیت دیگران در کوچه و خیابان سکوت می‌کنید مسلمن کارتان صدها برابر از کسانی که زنان را آزار می‌دهند به‌مراتب بدتر است.

«ادامه مطلب در اپیزود»

1389/2/14

تظاهر کن اَزم دوری، تظاهر می‌کنم هستی

2010-05-03T00:21:00.000-07:00

سال‌هاست شاید از ته دل عاشقانه ننوشتم. دیشب که ترانه‌ی تازه‌ی داریوش را شنیدم البته بی‌کلیپ که از "امید ایران" پخش شده بود بار دیگر رفت‌ام به سال‌هایی که این حس ملایم در زیر پوست نوجوانانه می‌رفت و دل و دست و قلم هوای عاشقانه نوشتن می‌کرد. می‌گفت این شب‌ها با دل‌تنگی‌ها چه می‌کنی؟ گفتم تظاهر کن اَزم دوری، تظاهر می‌کنم هستی!

تظاهر عاشقانه در این ترانه آدمی را آتش می‌زند. خوش‌حال‌ام دوستان جوان میهن جای بزرگان را پُر کرده‌اند و حرف امروزمان را آن‌جوری زمزمه می‌کنند که حال و هوای ما را دارد. سپاسی ویژه از داریوش عزیز که حمایت او از بچه‌های ایران پلی‌ست تا صدای خفه‌شده‌ی اینان به گوش همه‌گان در تیراژی وسیع برسد.

سراب ردپای تو کجای جاده پیدا شد

کجا دستاتُ گم کردم که پایان من این‌جا شد

کجای قصه خوابیدی که من تو گریه بیدارم

که هر شب هُرم دستاتُ به آغوش‌ام بدهکارم

تو با دل‌تنگیای من، تو با این جاده هم‌دستی

تظاهر کن اَزم دوری، تظاهر می‌کنم هستی

تو آهنگ سکوت تو به دنبال یه تسکین‌ام

صدایی تو جهان‌ام نیست فقط تصویر می‌بینم

یه حسی از تو در من هست که می‌دونم تو رو دارم

واسه برگشتن‌ات هر شب درا رو باز می‌ذارم

ترانه‌سرا: روزبه بمانی

آهنگ: علی‌رضا افکاری

آوازخوان: داریوش اقبالی

آلبوم: دنیای این‌روزای من

1389/2/13

معلم اول‌ام

2010-05-01T12:55:00.000-07:00

راست‌اش هنوز معلم دوران دبستان‌ام در کوچه‌مان است. هنوز و هم‌چنان جوان است. هنوز و هم‌چنان بی‌هراس از گشت کمیته‌ی آن‌زمان می‌آید دم در خانه و جارو می‌کند. بی حجاب و پوشش مرسوم زنان ایرانی. هنوز و هم‌چنان می‌بیند مرا که از سر کوچه می‌آیم سمت خانه‌مان و او برای‌اش نمی‌دانم زنده می‌شود روزی را که نمره‌ی دیکته‌ام کم شده بود و او شلنگ‌اش را بر دستان نحیف‌ام فرود می‌آورد و تا نمره‌ی بیست بر کف دست‌ام زد و من اشک در چشمان‌ام و درد در دستان‌ام بود؟ اگر یادش هست که خاطره‌اش به‌یادم من هم‌چنان است. اگر یادش نیست که مهم نیست. نمی‌دانم برای‌اش مهم است که دست‌کم یکی از شاگردان‌اش هم‌چنان در کنارش نفس می‌کشد. شاگردی که الفبا را از او آموخته و من چه غافل‌ام که معلم اول‌ام سال‌های سال است در کوچه‌مان خانه دارد. معلم عزیز روزت مبارک!

در این دو ماه اخیر مرگ قافله‌ی اهل فرهنگ و هنر را بدفرم درنوردیده است. فصل سبز مرگ است این ماه‌ها... و ما هم‌چنان دوره می‌کنیم روز را، شب را، هنوز را...

مطلبی کوتاه نوشته‌ام به بهانه‌ی نوشته‌ی خانم "شادی صدر" که اگر مجال باشد در این‌جا خواهید خواند. البته تا «اپیزود» منتشر نشود معذورم از درج آن...

1389/2/12

برخیز عباس پیکاسو

2010-04-09T00:21:00.000-07:00

امروز صبح با روشن کردن سلفون‌ام با پیامکی از دوستی روبه‌رو شدم که برگردان ترانه‌ی (Rise up) جناب شهیار قنبری را از من طلب می‌کرد. باورم نمی‌شد چند سال پیش برگردان این کار را با سلفون رکورد کرده بودم و هنوز در پوشه‌ای جادویی داشتم‌اش! چیزی که در این پوشه بود منتهی به این برگردان نمی‌شد و فایل‌هایی دیگر هم از کامنت‌هایی بود که باز گمان نمی‌بردم روزی مرا به گذشته‌ها ببرد. از جمله کامنتی که در پُستی گذاشته بودم که کسی آمده بود با متنی به اسم نقد ترانه‌ی "اتاق من" از شهیار... اما ابتدا این کامنت مرا بخوانید:

نقل‌قولی کوتاه از عباس معروفی، داستان‌نویس و سردبیر پیشین گردون:

داستان‌نويس اجازه دارد هر واژه و تصوير و گفت‌وگويی را هنرمندانه به کار گيرد. هرچند که می‌گويند تصوير کردن اندام زن در داستان و رمان حرام است، اما واژه‌ی ممنوع برای داستان‌نويس ممنوع است، به شرطی که برای استفاده از هر چيزی دليل داشته باشد.

مسئله‌ی انحرافی ديگر، خودفريب‌کاری است. يک فريب‌کاری مرعوب‌کننده که من به آن می‌گويم فریب‌کاری کوبیستی! حتمن ديده‌ايد نقاشانی که بلد نيستند دست يا اسب بکشند، اما تابلوهای کوبيستی می‌کشند و بيننده را ناآگاه و عقب‌افتاده و اُمُل می‌خوانند يا مثل شاعرانی که بدون آگاهی از افاعيل و بحور شعر، يک‌باره شعر سپيد و حجم می‌سرايند، و ديگران را متهم به بی‌شعوری می‌کنند و يا مثل نويسنده‌گانی که مقالاتی در باب پساپست‌مدرنيسم صادر می‌کنند، و به تو می‌خندند که داستان سرت نمی‌شود اينجا دقيقن جايی است که هم نويسنده و هم خواننده نبايد مرعوب تعريف‌های دَهن‌پرکن و شعارهای فريب‌کاران باشند: بابا اروپايی باش!!!!!

آر... خوبم

هنوز با من از بارت و دگران بگو

و جالب‌تر این‌که نوشته‌ای:

چه کنم که از پانوشت بدم می‌آید؟

مثال‌ها واقعن این‌قدر حیاتی شده‌اند؟! من راست‌اش از توضیح و پانوشت فراری هست‌ام و بابت همین طوری مثال‌ها رو انتخاب کردم که اگر هم کسی چیزی دست‌گیرش نشد خیلی لطمه نخورد و بدون آن‌ها هم راه باز باشد و اگر کسی چیزی دست‌گیرش شد راحت‌تر شنا بکند. یعنی یک‌جور پوان ِ پلوس بود نه یک پوان ِ لازم...

__________

به گمانت این همان فرار کوبیستی نیست؟؟؟؟

حالا بگو محمود می‌خواهد مُچ مرا بگیرد که این‌بار بیش‌تر خواهم خندید

دوست خوب‌ام امیدوارم که ناسزایی چیزی با آن زبان و متن نثارم نکنی که دست به دامن بورخس و بارت و دریدا شوم! از متر و معیار جهانی هم هر چه سخن بگویی، فقط به کوچه زده‌ای چرا که متن عیان‌تر از آن‌است‌که در پشت دریدا و بارت قایم‌اش کنیم و تازه اگر قایم شود که دیگر از آن ِآر... نیست، هست؟

باقی بقایت

_________________

این کامنت من بود و در جوابی مفصل آن شخص چنین نوشت:

هی هم‌شهری!

جدن دارد خسته‌کننده می‌شود! تو مقصودت چیست؟! این‌که من پشت دیگران قایم می‌شوم و کم‌سوادی‌ام را می‌چسبانم به ماتحت ِ آدم‌های بزرگ؟! که زبانم فلان است و بلد نیستم و خنده‌دار است؟! خب چرا این را این‌قدر بد می‌گویی؟! به همین راحتی بگو! این‌همه اشاره و کنایه لازم نیست. من این ریش‌خند‌ها را از روز اول دست‌قیچی دارم می‌شنوم و از آدم‌های مختلف هم می‌شنوم. ( هر چند که گور بابای ریش‌خند هم کرده و من یکی کار خودم را همان‌طور که خوش دارم انجام می‌دهم)

همه‌اش در بست قبول!
پاینده باد دم و دست‌گاه دایناسور‌ها!

گِل‌آب‌ای که فلان ِ داستان‌نویسی‌اش هنوز معروفی باشد یا دولت‌آبادی و فلان‌ شعرش یک بابایی مثل سپانلو، پاینده باد.( و بعد لابد مرده باد بر استعداد‌های فراموش‌شده‌ای مثل نعلبندیان - مثل آوانسیان و...) یاروهایی مثل تو هم باشند بیخ ریش ِ اروتیک معروفی‌وار که از نوشتن اسم عضو تناسلی‌اش تو داستان خجالت می‌کشد و اخلاق‌کار است و نرینه است( درود بر رویای نازنین و آن متن درخشان در پاسخ به چرندیات معروفی! )و منتها می‌بنددش به قضیه‌ِ معصومیت و زیبایی!

*

هیچ چیز بامزه‌تر از این عبارت فریب کوبیستی نیست!

یک راننده‌ی سرویس مدرسه‌ای داشتیم که هر وقت می‌خواست کسی را دست بیندازد به‌ش می‌گفت "پیکاسو"!لابد از اسلاف معروفی و رفقاش و تو بوده هم‌شهری!
و البته یادم من نمی‌رود که یک هیولایی مثل بیکن هم وقتی می‌خواهد از تاثیر‌گذارترین آدم زندگی‌اش حرف بزند می‌گوید : بعد از پیکاسو نمی‌دانم از چه کسی نام ببرم!

پاینده دم و دست‌گاه نوچه‌پروری هنربند ایرانی با تولیداتی به این شکل و شمایل!

==========

از متر و معیار جهانی هم هر چه سخن بگویی ،فقط به کوچه زده‌ای چرا که متن عیان‌تر از آن‌است‌که در پشت دریدا و بارت قایم‌اش کنیم و تازه اگر قایم شود که دیگر از آن ِآر... نیست، هست؟

-----

باشد هم‌شهری! از متر و معیار ولایت شما حرف خواهیم زد! منتها نه این‌جا، یک‌جای دیگر. یک جای شایسته‌تر! حمام زنانه‌ای، در پشتی مسجدی، جایی‌!

==========

پ.ن : وقتی قضیه از پهلوی چپ ِ " حرف" بیرون می‌آید و می‌شود " اتهام" من خوش ندارم که با حرف‌های درست ادامه بدهم. من از مرز‌های دیگران حرف می‌زنم و کار‌هایی که کرده‌اند و درس‌هایی که میخ کرده‌اند و جدن گمان کردم که انتقاد حرفه‌ای‌ست و سعی کردم حرفه‌ای جواب بدهم. یعنی از آدم‌هایی که ازشان چیز یاد گرفته‌ام و دوست‌شان داشته‌ام گلو بیاورم. من گویا یک‌قدری زیاده "اوپن‌سورس" هستم. بعد یک یارویی پی لودگی و "اهه اهه" کردن است و با این مغلطه که چون تو متن‌ت عیان است نمی‌شود پشت دریدا قایم‌ش کرد جلو می‌آید و آدم حوصله‌ش سر می‌رود. پشت؟! قایم؟!

نکته: یارویی که گفتم، بالاتر گفته بود ژانر بندی متن‌ها و فهمیدن‌شان و بعد که گفتیم آن رفقای دیگر اصولن همه‌ی فکرشان حمله به این قضیه است و ما هم کارشان را دوست داشته‌ایم، قضیه‌ی ژانر و کوشان - که مثل همه‌ی روشن‌فکران وطنی مصرف کننده‌ی ایده‌های تاریخ-مصرف-گذشته است - فراموش می‌شود و کار به تیشه‌کشی و "خودتی" می‌رسد چون آقای معروفی گفته هر کس گفت "ف" شما یک‌وقت نروید فرحزاد چون این‌ها همه‌ش فریب کوبیستی است و غرب‌زدگی است و کار بچه‌هاست و آدم‌های وطن‌پرست و جدی نباید طرف‌های فرحزاد پیداشان بشود! [شلیک خنده] - جای حامد خالی)
*
خلاصه که از همه‌ی رفقای دیگر که داشتند حرف‌های جدی می‌زدند و من با پاسخ دادن بی‌موردم رشته‌ی حروف‌شان را پاره کردم(انگار هشت‌پایی که بخواهد رشته‌های اسپاگتی را هم بزند) پوزش و این‌طور‌ چیز‌ها می‌خواهم.

------

پ.ن2: رفیق مریم! وقتی که تو جایی ناظم باشی آدم نگران نمی‌شود ولی خب ناامید شاید!

پ.ن3: شادی ِ بلند! مرسی برای این شعر به جا! یک پرتاب سه امتیازی به نفع تو!

تصدق‌تان!
آر...

--------------------------------

حالا در نظر آورید چه گذشته بر آن‌همه شور و حال و حوصله که ما داشتیم. امروز این رفیق شفیق باعث شد که سی‌دی‌های "Secret Garden" جناب پرایزنر را هم بیابم و بعد از مدت‌ها که از خریدشان از رشت می‌گذشت بشنوم و خلاصه صفایی در غیاب عزیزی!

1389/1/20

اندر احوالات اُپوزیسیون

2010-04-08T13:30:00.001-07:00

به لطف دوستی باز هم "بی‌بی‌سی" را یافتم و در کنار این کانال خوب تلویزیونی چشم‌مام به جمال "کانال1" و "تلویزیون پارس" هم روشن شد. البته هنوز پای افاضات "بهرام خان مشیری" ننشسته‌ام که تاریخ بیاموزم با تحلیل‌های آبکی و... کسی که فقط تاریخ را در "تاریخ طبری" می‌فهمد و همه‌ی استنادش به این تاریخ افسانه‌ای است و بس... بعدها هم شاه‌نامه خوان شد و خلاصه کم مانده فردا شعر هم بگوید و جای شاملو هم بنشیند. حال بماند که شاه‌نامه نظم است و نه شعر و باقی قضایا...

امشب اتفاقی چند برنامه را دیدم. نخست برنامه‌ی آقای "فرجی" که فقط داغ می‌کرد از تی‌وی پارس و دیگر برنامه‌ای که این آقا اجرا می‌کرد(عکس بالا) که نام‌اش نمی‌دانم کیست و چه‌کاره‌س با صدایی انکرالاصوات که بهتر بود می‌رفت آوازخوان می‌شد. راست‌اش یعنی ملتِ ما با این برنامه‌های صدتا‌یه‌غاز می‌خواهد آگاه شود؟! خدا رحم کند!!!!

البته تا شبکه‌ی "فارسی1" است ملت جایی دیگر سرشان گرم است و بهتر که همان شبکه را ببینند و این‌ها را نبینند!! اینان همان‌اند که سی سال پیش کردند کاری که نباید و مگر آدم چند بار از یک سوراخ گزیده می‌شود؟ (+)

1389/1/20

سُودای ترانه

2010-04-06T10:44:00.000-07:00

مگرم می‌توان فراموش کنم «آن تکه» را که گمان دارم ادامه داشته و نگینی از جواهری بوده و معلوم نیست کی سربرآرد. در پُست جدید هم جایی نگذاشته که بگویم‌اش آقا با همین یک تکه که ماه‌ها پیش از تو خواندم صفا کردم. هر چند عکسی هم بود که الان پریده و نمی‌دانم کجای این بزرگ‌راه مجازی گم شده است.

به همین‌جا ختم نشد این دوستی نادیده که چند روز پیش حال‌ام را جویا شد و بسیار مرا به دنیای دون امیدوار کرد که هستند کسانی که هر چند نان و نمکی نخورده‌اند اما اخلاق را آن‌گونه که انسانی‌ست و در هر مکتبی رواست پاس می‌دارند. این چند خط هم نانی نیست که بدو قرض دهم بل‌که عرض سپاس و یادآوری آن است که بنویس و بنویس که من خلاف عرض آن بابک و آن مونا به‌تو امیدوارم و سرت سبز و سودای‌ات ترانه باد!

خونِ همه ستاره‌ها،
جنگل ِ سبز ِ زیر ِ پات

تنور ِ سرخِ دستِ من،
ترانه می‌پزه برات

1389/1/17

بهنود پیدا شد

2010-04-01T08:09:00.001-07:00

مدتی بود بلاگ "مسعود بهنود" روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی نامی انگار تعطیل بود. گمان نداشتم کسی چون او ننویسد و از همان ابتدا حدس زدم که بلاگ‌اش از کار افتاده و قصور از سوی او نیست. تا امروز مطلبی به‌دست‌ام رسید که پیدا شدم. حال این شما و مطلبی نوشته‌ی او که در همه‌ی این مدت کجا بوده و چه کرده. رسم‌الخط نویسنده به احترام‌اش حفظ شده است:

"پیدا شدم"

پنج سالم بود که پدرم امکان گرفت تا یک روز مرا ببرد به شاه عبدالعظیم. کم این امکان نصیب او و نصیب من می‌شد. در آن‌جا چندان سرش گرم دیدارهای مخفی سیاسی بود که من گم شدم در بازار شاه عبدالعظیم. لحظاتش را خوب به یاد دارم. در همان کوچکی گویا می‌دانستم الان وقتی به خانه برسد چه پوستی از سرش توسط مادر بزرگ و مادر و دائی کنده می‌شود. گریه می‌کردم، زنی بغلم کرد و یک آب نباتم داد که نگرفتم، خیلی دلم می‌خواست بگیرم هنوز در حسرت آنم. و آن زن مرا به یک خواروبار فروش داد و او گذاشتم روی ترازویش تا همه رهگذران ببینند. بازار شلوغ بود چند باری پدرم و دو هم‌حزبی او را دیدم که می‌پنداشتم عموهای من هستند.

تا سرانجام یکی مرا دید و غائله تمام شد. در ماشین دودی، در راه پدرم به من یاد داد که چیزی از این ماجرا باز نگویم در خانه. نوعی تهدید هم کرد و گفت اگر بگوئی دیگر نمی‌گذارند با من بیائی بیرون. همان خواستنش به نظرم کافی بود و نیازی به تهدید نداشت. وقتی رسیدیم به تهران مادر بزرگ چنان دلشوره گرفته بود که چند بار کرامین به حلقش کرده بودند و سر هر دو خیابانی که به خانه مان منتهی می‌شد یکی از دائی‌ها منتظر و نگران ایستاده بود.

سه چهار نفری بر دوش و در بغل اسکورتم کردند تا ماهی جونم مطمئن شود. وقتی عطر یاس آغوشم در دماغم پیچید همه غم‌های عالم تمام شد، وحشت گم شدن رنگ باخت و شیطنت جایش نشست. گفت کجا بودی مادر چرا این قدر دیر کردی. گفتم پیدا شدم.

تا یادم هست و زنده بود پدرم این نقل می‌کرد که بگوید پسر بزرگش از همان کوچکی راز و رمز گفتن و پوشیده گفتن را می‌دانسته است، در حالی که خود گمان دارم شیطنتی بود و راهی به ذهنم رسید. فکر نکرده به زبان رسید.

در ده روز گذشته من گم شده بودم. دوباره بعد شصت سال. نه در بازار شاه عبدالعظیم که در خیابان‌های بزرگراه مجازی. چرا که وبلاگم از کار افتاده است. هیچ فکر نمی‌کردم دوباره آن حس غریب گم شدن درم زنده شود که شد. اولش مشکل فنی بود، نیما رفت درست کند که عازم دوبی شد و نشد. فرشاد آمد به کمک مانند همیشه.

خدا لعنتت کند حسین درخشان، حالا چه موقع ظاهر شدن بود، در همه این روزها به یادش بودم که او بلاگرم کرد و او اول بار برایم وبلاگ ساخت و او هم خرابش کرد دستی. حالا ظاهرا به تصمیم گوگل و کدام سرور به این روز افتادم. و در این میان رفتم رم.

اما گم شدن واقعی همان روز اول سفر تعطیلاتی خانم و آقای براون به رم بود که موبایلم را از حواس پرتی معمول در کافی شاپ هتل جا گذاشتم. و چه انتظار بیهوده‌ای در آن شهر که کسی آی فونم را پس آورد. و داستان رفتن با احمد رافت به ایستگاه پلیس برای تهیه گزارشی از دزدی برای شرکت بیمه خود ماجرائی دیگرست. اما این حادثه که اول به شوخی می‌مانست ارتباطم را از روز اول عید با دنیا قطع کرد. در کلوسیو رم در پیاتزا ونزیا، در ویا ونتو که داشتم خاطره چهل سال قبل برای آتی و افشین می‌گفتم، همه جا کودکی روی ترازو بازار شاه عبدالعظیم نشسته بود و از همان بالا نگاه می‌کرد شاید یابنده‌ای آشنا پیدا شود.

خاطره گفتم که عذر تقصیر خواسته باشم از همه کسانی که لابد زنگ زده‌اند و پاسخش نرسیده. نوروز همه مبارک. بوی ریحان تازه چیده، ماست چکیده کوزه‌ای و کباب کوبیده بازارچه شاه عبدالعظیم پیچید در بوی پیتزاهای رمی و عطر وانتینو. عجب معجونی. خوب شد پیدا شدم.

** پانوشت: این مطلب را بی‌اجازه‌ی بهنود گذاشت‌ام. البته می‌دانم خیل خواننده‌گان سایت‌اش تشنه‌ی دانستن این هستند که بدانند او کجاست پس روا نیست ندانند. ضمن این‌که خطاب این نوشته همه هستند.

1389/1/12

عجب نباشد اگر تبرزن طمع ببندد در استخوان‌ام

2010-04-01T01:12:00.001-07:00

مسعود جان!

کار بدان‌جا رسیده که کسانی به عمد کاری کنند که ما آن‌ها را حیواناتی بشناسیم که چون کفتاران از بوی بسیار بد ادرارشان گریزی نباشد. کاری کنند که در دایره‌ی لغت نگنجند و پُز چریکی بدهند و بگویند: آهای آدم حسابی! او را می‌شناسم و چرا سانسورش کردی و مگر نمی‌دانی که بوده و چه کرده؟! تو جیره‌خواری و فلان... منتها به وجدان خودشان که رجوع می‌کنند می‌بینند جزء کثافات و پلیدی چیزی ندارند برای عرضه! در چنین اوضاع و احوالی‌ست که ابلیس پیروز مست سور عزای ما را به سفره می‌نشیند. در چنین احوالی‌ست که اتحاد و هم‌بسته‌گی شعار پوچی‌ست برای خیل روشن‌فکرنمای بازاری! در چنین زمانه‌ای‌ست که انسانیت را باید در رویای سرزمینی جُست که در مخیله‌مان خانه دارد. پس باید گفت: درود بر همان خیل‌ای که پُزی ندارند بدهند و کارشان را در نهایت رذالت انجام می‌دهند. از بی‌عفت کردن دختر مردم تا سَر بریدن بی‌گناهی... دست‌کم به شعار و آرمان‌شان هر چه که هست پای‌بندند!

تا وقت دیگر قربان‌ات

"بی‌تا"

**تیتر پُست از زنده‌یاد "نادر نادرپور"

1389/1/12

ای نامه

2010-03-30T23:59:00.000-07:00

گاهی فکر می‌کنم در این دنیای بلاگ‌های فارسی همه‌ی آنان که می‌نویسند چه‌اندازه دنیای شخصی‌شان با هم تفاوت دارد و دل‌مشغولی‌هاشان که پُست یکی می‌شود از زلف یار نوشتن و دیگری سیاسی‌نویس می‌شود. یکی از هم‌خوابه‌گی‌اش با بهمانی نوشته و دیگری از فیلم‌هایی که دیده و می‌گوید نقد هم نیست. راست می‌گوید چرا که اگر بنویسد نقد است هزار تا مدعی پیدا می‌شود که آقای منتقد حرف‌ات پشیزی ارزش ندارد و خلاصه ضایع‌اش می‌کند.

کلمه‌ها وقتی به‌دنیا می‌آیند، دیگر این مخاطب است که برای‌اش تصمیم می‌گیرد که چه‌گونه برداشت کند از آن وگرنه باید نویسنده توضیحاتی قطعی بدهد که فلان شخصیت یا جمله مطلقن منظورش چنین است و لاغیر...

حالا او که سایه‌ی تو را دنبال می‌کند تا بداند حال و هوای تو در این‌روزها با نوشته‌ها و کلمه‌هایت چه‌گونه است شاید نتواند تصور کند که نویسنده هم گاهی به کوچه می‌زند و حال‌اش را از او پنهان می‌کند و به قول قدیمی‌ها پولوتیک می‌زند. نمی‌دانم کدام فیلسوف دنیا(شما تصور کن ایرانی) گفته: نویسنده وقت نوشتن به هیچ چیزی مگر نوشته فکر نمی‌کند، پس پولوتیک‌اش محلی از اعراب ندارد.

هنوز همه‌ی ما با همان دل‌مشغولی‌های سال‌ها پیش از خواب بیدار می‌شویم و دنیا را از دریچه‌ی نگاه‌مان می‌بینیم و به دگران هم نشان می‌دهیم. رویایی شاعر که دوستی چند روز پیش با شعری از او مرا باز به یادش انداخت و به‌یاد بحث‌اش پیرامون اروتیک با عباس‌آقای معروفی، و نامه‌هایی خطاب به عباس‌آقا پیرامون هر مبحثی که خودش می‌شود یک‌ژانری در ادبیات آن‌گونه که عباس آقای صفاری در آخرین پست‌اش از کتاب "ای نامه" نوشته‌ی «محمدرحیم اخوت» یاد کرده، مرا به صرافت آن انداخت تا من کوچک چنین ژانری با "مسعود آقا" زین پس شروع کنم. این اولی‌اش تا چه در نظر افتد:

مسعود جان!

ما آدم‌ها همیشه غفلت‌مان موجب پشیمانی نیست و گاهی این غفلت اگر به درازا بکشد، برای دیگر مردمان گیتی هم مفید است.مثلن اگر غفلت کنیم که از کسی کینه داریم این بسیار بسیار خوب است! چرا که کینه موجب سیاهی دل‌ها می‌شود و تا قیام قیامت قلب‌مان را جریحه‌دار می‌کند. مهم نیست تو منظورم را نفهمی و نمی‌دانم چه، مهم این است که کسانی که باید بفهمند می‌فهمند و بعدن می‌آیند این‌جا دری‌وری می‌نویسند.

تا وقت دیگر قربان‌ات...

"بی‌تا"

***

سال پیش تقویم دیواری طراحی اردشیر رستمی بر دیوار روبه‌روی‌ام بود و شعرکی داشت در هر ماه ولی امسال که تقویم دیواری عکس‌های «مریم زندی» است فقط باید تصاویر بزرگان ادب ایران را ببینم و بدان‌ام از آن‌ها چه مانده بخوان‌ام و گاهی حسرت‌بار نگاه‌شان می‌کنم که نیستند و گاه خوش‌حال که هنوز در کنارمان نفس می‌کشند. شاید خاصیت این تقویم این است دیگر...

1389/1/11

بهار بهاره امسال

2010-03-26T12:47:00.000-07:00

بهار بهاره امسال، موقعه كاره امسال

به‌جای جو و گندم، كاشتن داره امسال

يه خونه بی عزا نيس، يه سفره توش غذا نيس

جزء اونا كه اميرن يه آدم ِ رضا نيس

«شعر وترانه مُردن، شاعرا رو شمردن

شبی كه عروسی داشتن، به جشن گوله بردن»

ده به ده بچه‌ها‌شون بريده دست و پاشون

نصف شبا تو زندون، در ميارن چشاشون

يه كوچه نيس ببينی، داغ جوون ندارن

اين‌همه عاشق اون‌جا نام و نشون ندارن

از اون‌همه قشنگيا خبر نيس
وطن نگو اون‌جا ديگه وطن نيس

تو كوچه‌هاش چوبه‌ی داره اونجا
آدم‌كشی خودش يه كاره اونجا

برابری، برادری دروغه
تو صف مُردنم بری شلوغه

منبر و مسجد مثل قبله‌گاهه
ارزش جون قيمت پَر كاهه

هيشكی به فكر هيشكی نيس عجيبه

آدم تو آب و خاک‌شم غريبه

قوم مغول اومده باز دوباره
يخ زده مغز مردم بی‌چاره

آفت طاعون زده جاليزارو
با نعش مردم می‌سازن ديوارو

نه راه پس داری نه راه پيشی
حرف بزنی همون‌جا كشته می‌شی

بهار بهاره امسال موقعه كاره امسال

به‌جای جو و گندم كاشتن داره امسال

ترانه‌سرا: مسعود امینی

ملودی و تنظیم: منوچهر چشم‌آذر

آوازخوان: حُمیرا

***

با سپاس از :"حمید"

1389/1/7

گواهی می‌دهم عزم گذر دارم

2010-03-19T09:39:00.000-07:00

بدجور اهل نوستالژی‌ام خاصه وقت‌هایی که قرار است زمان را تحویل دهیم و برویم پی کارمان! خاصه در چنین اوضاع و احوالی ترانه‌ی دنیای این روزهای من و ما همین‌جور برای خودش برود تا آخر و دوباره از سر شروع شود. این روزهای آخر اسفندماه هم که کلیپ دیدنی آن‌را هم از تی‌وی‌های لوس‌آنجلس و بلاگ ایشان دیده‌اید. "روزبه بمانی" ترانه‌نویس این‌کار بدجور در دل داریوش جا گرفته و برای کارها و آثارش احترام ویژه‌ای قائل‌ام. امیدوارم داریوش عزیز برای کارهای دوست نادیده‌ام "فواد صادقی" عزیز هم که کارهای زیبای‌اش را خوانده‌ام و گمان نداشتم چنین قوی باشند، جای ویژه‌ای باز کند. همو که بلاگ پرخواننده‌ی "مملکته داریم؟" را در فضای مجازی راه انداخت و عجیب کار تازه‌ای بود.

آمده بودم بنویسم که روزهای آخر اسفندماه که موسم کوچ بنفشه‌هاست به قول "شفیعی کدکنی" با دوستانی که از ره‌گذر این دنیای مجازی پیدای‌شان کرده بودم را سر کردم و بسیار خوش گذشت. هر چند جای عزیزمان "آنسه جان امیری" خالی بود. "مریم" و "شادی" و "حمید" چنان آن روزم را ساختند که روزهای آخر سال 88 را با خاطره‌ای خوب سر کنم. هر چند سهم بزرگ لحظات‌ام، گل خوش‌بوی‌ام در این میان کم نبود و نیست.

آمده بودم بنویسم که با پیامک دوستی که شعرواره‌ای بود و سال نو را پیشاپیش تبریک گفته بود و ارسال آن به چند دوستی که سال گذشته همه‌ی لحظات‌ام با آن‌ها گذشت، حس نوشتن پیدا کردم و گفت‌ام از کار ناشنیده‌ی "خواب بهار" داریوش بنویسم در این روزهای بهاری... اما این پُست «رضا علامه‌زاده» تکان‌ام داد که گاهی بهار هم ضدحال می‌شود برای‌مان! پس برای روح بزرگ "منصور خاکسار" ترانه‌ی "خواب بهار" را پیش‌کش می‌کنم. البته برای همه‌ی آنان که سپیدی را برای فردای میهن متصورند! خاصه "ابراهیم" عزیز که به گفته‌ی خودش این کار مرام این‌روزهای‌اش است.

ببار ای ابر باران‌بار، باران را
بيار ای شُرشُر باران، بهاران را
رها کن رود عاشق، تن سوی دريا
بجوش ای چشمه‌ی پاک، از دل صحرا
زمين بشکاف از هم، باغ برپا شو
جوانه سر برآور ، غنچه گل وا شو
نسيم از ره بياور عطر فردا را
پرنده، صبح شد، بيدار کن ما را

*
مؤذن، بانگ برکش، خلق برخيزد
بخوان نام خدا، تا ديو بگريزد
شهادت ده، گواهی کن، گواهی خواه
بگو اين، اين و آن، آن، هر چه خواهی، خواه
بگو شب رفت و خط فاصله پيداست
به چشم باز بيداری که بر فرداست
سپيدی رو به بالا می‌رود در خون
سياهی رو به بستر های خواب‌آلود

*
کنون، صف در صف هم خيل بيداران
کنون، بستر به بستر‌ها ، سبک‌باران

(کُر)

*
گواهی کن، گواهی کن، گواهی کن
مرا از خويشتن تا خويش راهی کن
من‌ام ابر و بباران‌ام، بباران‌ام
برويان‌ام، برويان‌ام، بهاران‌ام
روان‌ام کن به دريا، رودبارم من
بجوشان‌ام به صحرا، چشمه‌سارم من
زمين‌ام، می‌شکاف‌ام، باغ برپای‌ام
نسيم‌ام، گل فشان‌ام، عطر فردای‌ام
پرنده، خود من‌ام، پرواز ده من را
خود صبح‌ام، صفای راز ده من را
ببر نام خدا، ره‌توشه بردارم
گواهی می‌دهم عزم گذر دارم

ترانه‌سرا: محمد اصفهانی

آهنگ و تنظیم: محمد شمس

آوازخوان: داریوش اقبالی

1388/12/28

زن است ما را وجود

2010-03-07T10:37:00.000-08:00

ساده می‌نویسم "روز زن" بر مادران و خواهران هم‌سرزمین‌ام مبارک باد. باشد تا در هیچ سرزمینی زنان در بند مردانی نباشند که جان‌شان بسته‌ی زنان است.

1388/12/16

رفتار یک انسان؟

2010-03-03T00:23:00.000-08:00

دیروز کسی طبق روال این سال‌ها کامنتی ناسزا گذاشت و رفت. در تمام این مدت من سکوت کردم. آمدم بگویم گاهی انسان‌ها یا به تعبیر عامی‌تر آدم‌ها دیگر آنی نیستند که در دایره‌ی مسائل انسانی می‌چرخند بلکه تبدیل شده‌اند به عناصری دیگر از جهان هستی. مثل فضله‌های همان آدم‌ها یا حیوانات(و نه حتا خود حیوان). در چنین زمانه‌ای جای شگفتی‌ست اگر گمان کنیم آنان پی برده‌اند که بیمار روحی - روانی‌اند. تا به آن‌ها نگوییم که آقا یا خانم محترم شما مشکل دارید و گرنه چرا چنین می‌کنید، گمان نمی‌کنم بدانند که کار خیلی خراب‌تر از این حرف‌هاست. بنده به‌نوبه‌ی خود برای این دوست عزیز بیمار از خداوند بزرگ سلامتی آرزومندم. امیدوارم هر چه زودتر به آغوش جامعه بازگردد و به رفتارهای بیمار‌گونه‌اش پایان دهد. شاید این متن دوباره بیماری ایشان را تشدید کند. پیش‌نهاد می‌کنم قبل از انجام واکنشی حتمن و حتمن یک لیوان آب میل کنند و به این فکر کنند آیا هنوز یک انسان هستند؟

1388/12/12

درسیاهی جنگل به‌سوی نور

2010-03-02T02:29:00.000-08:00

عکس بالا در تاریخ ثبت خواهد شد که تحریریه‌ی یک روزنامه‌ی توقیفی این‌چنین پاسخی با حرکات دست و چشم و شادی‌شان به دروغ و تحجر و ریاکاری بدهند. درود بر شما... بزرگترش این‌جا ببینید(+)

فروغ می‌گفت: دست‌های‌ام را در باغچه می‌کارم، سبز خواهم شد. می‌دانم. می‌دانم. می‌دانم. (تولدی دیگر)

از روزگار فروغ تا امروز قرنی نرفته که سال‌هایی گذشته! شاملو می‌گفت: یک شاخه / در سیاهی جنگل / به‌سوی نور / فریاد می‌کشد.

همه از اُمید می‌گفتند حتا در سیاه‌ترین و تباه‌ترین شب‌های تاریخ... امروز اما ما پراُمیدتر قدم بر سنگ‌فرش خسته و خون گذاشته‌ایم.

1388/12/11

اعتماد پَر، ایران‌دخت پَر

2010-03-01T10:00:00.000-08:00

خبر ساده است. ساده‌ی ساده (+) یعنی "ایران‌دخت" پَر! "اعتماد" پَر! به همین ساده‌گی در آستانه‌ی سال نو نشریات رفتند انبار و عده‌ای بی‌کار شدند. وقاحت تا چه حد به راستی...

همین عصری رفته بودم بیرون و شماره‌ی آخر "ایران‌دخت" را خریدم و البته "چلچراغ" را...

چلچراغ این هفته تصویر کسی را دارد که من شیفته‌اش هستم! شیفته‌ی نگاه‌اش به‌قول "فاطمه گودرزی" وقتی بر پرده‌ی سینما می‌افتد. آن نگاه تیز و زیبا. چشم‌های‌اش محشرند و شبیه مینیاتورهای ایرانی‌اند. او در لیست بازی‌گران زن سینمای ایران از منظر من ِ کم‌ترین جایگاه نخست را دارد. میمیک فوق‌العاده‌اش که حتا "گرتا گاربوی" سوئدی هم به گردش نمی‌رسد. او فوق‌العاده است. او "فریماه فرجامی‌ست". بازی‌گری که به سبب بیماری‌اش سال‌هاست از سینما دور است. می‌گفتند فراموشی گرفته و این‌گونه که از این گفت‌و‌گو پیداست از دنیای اطراف‌اش بی‌خبر است. چه به سرمان آمده که امثال او باید چنین شوند. روزگار تلخی‌ست. تلخ‌تر از زهرمار...

1388/12/10

این‌جا کجاست؟ نیویورکر؟

2010-03-01T00:36:00.000-08:00

راست‌اش شتاب حوادث و وقایع در دوران ما چنان است که نمی‌دانی اولویت را باید به کدام سپرد. باز زلزله در شیلی(8/8 ریشتر) که پیش از آن هاییتی را لرزانده بود. تنها این نیست و در میهن وضع بغرنج‌تر است. خبر می‌رسد که در آستانه‌ی سال نو خورشیدی عده‌ای از بازداشت‌شده‌گان از بند می‌رهند و خبری خوش است. نوشتم وضع بغرنج‌ترست چرا که جرم اینان که تا کنون در بند بودند، به‌راستی چه بود؟

دیروز نوشته‌ای خواندم از خانم "مرضیه رسولی" که صفحه‌ای در روزنامه‌ی «اعتماد» دارند برای معرفی کتاب در صفحه‌ی ادبیات این روزنامه. ایشان در بلاگ‌شان از موضوعی سخن راندند که هر چند برای خودش بحثی دارد اما آن‌را این‌چنین مطرح کردن والا نوبر است. نمی‌دانم ایشان با چه جسارتی چنین اعترافی کردند و فردا مثلن در تحریریه‌ی روزنامه آیا با سری افراشته خواهند رفت و آیا گمان کردند این‌جا "پاریس" است؟ یا تحریریه‌ی نشریه‌ی تایم یا نیویورکر؟ (+)

1388/12/10

جزیره‌ی سرگردانی

2010-02-28T10:45:00.000-08:00

چشم از همه حواس برتر است و موهبت نگاه و نظر و نظاره و چشمک و تماشا و نگریستن و خیره‌شدن و چشم‌دوختن و دیدن از کلام، از لبخند، از لمس، از چشیدن، از بوییدن، یعنی از همه‌ی دریچه‌هایی که ما را به‌این جهان پیوند می‌دهند، برتر و اسرارآمیزتر است.

***

سالیان دراز بود که سلسله‌ی اشکانیان منقرض شده بود، اما سلسله‌ی اشک‌های آدمی انقراض نمی‌یافت.

*جزیره‌ی سرگردانی – سیمین دانش‌ور – نشر خوارزمی – چ سوم شهریور1380

1388/12/9

چشم در راه بهاری نیست

2010-02-27T00:59:00.000-08:00

یادداشت‌های‌ام را گم کرده‌ام که قرار بود درست همین‌جا بنویسم‌شان! با انتشار «اپیزود» خیال‌ام راحت شد که دو سه مطلب را لینک بدهم بخوانید. یکی‌اش این مطلب است (+) و دیگری این (+) و حتا این (+)

اخوان‌ثالث روزگاری گفته بود: باغ نومیدان چشم در راه بهاری نیست! اما دل من یکی روشن است به همان باغ که سبز می‌شود روزگاری... اگر باشیم که چه بهتر...

1388/12/8

کتاب تازه‌ی بهنود: کوزه بشکسته

2010-02-16T08:18:00.001-08:00

شیفته‌گان قلم و قصه‌های به حقیقت نزدیک تاریخی «مسعود بهنود» بدانند و آگاه باشند که کتاب «کوزه بشکسته» منتشر شد. این کتاب را شاید در ادامه‌ی "امینه" و "خانوم" باید نگریست. قصه‌ی آخرین شاه ایران است. بشتابید تا تمام نشده و این تریلوژی را در کتاب‌خانه‌تان داشته باشید. از ما گفتن بود. پس به سوی نشر "علم" روبه‌روی دانش‌گاه تهران بشتابید.

1388/11/27

خون‌بازی

2010-02-15T08:22:00.000-08:00

یک روز از روز "عشاق" گذشت و ننوشتیم پیامی! راست‌اش این‌روزها با اینترنت نفتی اصلن صفایی ندارد در فضای مجازی گشتن! به‌نوعی زندان شدن است و خار در پشت حمل کردن! فیس‌بوک هم هزار ماشاالله آن‌قدر صفحات‌اش سنگین است که جان‌ات بالا می‌آید خدایی بخواهی مطلبی به اشتراک بگذاری...

از طرفی هم نیم‌نگاهی به برادران کوشای امنیتی داری که نامه‌ها و زنده‌گی‌ات را دارند کنترل می‌کنند که نوش جان‌شان!

این‌جا را هم ببینید: (+) ترانه‌ای نو از داریوش با کلامی از "امیر شجره" و آهنگی از "مهرداد قادری" که هیچ‌کدام‌شان را نمی‌شناسم.

دیگر این‌که یک ماه مانده به پایان سال خورشیدی و خلاصه این‌روزها هر چند خیابان‌ها شلوغ‌اند اما در دل مردم هیچ بهاری نیست که نیست! فقط عشق است که اُمید می‌دهد.

قیصر امین‌پور در غزلی می‌گوید:

ای عشق به شوق تو گذر می‌کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره‌ی نیلوفرم و تشنه‌ی نورم

1388/11/26

زخمِ چین پیرهن

2010-02-09T13:37:00.000-08:00

‌فردا همه شاخک‌هاشان فعال می‌شود تا ببینند در میدان شهر تهران چه خبر است! پس‌فردا جوری دیگر باید دید قصه را... اگر اشتباه نکنم دو سال پیش در همین بلاگ نوشت‌ام که فروپاشی این نظام با اختلاف بین سران همین نظام شدنی است و لاغیر... مدرک‌اش هم موجود است اگر به آرشیو همین بلاگ در دوسال پیش رفته و روز 21 یا 22 بهمن را چک بفرمایید. و باور کنید نوسترداموس نیست‌ام. که آن بنده خدا هم شِر و وِر تحویل مردم داد و نه چیزی دیگر...

بعد هم با کمال پُررویی گفتند که خیال‌تان جمع ای‌میل‌ها و پیامک‌هاتان را کنترل می‌کنیم. آقا جان شما که راست راست توی روز روشن آدم‌ها را با باتوم و... زدید و ... دیگر این مسئله که جای خود دارد. ضمنن شنیدم آقای "رها" هم به جمع دوستان در اوین رسید. ترانه‌سرای محترم شهر دوستان یادشان هست که در "راه من" گفته بود:

من‌ام که جنگلی بی‌زمین بودم

به جرم کشف گل در "اوین" بودم

کنار هم‌قفس تنهاترین بودم

تو ساکت بودی و من واژه‌چین بودم

خبر دیگر این‌که ترانه‌سرای محترم و برخی دیگر از هم‌کاران ایشان در اقدامی انتحاری قرار بر این گذاشته‌اند تا حقوق پایمال شده‌ی سال‌های دربه‌دری را از آوازخوانان و صاحبان شرکت‌های تولید و پخش نوار بگیرند. از آن‌جایی که این اقدام مانند برخی دیگر از اقدامات ایشان احتمالن به بعدن موکول خواهد شد بعید نیست که چنین شود. تا باد چنین بادا...

از آقای "رها" نوشت‌ام که به "اوین" روانه شده اما "مزدک علی‌نظری" آزاد شده که خوش‌حال شدیم این طفلی طاقت آن دیوارها را ندارد. نه او که هیچ‌کس تحمل بند و بندیان را ندارد. تا قیامت هیچ‌کس در بند نباشد. الهی آمین...

در پایان مواظب خودتان باشید بچه‌ها... این تکه را با لحن آن برنامه‌ی دوران کودکی تصور کنید که می‌گفت: بچه‌ها مواظب باشیییییید...

زخمِ چینِ پیرهن هدیه‌ی دوست وقتِ رفتن بود

هرگز برنگشتم این راهِ من بود، این راهِ من بود*

1388/11/21

* راه من - شهیار قنبری - داریوش اقبالی - فرید زلاند

سلینجر

2010-01-29T08:22:00.000-08:00

دیشب عزیزی خبر داد که: سلینجر مُرد! امروز ظهر هم دیدم که بلاگ‌نویس‌های ایرانی نوستالژی‌شان گل کرده و نوشته‌اند. کسی ننوشته بود که چرا مُرد! و کسی ننوشته بود چرا سلینجر انزوا را برای خودش مجاز دانست! کسی ننوشت که "داریوش‌خان مهرجویی" از روی نسخه‌ی "فرنی و زویی" پری را ساخت.

من اما می‌نویسم که سال‌ها پیش زنده‌یاد "منوچهر آتشی" شاعر معاصر در گفت‌و‌گویی گفته بود که همان‌زمان‌ها یعنی پیش از انقلاب شکوه‌مند "ناتور دشت" را برگردان کرده بوده و بنده بعد از خواندن این گفت‌و‌گو که حالا نمی‌دانم در کدام نشریه بود رفت‌ام ببینم این "ناتور دشت" چه هست! خوردنی‌ست یا نوشیدنی و خلاصه به نسخه‌ی E-Book آن در این سال‌ها دست یافت‌ام که برگردان ایشان نبود و خلاصه فهمیدم جناب "سلینجر"نامی نوشته‌اند. بعدها "پری" را دیدم و فکر کردم این ذن‌بازی‌ها حتمن توی خون "سلینجر" بوده و چون این کارها را ابدن دوست نداشت‌ام اما از فیلم خوش‌مان آمده بود.

باز سال‌ها گذشت و "فرنی و زویی" را با برگردان "احمد گلشیری" دست‌مان گرفتیم که تمام‌اش نکرده انداختیم دور! نمی‌گویم سلینجر بد نوشته اما فکر کنم ایشان بد ترجمه کرده خلاصه! چند روز پیش(پیش از درگذشت سلینجر) از جناب "نیک‌فرجام" نسخه‌ی دیگری از "فرنی و زویی" دست‌مان گرفتیم و "نغمه‌ی غم‌گین" را با برگردان "تبرایی" و... که هنوز نخوانده‌ایم... ناتور دشت را هم مدت‌ها پیش چند صفحه خواندیم و باز نتوانستیم جلو برویم... نمی‌گویم مسخره بود اما خدایی "صدسال تنهایی" برای ما جنوبی‌ها خداست!!!! دمت گرم گارسیا مارکز!! خاصه وقتی در فیلم "بهمن مقصودلو" می‌بینی بامداد شاعر این رمان را دست‌اش گرفته و یه‌وری لم داده و می‌خواند دیگر خوش‌خوشان‌ات می‌شود و یاد رمدیوس خوش‌گله می‌افتی و... اما راز انزوای "سلینجر" را اگر می‌خواهید بدانید از «سعید کمالی‌دهقان» این مطلب را بخوانید.

بنده هم سعی می‌کنم دوباره بروم به سمت این آقا(خدابیامرز سلینجر) که بدان‌ام چه کرده و چه نوشته! راستی همه‌ی بلاگ‌نویس‌های انگلیسی‌زبان هم چون ما به سمت "سلینجر" خیز برداشته‌اند به گمان‌تان یا ما او را دوست داشته‌ایم و برای‌مان این‌‎‌همه مهم بوده است؟

1388/11/9

کنسرت یعنی کشف دوباره‌ی خاطره

2010-01-28T07:54:00.000-08:00

اگر در نظر داشته باشیم کنسرت یعنی کشف دوباره‌ی یک صحنه و خاطره به گمان‌ام این کار زیبای «داریوش اقبالی» خدایی حرف نداشت. سرش خوش باد!

اگر در موسیقی سنتی آقای «علی‌رضا افتخاری» کیلویی آلبوم می‌دهند هر سال و صدای‌شان خوب است، در کار برگردان و ترجمه هم می‌شود هم‌سو با این حکایت از «مهدی غبرایی» اسم برد. بارها در بین بلاگ‌نویس‌ها از برگردان‌های عجیب و غریب ایشان خوانده‌ام. نمونه‌اش «کافکا در کرانه» کار جناب "موراکامی" که می‌گویند بد ترجمه کرده. از سویی همه از کار خانوم «گیتا گرگانی» در انتشارات کاروان تعریف می‌کنند که همین اثر را به اسم «کافکا در ساحل» ترجمه کرده است. من هم رفت‌ام و همین را خریدم. آقای «غبرایی» عزیز یه‌جورایی از لحاظ تصویری شبیه هم‌کارش آقای «بهرامی»‌ست که چند کار خوب با انتشارات "ماهی" دارد. چلچراغ هفته‌ی گذشته یک گفت‌و‌گوی کوتاهی با جناب «بهرامی» داشت که توصیه می‌کنم بخوانید. مصاحبه‌گر به خانه‌ی ایشان رفته و خلاصه دیده رمان جناب «لئونارد کوهن» روی میزشان بوده و پرسیده قرار است برگردان کنید و گفته دیگر حوصله‌ی برگردان ندارم. و این‌جاست که آه از نهاد «لئونارد کوهن» دوستان برآمده... وای اگر ترانه‌نویس شهر بداند که آقای بهرامی قرار نیست برگردان کند، ایشان به سمت‌اش خیز برمی‌دارند. شک نکنید!!

1388/11/8

ترک‌ها، آذری‌ها و منطق‌شان

2010-01-27T08:21:00.000-08:00

سال‌ها پیش جوانی در خانه‌ی ما کارگری می‌کرد که به نقاشی ساختمان مشغول بود. این جوان بعدها فهمیدم به صدای "داریوش اقبالی" علاقه دارد. بنده بعدازظهرها که خانه می‌آمدم می‌رفتم گوشه‌ی اتاق و کاست «آشفته بازار» را در دستگاه می‌گذاشتم و خلاصه حالی به حولی! همه‌ی اتاق‌های خانه به‌هم ریخته بود و در این به‌هم ریخته‌گی خیلی حال می‌داد شما کمی هم ولوم دستگاه را زیاد کنی و مثلن "شمالی" هم بشنوی! سلام آنسه جان و رُزاخانوم!!!!

این کارگر جوان یک روزی که ما را دید گفت از داریوش ترانه‌های آذری هم شنیدی؟ گفت‌ام قسم به جوانی‌ات نه!! مگر آذری هم خوانده؟! گفت: خوانده! گذشت تا روزی که شروع کرد خانه را متر کردن و حساب و کتاب کردن که چه‌قدر دست‌مزدش هست و... در همان گفت‌و‌گوی پایانی به من گفت که آذری‌زبان‌ها با ترک‌ها فرق دارند. بعد از سال‌ها دیدم راست می‌گوید آذری‌زبان‌ها قومی اصیل و ایرانی هستند و ترک‌ها مهاجرانی مغول و شرقی که به ایران و بعد به اُروپا رفتند و امپراتوری عثمانی را به‌راه انداختند. من هم به یادگار به این جوان کاستی از داریوش هدیه دادم و خلاصه همیشه یادش در ذهن‌ام ماند. حالا چه شد که به مقوله‌ی ترک‌ها رسیدم؟

قضیه‌ی تراکتورسازی تبریز این‌روزها بحث محافل بلاگی شده! مثل «این‌جا» و عده‌ای به رگ غیرت‌شان برخورده بدجور! خب واقعن براساس کدام منطق این تیم آذربایجانی باید این‌همه طرفدار داشته باشد من هم نفهمیدم!!!! فکر کنم خانوم "سحر طلوعی" همین را خواسته‌اند گوش‌زد کنند.

اما جوکی که این‌روزها دریافت کردم بی‌راه به قضیه‌ی ترک‌ها نیست و با احترام به همه‌ی آن‌ها و همه‌ی اقوام ایرانی! هر کسی هم جوکی داشت(فقط ناموسی نباشد) با کمال میل اجازه‌ی نشر خواهیم داد. اما جوک:

ترکه می‌ره خواستگاری بهش می‌گن شغل هم داری؟ می‌گه: نه ولی توی خوشه‌ی یکم!!

1388/11/7

خوشه‌ی شاملو کجا و این کجا

2010-01-26T08:40:00.000-08:00

این‌جا را فیلتر کردند و جشن‌واره‌ی فجر را هم تحریم که دست‌شان درد نکند. اما این قوم به راه کج رفته تا ثریا می‌خواهد خشت‌ها را کج بنهد؟ الله‌اعلم!

جشن‌واره فجر تحریم و از آن‌سو قایمکی به سمت دفتر ریاست‌جمهوری رفتن و با آقای مشایی دیدار نمودن! جدیدن خانوم‌ها "مهتاب کرامتی" و "مهناز افشار" و پیش‌ترها هم "هدیه تهرانی". حالا چرا فقط خانوم‌ها بیش‌تر بدان‌جا در رفت‌و‌آمد هستند را باید زعمای قوم جواب بدهند.
*

این روزها صحبت از "خوشه" است! خدابیامرز «شاملو» نشریه‌ای داشت به اسم "خوشه" و البته که این "خوشه" مجیدجان آن "خوشه" نیست. این خوشه که اکثریت ملت در خوشه‌ی "3" جای دارند قرار است برای‌مان بدبختی ارمغان آورد تا ادبیات! خدا کند این طرح مصیبت هیچ‌گاه روی عمل نبیند که... کارتون بالا فقط یکی از مصیبت‌های "خوشه"‌چینی را نشان می‌دهد.

باز خبر آورده‌اند سواران که مهدی‌خان کروبی از سران شجاع جبهه‌ی سبز گفته چون آقا تاییدش کرده، من هم می‌پذیرم. عده‌ای هم شمشیر از نیام کشیده که خون‌ات حلال شد مردک!!!! نمی‌دانم این آقایان یا خانم‌ها یا... از سیاست چیزکی حالی‌شان هست یا نه؟ توصیه‌ی اکید می‌کنم اگر شما هم چنین می‌پندارید مطلب "مسعودخان بهنود" را بخوانید.

1388/11/6

خوابگرد و من نبودیم پورنو

2010-01-24T00:35:00.000-08:00

راست‌اش با فیلتر شدن «خوابگرد» سیدرضا شکراللهی خوش‌حال شدم که تنها نیستم من! آری خوش‌حال شدم که این‌جا پایگاه پورنو نبوده که فیلتر شده بلکه به کج‌رفته‌گان را اذیت کرده و فلان...

دیگر این‌که دیشب با دیدن روی گل اردلان خان سرفراز چه خوش‌حال شدم و به یکی دو نفر هم گفت‌ام ببینند. اما بعدش این آقای «فرهودی» مجری معلوم‌الحال بدفرم توی ذوق‌مان زد با اجرای بسیار بسیار بدش! به‌زودی در «اپیزود» از این شب کذایی خواهیم نوشت.

دیگر دل‌مان با این مملکت گل و بلبل به چه خوش شود به‌راستی؟

1388/11/4

ای قوم به کج‌رفته

2010-01-20T11:58:00.000-08:00

به‌جان خودم چه ساده‌انگارند این طیف منسوب به... که همین‌جور بی‌درنظرگرفتن جوانب امر دست به فیلتراسیون می‌زنند J حالا کجا را دیده‌اید ای قوم به راه کج رفته که من همین‌جور خواهم نوشت از لج‌تان!

قوم به راه راست رفته هم بروند بردارند «شهروند امروز» را از دکه‌ها بگیرند و بخوانند و دعایی نصیب این درویش کنند! نه اشتباه نکنید منظورم نشریه‌ی «ایران‌دخت» است که فقط نام‌اش شده این! آخر همه‌اش کاپی همان «شهروند...» است و خلاصه به‌نظرم بهتر هم شده! راست‌اش این فضای نت بدجور یا بدفرم نمی‌گذارد به مظالعات غیردرسی برسیم. خدا آخر و عاقبت مخترع‌اش را خیر ندهد. آخر آدم حسابی چه به مخترع‌اش داری خودت را مشمول تبصره‌هایی کن و به مردم گیر نده!

این بنده‌گان خدا بلاگ‌نویسان شهیر یعنی سرهرمس و آیدا برداشته‌اند و فیلم آخر «استنلی کوبریک» را نقد کرده‌اند. البته نقد که نه بلکه نظرگاه‌شان را نوشته‌اند. بروید بخوانید. فقط این‌که بنده این فیلم را سال‌ها پیش که هنوز وی‌اچ‌اس مُد روزگار بود دیدم. نکاتی که به یادم مانده دیالوگ بس بلند فیلم بود که ما هم دست‌مان را گذاشتیم روی دکمه‌ی فوروارد و خلاصه به روایت مخملباف سینما جهان را تماشا کردیم. این‌که می‌گویند مخملباف تاریخ سینمای دنیا را با دور تند دیده‌اند کار من نیست و مسئولیت‌اش با ترانه‌سرای شهر است. J

ضمنن من از این فونت "تاهوما" عجب دارم لذتی می‌برم. اصلن این فونت باعث شده که من همین‌جور بدفرم نوشتن‌ام بیاید. امروز هم چند ساعتی تی‌وی «بی‌بی‌سی» بازگشایی شد و دوباره ما ماندیم و صدای خالی! دل‌مان برای این «مسعودخان بهنود» خیلی تنگ شده بود که نامردان روزگار نگذاشتند تصویر زنده‌اش را ببینیم باز! خدایی بهنود بیهقی دیگر است ها! باور کنید به جان خودم.

آلن گینزبرگ نه‌چندان بزرگ یک هایکویی دارد به این ترتیب:

اگر به نیکسون رای داده‌ای

این‌جا زِر نمی‌زنی

چون تن لش‌ات

در واشنگتن است

29 نوامبر1973

هایکوهای نسل بیت – برگردان: علی‌رضا بهنام

نشر مینا – اول بهار88

***

مطمئنن واژه‌ی رای در هایکوی بالا یعنی همه‌ی امسالِ ما! مگه نه؟

1388/11/1

زکی به جان خودم

2010-01-17T13:04:00.000-08:00

به خودم گفت‌ام حالا که این‌ها لج کرده‌اند و می‌خواهند این‌جا هم‌چنان فیلتر باشد و خلاصه حال ما را بگیرند بگویم کور خوانده‌اید!! به جان خودم قسم که کور خوانده‌اید! دیگر از آن لاشه‌ی بوگندوی‌تان که نفس‌مان را بند آورده هراسی نیست و غمی البته... خب معمولن در فاز موزیک هستم این‌روزها بدفرم! از همه‌جا و همه‌کس می‌شنوم. از «میوز» تا «داریوش» و «ستار» و... گفت‌ام «میوز» یاد مراحل تکثیر سلول‌ها افتادم که فازهایی به اسم میوز داشت!! آنسه جان یادت هست؟ راست‌اش من زیاد اهل نقل خاطره و از خود گفتن نیستم مگر به عزیزتر از جان‌ام! حالا هم دارم شرح مبسوطی می‌دهم که زین پس مرتب بنویسم و از همه چیز بنویسم. مثل اهالی دیگر وبلاگ‌ستان که می‌نویسند و از همه‌جا و همه‌کس! من لابد فقط بلدم رسمی بنویسم. روزگاری این آیدای خوش‌گلم می‌گفت: این‌جا سخت می‌نویسی کمی ساده بنویس! ما هم رفتیم و «دادا و دریا» راه انداختیم که مثلن ساده بنویسیم. راه انداختن آن‌جا همانا و دیگر ننوشتن همانا! حالا نه خیلی وقت داشتم این‌جا بنویسم، آن‌جا مانده بود مثلن؟ اصلن کی گفته من سخت می‌نویسم آیدا؟ نه کی گفته؟ والا هر چه کردیم مثل «بیهقی» خدابیامرز بنویسیم نشد! خواستیم مثل «نیما» بنویسیم نشد! خواستیم مثل بهمانی باشیم نشد! خب مثل خودمان نوشتیم دیگر... البته روزگاری مریم عزیز گفته بود مثل خودم می‌نویسم. راست می‌گفت به جان خودم! مریم سلام!

دیگر این‌که زین‌پس چون قرار است از همه‌چیز و همه‌کس بنویسیم، فونت این‌جا به سمت «توما» حرکت خواهد کرد. اگر بد شده حتمن خبرم کنید که به نظرات شما بسا احترامات فائقه گذارده خواهد شد. آنسه جان احترامات فائقه درست است؟

دیگر این‌که عزیزی دارم که برگردان‌های‌اش حرف ندارد! برای خودش یک‌پا سروش حبیبی است یا بهمن فرزانه یا نجف دریابندری یا زنده‌یاد «مهدی سحابی» به جان خودم! قرار است اگر خدا بخواهد در آینده‌ای نزدیک وادارش کنم چیزکی برگردان کند و بنده‌ی کوچک ویراستارش باشم!

راستی این‌جا الان روبه‌روی‌ام «تاریخ هنر» هشت‌جلدی نشر مرکز است و خلاصه شبیه «درجست‌و‌جوی زمان...» پروست است. فقط خواستم بگویم این نشرمرکز خیلی خیلی خوب است. یادش به‌خیر پارسال با حسین حوالی ساعت 9 شب رسیدیم آن‌جا و خلاصه داشتند درش را می‌بستند و کرکره را می‌کشیدند. گفتیم آقاجان نگه‌دار! گفت سیستم را خاموش کرده‌ایم! گفت‌ام ایرادی ندارد دستی حساب کن! پشیمان نمی‌شوی ضمنن این دوربین و خودت هم خواستی بیا ور دل ما تا عکسی بگیریم. این فروشنده آن‌قدر باحال بود و از باحالی ما خوش‌اش آمد که نگو و نپرس! (چه خودشیفته نه؟)

خاطره‌ی بالا را همین‌جوری گفت‌ام بگویم تا گنگ و لال از دنیا نرفته‌ام. این چند سطر را هم نوشتم تا به آن آقایان فیلتری بگویم زکییییییییی!!!!

1388/10/28

سرباز اوامر رهبریم

2010-01-07T12:32:00.000-08:00

خب به سلامتی این‌جا هم فیلتر شد! دست مبارک‌تان درد نکند! چه کار خوبی کردید! اصلن چه معنی دارد آدم این‌همه سیاسی مطلب بنویسد و بعد هم بلاگ‌اش فیلتر نشود؟! اصلن چه معنی دارد که توهین به سران نظام کند و هم‌چنان راست راست راه برود و بلاگ‌اش فیلتر نشود؟! از فردا هم این‌جا را ردیابی کنید و نویسنده‌اش را به دَرک واصل کنید. اصلن چه معنی دارد کسی بلاگ بنویسد؟! من به عنوان نویسنده‌ی این بلاگ از مسئولین مربوطه از بابت این فیلتراسیون کمال تشکر را داشته و زین پس قول می‌دهم غلط‌های زیادی نکرده و به مقام عظمای ولایت توهینی ننمایم! ضمنن همین‌جا اعتراف می‌کنم که با سرویس‌های جاسوسی انگلیسی و اسرائیلی و امریکایی خاصه موساد و سیا ارتباط داشته‌ام. اما از امشب خاصه امشب که شب جمعه هم هست و درهای برکات خداوندی به روی خلق‌الله باز است، قول می‌دهم سرباز ارزش‌های والای نظام مقدس جمهوری اسلامی و پاسدار ولایت مطلقه‌ی فقیه باشم.

1388/10/18

همه جا سایه‌ی وحشت

2010-01-01T23:23:00.000-08:00

از آن‌روزی که شاه بیمار‌ِ دل‌رحم(مظفرالدین‌شاه) در فرمان مشروطیت‌اش نامی از توده‌ی عظیم ملت(دهقانان) که 70 تا 75 درصد ملت ایران را تشکیل می‌دادند نبرد، نتیجه، ناآگاهی و بی‌سوادی روزافزونی شد که گریبان همین قشر را گرفت! وقتی قشری از ملت به دید آقایان حساب نمی‌آیند در هیچ دوره‌ای، همین می‌شود که با ساندویچ و ساندیس لَه لَه می‌زنند و ولایت ولایت می‌کنند. حال اگر از این توده سوال شود ولایت چیست درمی‌مانند!!

کار خراب‌تر از این حرف‌هاست و امروز چنان این ناآگاهی ریشه دوانده که ملت حتا دین‌شان را باید آقایان تفسیر کنند! هنوز ملت نمی‌داند که کشتن و ضرب و شَتم در هیچ دین و مذهبی روا نیست مگر با قانون قصاص که آن‌هم ابتدا اگر بخشایشی در کار باشد صدها مرتبه پسندیده‌تر از نگاه پرورده‌گاری که می‌پرستیم.

کار خراب‌تر از این حرف‌هاست و امروز بازگشته‌ایم به سایه‌ی خدا بر روی زمین و نازک‌تر از گل به مقام همایونی گذارت به کهریزک و... خواهد افتاد. همه‌جا سایه‌ی وحشت و ترس است. ملت هیجان‌زده‌ی ایران در هیچ دوره‌ای از تاریخ نتوانستند بر این روان و روح نازک‌شان غلبه کنند و منطقی قضاوت کنند. یا از این سوی بام افتادند یا از آن‌سوی بام! بعد از قریب50 سال حکومت پهلوی وقتی رژیم برافتاد، باز تن به رهبری سپردند که هر چند ابتدا دین و مذهب‌شان را رسمی‌تر کرد(انگار تا پیش از این مردم دین و مذهب نداشتند) اما آزادی‌های فردی و اجتماعی طبقات دیگر به کنج خانه‌ها و خلوت‌شان رفت! از همان‌روز فقط انگار یک طبقه در این مملکت بودند که مذهبی بودند و دیگر گروه‌ها یا اعدام شدند یا طرد شدند. امروز هم که بقیه محارب هستند و نمازشان قبول درگاه اینان نیست. اما عبرتی که نمی‌گیرند همان‌ست که بهنود در آخرین مقاله‌اش نوشت که شاه(محمدرضا شاه) در واپسین لحظات گفت و دیگر کسی نشنید!!

اما امروز باید چه کرد؟ راهی هست؟ امروز باید توده‌های ضعیف و آنان که به رسانه‌های آزاد دست‌رسی ندارند را آگاه کرد. تنها راه همین است و لاغیر...

***

اما دیروز برادر کوچک‌مان باعث شد که بدانیم چه‌اندازه در همین چهار سال فاصله افتاده بین نشریاتی که در زمان «خاتمی» منتشر می‌شد و الان همان نشریات چه‌اندازه غیرحرفه‌ای و سطح‌شان نازل شده است. دیروز عصر برادرمان مشتی روزنامه «همشهری» زده بود زیر بغل‌اش و از کنارم رد شد. گفتم: آهای داداش کجا؟ گفت باطله هستند و توی انباری بودند... گفتم نگه‌دار داداش!!!! اینان را با خون‌دل جمع کرده‌ام و نگاهی به تاریخ آن‌ها انداختم که ضمیمه‌های سال81 این روزنامه بودند و چه پرمحتوا! باور کنید الان که دارم نگاه‌شان می‌کنم برابری می‌کنند با یک فصل‌نامه یا ماه‌نامه‌ی امروزی!

هیچ دوره‌ای به اندازه‌ی دوره‌ی خاتمی نشریات پُرمحتوا و خواندنی نبودند. حال با نگاهی حسرت‌بار به روزهایی فکر می‌کنم که مردم تهران "انتخابات شوراها" را تحریم کردند و همین قبیله آمدند و هنوز هم ول‌کن مملکت نیستند. روزی که آقای «افخمی» کارگردان دیروز و نماینده بعد(تهران) به همین سبب از مردم تهران در مجلس شورای اسلامی انتقاد کرد، همین مردم ندانستند این آقا چه می‌گوید حالا باید جان فدا کنند تا کسی را برانند! مردم تهران هم در حق خود بد کردند، هم ما! آن‌روز که هنوز اصلاح‌طلبان ملتمسانه می‌گفتند بیایید پای صندوق که ما هستیم و خیانت در کارمان نیست، نیامدید و روزی آمدید که دیگر دیر شده بود و سهراب دیری بود که پر کشیده بود.

حالا منتظر معجزه‌ایم هر چند دل‌مان سبز است. یک معجزه‌ی خاموش به قول «ایرج جنتی‌عطایی»!! راستی دقت کرده‌اید کاور آلبوم آخر داریوش سبز رنگ بود؟ نام‌اش هم معجزه‌ی خاموش؟

* *تیتر مطلب: "به تکرار غم نیما" از «شهریار دادور»- -عبدی یمینی-داریوش

1388/10/12

شب عاشقان بی‌دل، شب یلداست

2009-12-21T11:49:00.000-08:00

1. شب بلند «یلدا» رسید و خلاصه با همه بی‌وقتی و گرفتاری گفتم دوسه‌خطی بنویسم. اول یلداتان مبارک و به‌شادی!

2. می‌گوید بابا این چه نثری‌ست داری؟! مثل خودت که حرف می‌زنی بنویس! می‌گویم این نثر ما نثر و زبان ویژه‌ی من است! شبیه خودم با شباهتی به فلانی و بهمانی! که آن‌ها هم به نثر و شعرشان معروف‌اند! جوری دیگر بلد نیستم باور کن!

3. امشب باید شاد بود و شاد زیست! اما این ترانه‌ی «فاجعه»‌ی داریوش منقلب‌ام کرده از بس با این روزها می‌خواند و شرح همین‌روزهاست!! پاره‌ای از ترانه را بخوانید:

بخواب ای مهربان ای يار
بخواب ای كشته‌ی بيدار
بخواب ای خفته‌ی گلگون
بخواب ای غوطه‌ور در خون

سکوت سرخ خاک تو

صدای نینوا دارد

در این دم‌کرده گورستان

تگرگ مرگ می‌بارد

مرگ آیت‌الله منتظری هر چند عده‌ای را خوش‌حال خواهد کرد اما... دیگر گفتند ننویس بابا! مگر سرت بوی قورمه سبزی می‌دهد؟؟

به سراغ حافظ رفتم و به نیت «یلدا» و عزیزمان از او فالی ستاندیم:

فکر بلبل همه آن‌است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دل‌رُبایی، همه آن نیست که عاشق بکُشند

خواجه آن‌است که باشد غمِ خدمت‌کارش.

صحبت عافیت‌ات گرچه خوش اُفتاد ای دل

جانب عشق عزیز است، فرو مگذارش!

بلبل از فیض گل آموخت سخن، ورنه نبود

این‌همه قول و غزل تعبیه در منقارش.

صوفی سرخوش، از این‌دست که کج کرده کُلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش

ای‌که از کوچه‌ی معشوقه‌ی ما می‌گذری!

باخبرباش که سَر می‌شکند دیوارش!

...

دل حافظ که به دیدارِ تو خوگر شده بود

نازپروردِ وصال است، مَجو آزارش!

این ابیات بالا همه یک طرف و آن بخش‌اش که می‌گوید ای‌که از کوچه‌ی معشوقه‌ی ما می‌گذری هم یک طرف!! خلاصه حواس‌تان باشد که به ناز ما ابرو کج نکنید که با کلاه کج ما روبه‌رو خواهید بود! J

1388/9/30

درباره‌ی الی... وشاعر قلب

2009-12-17T01:07:00.000-08:00

چشم‌مان به جمال نسخه‌ی خانه‌گی «درباره‌ی الی…» هم روشن شد. راستی مگر نسخه‌ی خانه‌گی با نسخه‌ی سالن سینما فرقی دارد؟! هر چه که بود قول داده‌ایم که از این فیلم نه بد بنویسیم نه خوب! یعنی صم‌بکم! اصلن چه معنی دارد تا فیلمی می‌بینید می‌آیید تعریف یا بدش را می‌گویید؟ پس به دل‌تان بماند اگر از زیر زبان من چیزکی بیرون بکشید. اصلن شاید ما به دو دلیل نخواسته‌ایم چیزکی بنویسیم. یک دلیل‌اش این بوده اگر خواسته‌ایم تعریف کنیم، خب چیز تازه‌ای در برابر دیگران برای عرضه نداشته‌ایم و دلیل دیگر آمده‌ایم بگوییم فیلم بدی بود چرا که صحنه‌های رقص‌اش زشت و ضایع بود و…:D پس در برابر آن‌همه منتقد باید جبهه می‌گرفتیم و خلاصه یک به چند نفر نهایت نامردی بود! نبود؟! پس بی‌خیال اصلن از ما چیزی نپرسید!

امروز رفته بودیم نوارفروشی! این نوارفروشی‌ها انگاری هنوز وضع‌شان با کاست رونق دارد. از فروشنده پرسیدم باباجان هنوز کسی می‌خرد این کاست‌ها را؟! گفت مشتری کم شده اکثرن سی‌دی می‌برند و همه‌اش فشرده‌اش را... دیدم یک عالمه از این سی‌دی‌های روضه و نوحه هم چیده... فهمیدم که امروز روز نخست دهه‌ی محرم است و خلاصه هیات‌های عزاداری رونق دارند و خوراک‌شان این محصولات است! دیدم یک مُشت چهره‌های کریه و داغان روی جلد این سی‌دی‌ها هست! باید این چند روز را با این انکرالاصوات‌های عالم امکان به سر بریم و خلاصه لوس‌آنجلس‌نشینان خوش به سعادت‌شان که حنجره‌های بُلبلین دارند و نوحه‌خوانان درجه یک! J در نظر بگیرید اگر «تام ویتس» نوحه‌خوان بود چه می‌شد!!

این نمایش‌گاه عکس گذاردن بازی‌گران سی‌نما هم برای خودش داستانی دارد. البته شاید از سی‌نماگران بدین سو شتافتن زیاد هم حکایت ... با شقیقه نباشد اما به هر حال صنف عکاسان بدفُرم توی ذوق‌اش خورده که آقا جان این حرفه‌ی ماست و کسی حق ورود ندارد. از منظری دیگر اگر این دوستان عکاس حرفه‌ای سخن می‌گفتند توجیه داشت و آن این‌که چرا باید چنین سالن‌هایی با امکاناتی چنین در اختیار «هدیه تهرانی» قرار بگیرد که محبوب و مشهور است؟ چرا همین امکانات برای این صنف فراهم نیست؟ صنفی که شغل و حرفه‌اش همین است! اما از زاویه‌ای دیگر هم خیلی مسخره بود که به محض این‌که «نیکی کریمی» نمایش‌گاه‌اش تمام شد این خانم هم دست‌به‌کار شد! انگار چشم‌و‌هم‌چشمی این‌جا هم ول‌کن خانم‌ها نیست!(با پوزش از بانوان محترم اگر ما مردها چنین می‌پنداریم!!)

ضمنن جناب «شهیارخان قنبری» در آخرین برنامه‌اش باز برداشت حمله‌ای مسخره کرد به دو «محسن» یعنی آقایان «مخملباف» و «سازگارا» که در شماره‌ی پیش روی «اپیزود» یادداشتکی نگاشته‌ایم اگر مورد قبول درگاه مخاطبان قرار گیرد!!شاعر گفته:

قلب من اندازه‌ی مُشت منه

مُشتمُ برای تو وا می‌کنم

ضمنن این کارتُن بالا هیچ ربطی به مطالب نگاشته شده ندارد و این بلاگ هیچ مسئولیتی ندارد در مورد صاحب اثرش!

88/9/26

امان از شهر بی‌کتاب

2009-12-01T03:24:00.001-08:00

خوب‌ام به لطف آفتاب هر روزه اما کجاست شبِ تیره به قول نیما که بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را؟! از روزی که به لطف «گودر» این ستون سمت راست «تازه‌ها» را راه انداختم خواننده‌ی بلاگ‌هایی شدم و خلاصه هم چیزهایی آموختم و هم فهمیدم که بعضی‌ها از فضای بلاگ برای حرف‌های خاله‌زنکی بیش‌تر استفاده می‌برند تا حرفی که مفید دیگران هم باشد. بلاگ‌هایی که فقط گوش می‌خواهند که بشنوید امروز ما چه کردیم و چه گفتیم و کجا بودیم؟! شده دفترچه‌ی خاطرات‌شان و البته حیف وقت که آدم بنویسد دیروز مثلن توی صف تاکسی بوده و هیچ نتیجه‌ی منطقی و خلاصه هیچ تجربه‌ای به شما ندهد! البته که کسی را ملزم نکرده‌اند که آن‌جا را شما عموجان بخوان!

اما بسا لذت می‌بریم از بلاگ‌هایی که دست‌کم موسیقی و فیلمی به شما معرفی می‌کند و حالا گه‌گاهی هم از روزمره‌های‌اش بنویسد تازه چیزی به شما افزون می‌کند تا کم کند. خلاصه از آن‌طرف هم پلیس اینترنت به همت برادران انشاالله حساب همه را سرویس خواهد کرد و مبارک‌ها باشد. دیگر این‌که اگر وقت‌تان ارزش دارد «این‌جا» را نخوانید! نگو نگفتید!

ضمنن هیچ دقت کرده‌اید سال‌هاست یک کتاب درست و حسابی دست‌مان نگرفته‌ایم و هی و هی پای نت هستیم و فیلم‌های روز؟ گاهی چشم می‌دوزیم و حسرت به دل کتاب‌هایی می‌شویم که خروار خروار در کتاب‌خانه یا کُنج خانه در انتظار خوانده شدن‌اند! خداوند قسمت طواف کتاب‌ها را نصیب همه‌گی کناد!

1388/9/10

داغ انیرانی بر پیشانی ایرانی

2009-11-21T12:42:00.000-08:00

نکته‌نوشته‌ی زیر در شماره‌ی جدید «اپیزود» منتشر شده است!

***

هر باری که در بلاگی یا سایتی چنین «پست‌هایی» می‌بینم حال‌ام بدفُرم بد می‌شود. شال و کلاه می‌کنم و با این حس ناسیونالیستی بدترکیب می‌خواهم مبارزه کنم. خواه چه باک که دیگران بگویند که بنده میهن‌فروش‌ام و تعصب میهن ندارم. آخر یک روزی باید گفت که ما ایرانی‌ها(حالا بماند در این‌که به‌راستی نژادمان ایرانی است یا نه!!) آن‌قدرها هم تحفه‌ای نبوده‌ایم. قبول دارم که در زمان‌های بسیار دور به نسبت دیگران کارمان درست‌تر بود اما از دوره‌ای، شیرازه‌ی کار از دست‌مان در رفت و کار دست خودمان دادیم. باز هم این به طبیعت وجودی انسان‌ها(جایزالخطا بودن) برمی‌گردد و نه به این‌که ما ایرانی بودیم و آن‌ها انیرانی!

مدت‌هاست در فضای بلاگ‌ها و سایت‌های ایرانی و حتا تی‌وی‌های بیست‌و‌چهارساعته بحث پیرامون تاریخ ِ هجوم اعرابِ تازه‌مسلمان به ایران است! رُخدادی که در زمان ساسانیان و هنگام پادشاهی «یزدگرد سوم» به وقوع پیوست. البته این حمله، اولین هجوم بیگانه‌گان به ایران نبود که طومار پادشاهی ایران را درنوردید. پیش از این هم در زمان «داریوش سوم» هخامنشی «اسکندر مقدونی» فرزند فیلیپ، پادشاهی و امپراتوری ایران را دست‌خوش نابه‌سامانی و درنهایت سرنگونی کرد.

حدود هفتصد سال بعد از حمله‌ی اعراب، باز هجوم مغولان از شمال شرق، کشور را دچار قحطی و جنگ‌زده‌گی کرد و آثاری برجای گذاشت که برای ایرانیان ضرب‌المثل در گفتارشان شد! اما چه شد که در بین این سه هجوم بزرگ فقط و فقط هجوم اعراب تازه‌مسلمان به ایران مهم جلوه کرده است؟! چرا کسی از هجوم مغولان و یونانیان گله ندارد؟ آیا تخریب «تخت جمشید» که امروز مایه‌ی فخر و مباهات‌مان شده به دست اسکندر مقدونی یا کشتار وحشیانه‌ی مغولان در طول صد سال به رگ غیرت ما ایرانی‌ها برنخورده است؟! یا نکند فکر می‌کنیم چون حمله‌ی مغولان باعث فروپاشی خلافت بنی‌عباسیان و برچیدن خلافت بغداد و در نهایت اعراب و بیرون کردن خلفای مسلمان و از رونق افتادن کار و بارشان بوده، پس هیچ عیب و ایرادی ندارد؟! یا این‌که حکومت سلوکیان که اسکندر باعث و بانی ازدواج دختران دربار ایرانی با سرداران‌اش شد و ناموس‌مان را حفظ کرد و خلاصه سیاستی به خرج داد تا ایرانی‌ها را از انتقام بازدارد، هیچ ایرادی نیست برآن؟ یعنی فتح و به آتش کشیدن یک شاه‌کار تاریخ انسانی(تخت جمشید) که قریب 190 سال برای ساخت و تجهیز آن صدها هزار ساعت انسان از گوشه گوشه‌ی امپراتوری ایران باستان وقت و هزینه صرف‌اش شد و به یک چشم‌برهم‌زدنی به اشاره‌ی معشوقه‌ی اسکندر(تاییس) در آتشِ هوس‌شان سوخت هیچ مانعی و اشکالی در مقایسه با هجوم اعراب ندارد؟!

سوالات بی‌شماری است که نشان می‌دهد ما ایرانی‌ها علاقه‌ی خاصی داریم که با اعراب دربیفتیم. جالب‌تر این است که دین و مذهب رسمی مملکت از همان اعراب گرفته شده است و برای‌مان چه اندازه مهم است. در سه هجومی که در بالا اشاره کردم نژاد و خون ایرانی‌ها به مرور زمان دچار تغییراتی شد و امروزه کم‌تر کسی می‌تواند مُدعی شود من یک ایرانی ناب و خالص‌ام! هجوم یونانی‌ها و رومی‌ها در قبل از اسلام و هجوم اعراب و مغولان باعث تغییری بنیادی در نژاد ایرانی‌ها شد که امروزه چه خوش‌مان بیاید یا نه، هم ترک‌نژاد داریم( بحث آذری‌زبانان جداست) که ازریشه‌های مغولان هستند و هم عرب‌نژاد که دیگر نیازی به بیان‌اش نمی‌بینم. مسئله‌ی نژاد را از آن‌رو پیش کشیدم که بگویم بحث پیرامون این‌که ما کاسه‌ی داغ‌تر از آش شده‌ایم و بی‌خود و بی‌جهت خود را نواده‌گان «کورش بزرگ» و... می‌دانیم به جوکی بس خنده‌دار بیش‌تر شباهت می‌برد تا حقیقتی علمی و منطقی!!!!

نگارنده می‌پذیرد و باور دارد که هر کس در دایره‌ی این مرزِ باشکوه است فارغ از هر نژاد و قومیتی وظیفه دارد از کیان و خاک‌اش پاس‌داری کند اما حق ندارد تاریخ را نبش قبر کرده و قومی و ملتی را خوار و حقیر بشمارد. این مسئله را از این رو عارض می‌شوم که یک ایرانی با اصالت هیچ‌گاه خود را برتر از دیگران نمی‌داند و همه را برابر می‌خواهد. فراموش نکرده‌ایم که در ساخت بنای عظیم و باشکوهی چون «تخت جمشید» از معمار و مهندس و کارگران، همه و همه از سراسر امپراتوری بزرگ ایران که یک سرش سرزمین هند کنونی بود و یک سرش تا مرزهای یونان باستان، نیرو بسیج شده بود و در کنار هم چنین بنایی را به یادگار گذاشتند. اگر همت مردان و زنان از نژادها و زبان‌های مختلف نبود ما ایرانی‌ها امروز باید به چه چیزی فخر می‌کردیم؟

آیا نقش و نگاره‌های موجود در کتیبه‌های تخت جمشید که از سراسر امپراتوری نشان دارد، و مردم هدایایی به رسم احترام برای شاه‌شاهان آورده‌اند نشان از وحدت و رعایت حقوق ملت‌ها ندارد؟ دقیقن ایران آن روزگار مدلی مانند ایالات متحده‌ی امریکاست! در این کشور از هر نژاد و ملتی در ساخت و بنای آن امروزه سهمی انکارناپذیر دارند. از این‌روست که امریکا امروز یک ابرقدرت است و ما را به یاد اولین و بزرگ‌ترین امپراتوری بشر یعنی ایران می‌اندازد!

اگر چنین نبود منشور حقوق بشر کورش بزرگ، امروز محلی از اِعراب نداشت که ما بدان فخر بفروشیم!! در همه‌‌ی احوال و زمان‌ها ایرانیان برای هم‌نوع خود احترام و حقوق مساوی برقرار کرده بودند و چه خوش گفته است شیخ اجل سعدی شیرازی: بنی‌آدم اعضای یک‌دیگرند!

بحث حمله‌ی اعراب و کشتار و جنگ و خون‌ریزی آنان و سیطره‌ی قریب به هفتصد ساله‌ی بنی‌عباس بر مُلک ایران، و امروز نبش قبر کردن 1400 سال پیش و گفتن و نوشتن از ددمنشی و اعمال غیرانسانی آن فقط و فقط تخم کینه کاشتن و اولویت‌ها را به فراموشی سپردن است و لاغیر... اولویت امروز ما گرچه با آگاهی از گذشته و گذشتن از خطاهامان باید صورت پذیرد و آزادی و برابری به جای این کینه‌ها مدنظر قرار گیرد. اما به گذشته رفتن و اشتباه قومی را امروز به پای فرزندان آنان نوشتن یک کار بزرگ غیراخلاقی‌ست برای کسانی که مدعی نژاد پاک ایرانی هستند! اگر امروز همان حمله و در نهایت دین اعراب باعث و بانی روزگار سیاه‌تر از پیش‌مان شده است مشکل از دین نیست! مشکل از حاکمانِ بی‌وجدانی‌ست که کم از مغولان و سکندران ندارند! وگرنه دین "اسلام" به نوبه‌ی خود در جایگاه و در خلوت هر انسان مثل سایر ادیان دیگر است! امروز دو دسته دشمن خونی "اسلام" شده‌اند! یکی حاکمان بر تخت نشسته‌ی نادان و دیگری روشن‌فکران و مُدعیان ایران‌شناسی که گمان می‌کنند این دین همه‌ی هستی و دنیاشان را بر باد برده است! در نتیجه با منطق غلط و سفسطه‌بافی سعی در رد آن و نشاندن دین و مرام خود دارند. ما با دین و مرام هر کس به احترام باید بنگریم ولو این‌که خدا را بنده نباشد! چه رسد به "اسلام" و پیروان زرتشتی که جایگاه و احترام‌شان مثل باقی ادیان است.

پیش از این هم نوشتم اگر بیگانه‌گانی در قرون گذشته بر این میهن تاخته‌اند، به یک اندازه جور و جفا کرده‌اند و عرب و مغول و... هیچ تفاوتی از جهت اعمال و رفتارشان ندارند. مگر نبود درمقطعی از زمان سیطره‌ی مغولان که کشور حتا تا مرز بودایی شدن پیش رفت؟؟!! آیا کشوری که تا مرز بودایی شدن پیش می‌رود و باز هم به دین اسلام عقب‌گرد می‌کند می‌توانیم مدعی شویم که این کشور با زور و ضرب شمشیر در طی قرون مسلمان شده است؟ آیا ایرانی‌ها نمی‌توانستند در فرصتی که پیش آمده بود به مسلک و دین ابتدایی خود(زرتشتی) بازگردند؟ اگر چنین بود که نباید همین تعداد قلیل زرتشتی را هم در مرکز ایران می‌داشتیم؟ کسی بر آن‌ها آیا زور و شمشیر روا نداشته است؟ پس این توجیهات مسخره که ایرانیان با زور و ضرب شمشیر مسلمان ماندند از کجا آمده است؟ دقت کنید نوشتم مسلمان ماندند!! و نه مسلمان شدند!! مسلمان شدن ایرانی‌ها را می‌شود به ضرب و زور شمشیر و حمله اعراب توجیه کرد اما مسلمان ماندن‌مان از چه رو بوده است تا جایی که مغولان بودایی‌مسلک هم به اختیار و دعوت ایرانی‌ها مسلمان می‌شوند؟ مسلمان شدن مغولان را چه‌گونه می‌توان توجیه کرد؟ همینانی که امروزه در شهرهای مختلف و بزرگ‌مان زنده‌گی می‌کنند و چه بسا هم‌میهنان و هم‌شهریان ما هستند! چه بسا هنرمندان و خالقان بزرگ‌مان هستند و فقط یک نمونه‌ی ساده دست‌تان بدهم و دیگر خودتان تحقیق کنید که نام خانواده‌گی «شاملو» از چه تیره و نژادی‌ست؟؟ با این توضیح کوچک که نگارنده بعد از «حافظ» او را بیش‌تر از باقی شاعران‌مان دوست می‌دارم و خود او(شاملوی شاعر) در مصاحبه‌های‌اش هراسی نداشت که از تیره و نژادش سخن بگوید. روح‌اش شاد!

1388/8/30

شناس‌نامه‌ی یک بُغض

2009-11-08T23:33:00.000-08:00

بُغض را کیست که این روزها نداشته باشد! پس شناس‌نامه‌ی این بُغض را گشودم. «شناس‌نامه‌ی یک بُغض» را بخوانید.

دیگر این‌که بعضی اراذلی که معلوم نیست از این پنجره چه طلب‌کارند با پیام‌های حقیرشان، زحمت خود می‌دارند! بروند در آشغال‌خانه‌شان بچرند که این خانه با آن‌ها کاری‌اش نیست!

در پرسه‌ی موهای تاریک‌ات که بافته‌ای

در روزهای‌ام، در کنار آغوش‌ام

بغلی وا کن برای بوسه‌های روشن‌ات

شیرین‌ترین خواب فرهادم!

در جواب نامه‌های شبانه‌ام

قلبی بگشا چون شرابی

بنوشان‌ام بوسه‌های کودکی را

قشنگ‌ترین عطرِ ناب گیلاس‌ام

فوران‌ام کن، فواره‌ی شب‌ام

فوران‌ام کن، مهربان شرم‌ام

فوران‌ام کن، گیلاسِ گرم‌ام

فوران‌ام کن، آغوش ساحل‌ام

شبانه‌ترین بهانه‌ی هر شب‌ام

فوران‌ام کن در تاریک‌ترین دالانِ تن‌پوش‌ام

فوران‌ام کن

شیرین‌ام

فرهادم

خواب‌ام کن

به روشنی

آب‌ام کن

...

1388/8/18

لب‌خند ژکوند

2009-11-04T13:06:00.000-08:00

شبیه همان غول ِ دودی سریال «لاست» بود و داشت خفه‌ام می‌کرد با آن هاله‌ی ترسناک‌اش! انگار داشتم نفس‌نفس می‌زدم. زمین لرزید و به شدت داشتم تکان می‌خوردم. از جا برخاستم و به سمت در دویدم. باز می‌لرزید. به‌شدت ترسیده بودم. دل‌ام جوری بود و انگار از تاریکی ترسیده بودم. شهر داشت روشن می‌شد. صداها داشت بلند می‌شد. خدایا کابوس می‌دیدم یا آن غول غرش‌کنان سمت من می‌آمد؟ سلفون‌ام را دست‌ام گرفته بودم و اما فایده نداشت! خطوط رابطه قطع بود. تابلوی کوچک «لبخند ژکوند» یا همان مونالیزای داوینچی هم افتاده بود و لبخند به‌چهره نداشت!

1388/8/13

اپیزود

2009-10-31T04:30:00.000-07:00

نُخست این‌که بهتر دیدم زین پس فونت نوشته‌های‌ام را تغییر دهم و به گمان‌ام اندازه‌ی این قالبی که دارم همین را می‌خواهد! دیگر این‌که «اپیزود» این هفته را از دست ندهید! بنده هم مطلبی دارم در باب «نامجو» که بیش‌تر در مورد کار اخیرش خاصه ترانه‌ی نامتعارف «بی‌نظیر» است.

1388/8/9

88/8/8

2009-10-30T02:56:00.000-07:00

«بر مدار یک تاریخ»

امروز روز ِ هشت است. 4 عدد شبیه به هم در سه جایگاه مختلف. بی‌این‌که هر کدام‌شان به‌دیگری فخر بفروشد من در جایگاهی بالاتر هستم. جادوی اعداد را در این روز نمردیم و دیدیم. امروز حتا برابر شده با میلاد امام هشتم شیعیان! بی‌این‌که بخواهم از دیدی مذهبی به این مقوله بنگرم به هر حال اتفاقی شگرف است.

از طرفی ایرانیان قربان‌شان بروم آن‌قدر از چیزی هیجان‌زده می‌شوند و خلاصه آن‌قدر از آن حرف و بحث بیرون می‌کشند که آش را شور می‌کنند. یکی هم شاهِ‌شاهان «کورش بزرگ» که عملن در این چند سال به انحا مختلف در رسانه‌ها مطرح شده و درباره‌اش افسانه‌سرایی کرده‌اند. نگارنده با بُت‌پرستی در هر شکل‌اش(چه مذهبی، چه غیر مذهبی) مخالف‌ام! چه معنی دارد آدم راه و بی‌راه از هر چیزی آن‌قدر سخن بگوید تا حال‌ات را به هم بزند.

یکی هم این آقای «یوسا» نویسنده که آن‌قدر در باب کتاب «عیش مُدام» از آن نقل‌قول آوردند و نوشتند که آدم حال‌اش بد می‌شود. باباجان این‌همه نویسنده و شاعر و زهرمار... چه شده گیر داده‌اید ای جماعت به «یوسا»ی بی‌چاره؟! "واقعن که" به قول عزیزمان!! آدم با خواندن این نقل‌قول‌ها لج‌اش می‌گیرد که دیگر همان یک رُمانی که از این آقا دارد و سال‌ها پیش قبل از معروف شدن‌اش خریده را هم دیگر طرف‌اش نرود و خلاصه یک دهن‌کجی بکند به این «سوربُز» آقای «یوسا»!!

شنیدم و خواندم که آقای «عطاا... مهاجرانی» در بلاگ‌شان نوشته‌اند که من هم چون «میرحسین موسوی» به "جمهوری‌اسلامی" نه یک کلمه کم و نه یک کلمه بیش معتقدم! خواست‌ام بگویم دمت گرم آقا! دست مریزاد! جواب خوبی‌ست به این ملت جَوزده‌ی ایرانی‌مان که تا تَقی به توقی می‌خورد می‌خواهند یک شبه ره صد ساله بروند!! از بس بی‌سوادیم! سواد هم به این مدارک P.HD نیست که راه‌به راه به دیوار زده‌ایم و فخر می‌فروشیم. سواد به آن مغزتان است که به وقت درست سخن بگویید و به وقت‌اش گلیم‌تان را از آب بیرون بکشید. کمی از هر علمی چیزکی بدانید. خاصه علوم انسانی که مگر نمی‌دانید رهبر معظم چه فرموده‌اند؟! اگر کمی شعور داشتیم می‌فهمیدیم که این علوم انسانی خیلی خیلی مهم است که انگشت مقام روی‌اش قرار گرفته تا من و شما بی‌هوش‌تر از همیشه شویم. آقاجان شما اول از ظرفیت همین قانون‌اساسی‌ات استفاده بفرما، "جمهوری ایرانی" پیشکش‌ات! من واقعن بعضی وقت‌ها حیرت می‌کنم از این جَوزده‌گی جماعت ایرانی! همین جَوزده‌گی سی سال پیش بود که از اساس در مملکت آن کار دیگر کردند! آقاجان جَو نگیردتان تا مملکت را به... بدهید!! از ما گفتن بود.

از جَوزده‌گی نوشتم و مثال بارزش این خانم «هنگامه افشار» در تی‌وی «پارس» که از بزرگی و زیبایی «کورش» دارد سخن می‌راند و عملن برنامه‌اش شده یک طنز سیاسی-اجتماعی! می‌گوید ایرانیان باستان چون بینی با انحراف را نشانه‌ی زیبایی می‌دانستند پس کورش زیبا بوده است چرا که بینی بلندی با کمی انحراف داشته است. یادمان باشد اگر بینی بلندی با کمی انحراف دیدیم، بگوییم چه زیباست!!! مسخره کرده‌ایم هم تاریخ‌مان را، هم خودمان را... بعد هم گیر می‌دهیم به شیخ و شاب که آقا این از «حلیه‌المتقین» سخن می‌گوید و فلان و بیسار و... خودمان که منبر گیرمان بیاید شورترش می‌کنیم! این عقب‌مانده‌گی نه از دین است و نه از... بلکه از ایرانی‌بوده‌گی‌مان و جَوزده‌گی‌مان است!

1388/8/8