دادا

شناس‌نامه‌ی یک بُغض

2009-11-08T23:33:00.000-08:00

بُغض را کیست که این روزها نداشته باشد! پس شناس‌نامه‌ی این بُغض را گشودم. «شناس‌نامه‌ی یک بُغض» را بخوانید.

دیگر این‌که بعضی اراذلی که معلوم نیست از این پنجره چه طلب‌کارند با پیام‌های حقیرشان، زحمت خود می‌دارند! بروند در آشغال‌خانه‌شان بچرند که این خانه با آن‌ها کاری‌اش نیست!

در پرسه‌ی موهای تاریک‌ات که بافته‌ای

در روزهای‌ام، در کنار آغوش‌ام

بغلی وا کن برای بوسه‌های روشن‌ات

شیرین‌ترین خواب فرهادم!

در جواب نامه‌های شبانه‌ام

قلبی بگشا چون شرابی

بنوشان‌ام بوسه‌های کودکی را

قشنگ‌ترین عطرِ ناب گیلاس‌ام

فوران‌ام کن، فواره‌ی شب‌ام

فوران‌ام کن، مهربان شرم‌ام

فوران‌ام کن، گیلاسِ گرم‌ام

فوران‌ام کن، آغوش ساحل‌ام

شبانه‌ترین بهانه‌ی هر شب‌ام

فوران‌ام کن در تاریک‌ترین دالانِ تن‌پوش‌ام

فوران‌ام کن

شیرین‌ام

فرهادم

خواب‌ام کن

به روشنی

آب‌ام کن

...

1388/8/18

لب‌خند ژکوند

2009-11-04T13:06:00.000-08:00

شبیه همان غول ِ دودی سریال «لاست» بود و داشت خفه‌ام می‌کرد با آن هاله‌ی ترسناک‌اش! انگار داشتم نفس‌نفس می‌زدم. زمین لرزید و به شدت داشتم تکان می‌خوردم. از جا برخاستم و به سمت در دویدم. باز می‌لرزید. به‌شدت ترسیده بودم. دل‌ام جوری بود و انگار از تاریکی ترسیده بودم. شهر داشت روشن می‌شد. صداها داشت بلند می‌شد. خدایا کابوس می‌دیدم یا آن غول غرش‌کنان سمت من می‌آمد؟ سلفون‌ام را دست‌ام گرفته بودم و اما فایده نداشت! خطوط رابطه قطع بود. تابلوی کوچک «لبخند ژکوند» یا همان مونالیزای داوینچی هم افتاده بود و لبخند به‌چهره نداشت!

1388/8/13

اپیزود

2009-10-31T04:30:00.000-07:00

نُخست این‌که بهتر دیدم زین پس فونت نوشته‌های‌ام را تغییر دهم و به گمان‌ام اندازه‌ی این قالبی که دارم همین را می‌خواهد! دیگر این‌که «اپیزود» این هفته را از دست ندهید! بنده هم مطلبی دارم در باب «نامجو» که بیش‌تر در مورد کار اخیرش خاصه ترانه‌ی نامتعارف «بی‌نظیر» است.

1388/8/9

88/8/8

2009-10-30T02:56:00.000-07:00

«بر مدار یک تاریخ»

امروز روز ِ هشت است. 4 عدد شبیه به هم در سه جایگاه مختلف. بی‌این‌که هر کدام‌شان به‌دیگری فخر بفروشد من در جایگاهی بالاتر هستم. جادوی اعداد را در این روز نمردیم و دیدیم. امروز حتا برابر شده با میلاد امام هشتم شیعیان! بی‌این‌که بخواهم از دیدی مذهبی به این مقوله بنگرم به هر حال اتفاقی شگرف است.

از طرفی ایرانیان قربان‌شان بروم آن‌قدر از چیزی هیجان‌زده می‌شوند و خلاصه آن‌قدر از آن حرف و بحث بیرون می‌کشند که آش را شور می‌کنند. یکی هم شاهِ‌شاهان «کورش بزرگ» که عملن در این چند سال به انحا مختلف در رسانه‌ها مطرح شده و درباره‌اش افسانه‌سرایی کرده‌اند. نگارنده با بُت‌پرستی در هر شکل‌اش(چه مذهبی، چه غیر مذهبی) مخالف‌ام! چه معنی دارد آدم راه و بی‌راه از هر چیزی آن‌قدر سخن بگوید تا حال‌ات را به هم بزند.

یکی هم این آقای «یوسا» نویسنده که آن‌قدر در باب کتاب «عیش مُدام» از آن نقل‌قول آوردند و نوشتند که آدم حال‌اش بد می‌شود. باباجان این‌همه نویسنده و شاعر و زهرمار... چه شده گیر داده‌اید ای جماعت به «یوسا»ی بی‌چاره؟! "واقعن که" به قول عزیزمان!! آدم با خواندن این نقل‌قول‌ها لج‌اش می‌گیرد که دیگر همان یک رُمانی که از این آقا دارد و سال‌ها پیش قبل از معروف شدن‌اش خریده را هم دیگر طرف‌اش نرود و خلاصه یک دهن‌کجی بکند به این «سوربُز» آقای «یوسا»!!

شنیدم و خواندم که آقای «عطاا... مهاجرانی» در بلاگ‌شان نوشته‌اند که من هم چون «میرحسین موسوی» به "جمهوری‌اسلامی" نه یک کلمه کم و نه یک کلمه بیش معتقدم! خواست‌ام بگویم دمت گرم آقا! دست مریزاد! جواب خوبی‌ست به این ملت جَوزده‌ی ایرانی‌مان که تا تَقی به توقی می‌خورد می‌خواهند یک شبه ره صد ساله بروند!! از بس بی‌سوادیم! سواد هم به این مدارک P.HD نیست که راه‌به راه به دیوار زده‌ایم و فخر می‌فروشیم. سواد به آن مغزتان است که به وقت درست سخن بگویید و به وقت‌اش گلیم‌تان را از آب بیرون بکشید. کمی از هر علمی چیزکی بدانید. خاصه علوم انسانی که مگر نمی‌دانید رهبر معظم چه فرموده‌اند؟! اگر کمی شعور داشتیم می‌فهمیدیم که این علوم انسانی خیلی خیلی مهم است که انگشت مقام روی‌اش قرار گرفته تا من و شما بی‌هوش‌تر از همیشه شویم. آقاجان شما اول از ظرفیت همین قانون‌اساسی‌ات استفاده بفرما، "جمهوری ایرانی" پیشکش‌ات! من واقعن بعضی وقت‌ها حیرت می‌کنم از این جَوزده‌گی جماعت ایرانی! همین جَوزده‌گی سی سال پیش بود که از اساس در مملکت آن کار دیگر کردند! آقاجان جَو نگیردتان تا مملکت را به... بدهید!! از ما گفتن بود.

از جَوزده‌گی نوشتم و مثال بارزش این خانم «هنگامه افشار» در تی‌وی «پارس» که از بزرگی و زیبایی «کورش» دارد سخن می‌راند و عملن برنامه‌اش شده یک طنز سیاسی-اجتماعی! می‌گوید ایرانیان باستان چون بینی با انحراف را نشانه‌ی زیبایی می‌دانستند پس کورش زیبا بوده است چرا که بینی بلندی با کمی انحراف داشته است. یادمان باشد اگر بینی بلندی با کمی انحراف دیدیم، بگوییم چه زیباست!!! مسخره کرده‌ایم هم تاریخ‌مان را، هم خودمان را... بعد هم گیر می‌دهیم به شیخ و شاب که آقا این از «حلیه‌المتقین» سخن می‌گوید و فلان و بیسار و... خودمان که منبر گیرمان بیاید شورترش می‌کنیم! این عقب‌مانده‌گی نه از دین است و نه از... بلکه از ایرانی‌بوده‌گی‌مان و جَوزده‌گی‌مان است!

1388/8/8

مدار صفر درجه

2009-10-12T11:16:00.000-07:00

«در مدار بلاگ‌ها»

از روزی که بلاگ‌ها پا گرفتند و مثل نوزادان تاتی تاتی کردند و خلاصه انقلابی شروع شد در این مجازستان، هر که به فراخور سلیقه و دغدغه‌های‌اش به این کُنج خزید و خلاصه با توجه به جو بسته و سترون میهن بهترین رسانه را در زدن حرف‌هایی دید که در روزنامه‌ها یا مجلات کشور مجالی برای آن نبود.

کار بدان‌جا رسید که مسائل خصوصی و تخت‌خوابی هم مجال و فضایی یافت که مطرح شوند. کسانی از تجربیات هم‌خوابه‌گی‌هاشان با فلانی و بهمانی(خواه در خیال یا واقعیت)می‌نوشتند و بلاگ‌هایی پو.رنو هم شکل گرفت. از سال82 خورشیدی که فیلتراسیون بلاگ‌ها و سایت‌ها آغاز شد، دست‌رسی هم به این‌گونه بلاگ‌ها هم کم‌تر و کم‌تر شد. دیگر کار به‌جایی رسید که کسی خواننده‌ی این مسائل نبود. اما بودند و هنوز هستند بلاگ‌ها و سایت‌هایی که علاقه و دغدغه‌ی خاصی به صک.ص دارند.

چند روز پیش یکی از این سایت‌بلاگ‌های معروف از خوابیدن با 12 نفر نوشته بود که به قول خودش مثل رُمان آقای «مارکز» از آن یاد کرده بود. ایشان در تجربه‌ی آخرش به تلخی از آن یاد کرده بود. او نوشته بود که اسامی همه‌ی آنان که با او خوابیده بودند را یادداشت کرده و جوری در پایان از آن یاد کرده بود و خودش را به «مارکز» وصل کرده بود که انگار رسالتی بزرگ را به انجام رسانده است. البته چاردیواری اختیاری ایشان است و مختارند هرچه می‌خواهند بنویسند و من و شما می‌توانیم خواننده‌اش باشیم یا نباشیم...

برای شخص بنده عجیب جایی بود که این آقا در چند ماه گذشته و دقیقن بعد از اتمام انتخابات چنان از وقایع اخیر می‌نوشت و چنان هم‌بغض ایام بود که من گمان کردم دیگر یکی از وبلاگ‌های جدی این اواخر هستند. حال یهویی(به قول نسل امروز) در یک پُست شخصیت و اخلاقی را به نمایش می‌گذارد که اصلن با طبیعت پیش از این‌اش سنخیت و نزدیکی نمی‌بینم. به هر روی من مخالف با شخصی‌نویسی یا از این‌گونه مسائل یاد کردن نیستم اما هر فضایی که نمی‌شود به این مسائل پرداخت! یا صرفن بلاگ‌تان را پور.نو کنید یا به مسائل اجتماعی-سیاسی بپردازید. این‌گونه پرداختن به نظرم مثل رستورانی می‌ماند که علاوه بر غذا به شما مثلن خدمات پُستی و روادید و... هم ارائه کند!

شاید من اشتباه می‌کنم و نگاه‌ام به این مقوله غلط است. نظر شما چیست؟

در ادامه‌ی همین بحث چیزی که امروزه در فضای بلاگ‌های فارسی به‌فور بدان مبتلاست، ارو.تیک‌نویسی‌ست. باز هم اشکالی در آن نمی‌بینم اما به‌گمان‌ام فضای بسته‌ی جامعه و اجتماع‌مان خاصه بعد از انقلاب‌اسلامی، جامعه را به سمتی برده که با پیدا کردن یک فضای امن به عقده‌های خود مجالی برای پاسخ یافته است. معروف‌ترین بلاگ‌های فارسی امروزه یک پُست درمیان به بهانه‌ی کتابی، فیلمی، دل به دریای ارو.تیک‌نویسی می‌دهند و خودشان را برهنه می‌کنند. فکر و اندیشه‌شان را در برابر قضاوت خواننده‌گان می‌گذارند. به گمان‌ام این راهی‌ست شاید که باید طی شود. اما کاش این راه به زیبایی و از منظری زیباشناختی بدان نگریسته شود. چند سال پیش در بلاگی و در بخش کامنت‌ها از قول «عباس معروفی» سخنی نوشتم که کسی را خوش نیامد. همه‌ی حرف و حدیث آقای «معروفی» این بود که هُنر آن نیست که شما برهنه‌نویس باشید بلکه مهم این است که زاویه و نگاه شما به شکلی هُنری به آن بپردازد. و گرنه چه فرقی‌ست بین یک نویسنده(در این جا هنرمند) و یک شوفر یا لات محله با دهان‌دریده‌گی‌های‌اش... اما آن شخص به هیچ صراطی مستقیم نشد و گمان بُرد داریم مُچ‌اش را می‌گیریم و به ریش‌اش می‌خندیم...

دیگر این‌که آفتی شده این بلاگ‌ستان وقتی هر کس با یک نثر و یک نگاه در دو بلاگ یا سایت می‌نویسد اما با دو نام متفاوت! شما می‌دانید هدف ایشان چیست و به دنبال چه می‌گردند؟

1388/7/20

سنگ ِ پای گرمسار

2009-09-26T09:58:00.000-07:00

«به اُفق ِ فردا»

حتمن به اُفق فردا، همین مجازستانی که در آن میلیون‌ها انسان از خود گرفته تا مسائل روزشان می‌نویسند، می‌تواند سندی باشد تا مورخان آینده راست و دروغ را از آن بیرون کشند و بگویند این است آن حقیقتی که در پی آن هستید. حتمن امثال هرودوت یونانی و طبریِ خودمان روح‌شان شاد می‌شود که دست‌کم ما توانستیم تاریخ را آن‌گونه که هستیم بنماییم نه مطابق میل خودخوانده‌های پُرغروری که به هیچ احدالناسی جوابگو نیستند الا خودشان که همان هم گمان نکنم!

شاهنشاه آریاعلی مهر خودمان هم که چندی پیش دُرفشانی کردند علوم‌انسانی موجب انحراف دانشجویان این حوزه‌ی تحصیلی خواهد شد و توجیه‌شان هم نبود اساتید دین‌دار و توانا در این رشته‌ است! نمی‌دانم چرا بعد از این دُرفشانی‌ها با شروع ترم تحصیلی پاییز مقابله با این رشته‌ها آغاز شد و به فرمان همایونی در رشته‌ی "تاریخ" کتاب «تاریخ شبه قاره‌ی هند» حذف شد. این‌که دانش‌جویان این رشته بسا خرسند شدند بماند که دیگر با واژه‌های بودایی و لغات هندی سروکله نمی‌زنند اما نکته‌ی من این‌ها نیست.

نکته‌ی باریک‌تر زمو این‌جاست که دقیقن شبیه ستون‌نویس روزنامه‌ی "کیهان" چاپ تهران خاصه آن صفحه‌ی "نیمه‌ی پنهان"اش که معرف حضور همه‌ی روشن‌اندیشان است چرا که دست‌کم یک‌بار نوازش‌شان کرده و پته‌شان را روی آب ریخته، تا سخنی یا پندی از دهان خوش‌بوی معظم‌له خارج می‌شود، سریعن رژیم دست‌به‌کار شده و به عمل نزدیک می‌شود. یعنی این‌که چراغ سبز یا از جانب روزنامه‌ی حکومت یا از فرمایشات شاهنشاه اگر صادر شد، باید انتظار داشته باشیم تا چند روز آینده جاده آسفالت می‌شود. هر چند جای دیگر ملت را آسفالت می‌کنند.

اما مضحک‌ترین شیوه این است که چرا مشاوران این شاهنشاهِ آریایی فکری به حال خودشان ندارند و این چنین تابلو می‌خواهند جاده‌ها را آسفالت کنند؟! آیا این از آی‌کیوی بالای آن‌ها نشات نمی‌گیرد؟؟ وقتی هراس شاهنشاه ایران از بیداری و آگاهی جوانان دانش‌جو در رشته‌های علوم‌انسانی است و برای مقابله‌ی با آن باید اقدام کند چرا مخفیانه اقدام نمی‌کند تا آب از آب تکان نخورد؟! چرا باید زمینه‌سازی کند و این‌همه سخن براند و این‌همه آگاه به مسائل را بیدار کند؟ گفتم که این از آی‌کیوی بالای آقایان است!

و اما گراناز عجب شاعری‌ست ما را... "گراناز موسوی" را می‌گویم. بخوانیم «مترسک» او را:

باز سهمِ من از رابطه بوی گندم شد

و هر چه می‌نویسم مال ِ تو

نیستی و گندم در اعصاب‌ام گل می‌دهد

و باز همان کلاغ ِ همیشه

کاه

می‌کاهد از تن‌ام.

***

نشر سالی – 1381

گراناز هم ایران نیست متاسفانه! استرالیاست، چند سالی‌ست! آن‌روزها برای سینما خواندن رفته بود و حالا هنوز هم همان‌جاست! چه بد که نیست!

عزیزی دیشب نامه داده بود که سرعت اینترنت افتضاح‌ست! نوشته بود که همین‌جور دارم لعنت‌شان می‌کنم. در دل گفتم میلیون‌ها کاربر ایرانی دارند لعنت‌شان می‌کنند! لعنت بر مردم‌آزاری که بوی گندش هم مشام آدم را بیازارد. از این پس به جای سنگ پای قزوین باید گفت: رو که نیست سنگ پای گرمسارست! با پوزش از هم‌میهنان گرمساری!

1388/7/4

مرگِ مشکاتیان

2009-09-22T02:21:00.000-07:00

«تا ناباورانه پروازِ مشکاتیان»

بارها امید داشتم از این لاک خود به بیرون بخزم بل بتوان‌ام سخنی ساز کنم در این پنجره از ایامی که ناباورانه به سرعتی به‌مراتب تندتر از جوی آبی که گذر عمر را باید در آن نگریست. اما نه قدرتی بود در دستان‌ام و نه حوصله‌ای و نه وقتی چندان!

مشکاتیان هم پر کشید ناباورانه در ایامی که هفته‌های‌ام با موسیقی سنتی و صدای پُرقدرت «شجریان» می‌گذشت. هم در کنارش «محسن نام‌جو» بود و موسیقی راک! حال مشکاتیان نیست و آخرین بار که «سرو آزاد»ش را شنیدم چند سالی می‌گذرد. دیشب با یادش پوشه‌های صدای «پریسا» را گشودم و دمی با یوسف‌اش دم‌خور شدم بلکه بتوانم صدای سازش را این‌بار با صدای آرام «پریسا» بشنوم.

این سال‌ها ناباورانه دارند می‌گذرند و هم نوبت خود را باورمندانه به انتظار نشسته‌ایم هر چند امید به ساحلی داریم ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها! از میهن نوشتن‌ام دیگر نمی‌آید چرا که سیاهی‌ها چنان بر آسمان نیلی‌مان رنگ پاشیده‌اند که نیازی به تحلیل من دیگر نیست! دیکتاتورها تنها مانده‌اند و نوبت خود را به انتظاری کشنده تلف می‌کنند.

حالا یار از ما هر چند دور است اما به مدد تکنولوژی هر روز در برمان است! زنده‌باد فن‌آوری هر چند دیکتاتورها هر چند وقت‌یک‌بار ما را از هم دور می‌کنند. همه در کنار روزگار پُرآشوب‌مان می‌نویسند و چه خوب باامید به آینده و به عشق زنده‌گی! من هم به این ترانه‌ی «حمیرا» گوش می‌سپارم که آوازش کرده:

دل‌ام می‌خواد که امشب، امشب پُرستاره

بهت بگم عزیزم عاشقت‌ام دوباره

باز دوباره، باز دوباره

***

یکی تو فکر عشقه

یکی تو فکر یاره

یکی همیشه مستُ

یکی منم که بی تو بی‌قراره

***

یکی رسید به یارش

یکی در انتظاره

یکی داره می‌خنده

به‌روزگاری که وفا نداره

***

1388/6/31

هُنر ایرانیان

2009-09-05T01:14:00.000-07:00

«تاریخ طبری یا تبری!!»

این روزها زمین را به زمان دوختن عادت بسیارانی شده است. خب چه اشکال دارد بگذار چنین کنند. یک پای این قضیه تلویزیون «پارس» است و برنامه‌ی جناب مورخ و همه‌چیز دان «بهرام مشیری» که طرف‌دار کم ندارد. ایشان ضمن اراجیفی در هر برنامه نتیجه می‌گیرند روزی عرب‌ها متمدن بوده‌اند و روزی دیگر پاپتی و بیابان‌گرد و مستوجب آیه‌ی شریفه‌ی خدای خودشان که "بابا جان کدام اسلام و چه کشکی؟!" ایشان با پروپاگاندایی که تخصص ویژه‌ای در آن دارند چنان ضربه به تاریخ و ادبیات پارس‌زبانان آورده و حتا «شه‌نامه» خوان هم شده است. بسا مبارک‌ها باشد.

البته که دوستانی هم هستند از شدت بیزاری از رژیم اسلامی با حرف‌های صدمن یه‌غاز آقای «مشیری» موافق‌اند. چرا که منطق ایشان را و صدالبته تحلیل ایشان را درست و بی‌غلط می‌دانند. حضور انور این دوستان عارض شوم که هر تحلیلی از تاریخ، باید بر مبنای هزار و یک شاهد و ادله‌ی منطقی باشد و همین‌جور شکمی نمی‌توان حکم کرد فلانی جانی بوده و بهمانی قاتل. فلان دین مشکل اساسی دارد و بهمان مسلک مشکل عقلانی! چرا که این‌جا نوشته و خلاص! زنده‌یاد "عبدالحسین زرین‌کوب" به تفصیل در کتاب "تاریخ در ترازو" به همین مباحث اشاره دارد و در آن‌جا نشان می‌دهد که بعضی حوادث تاریخی را باید چه‌گونه کالبدشکافی کرد و سند و مدرک آورد.

این آقای «مشیری» که بی‌اندازه مدعی مطالعات جامعی در مورد تاریخ خاصه تاریخ اسلام هستند هر بار از «تاریخ طبری» سند می‌آوردند که ببینید پیغمبر اسلام(ص) چه کرده و حضرت علی(ع) چه قاتل و جنایت‌کاری‌ست!! از آن‌طرف از رحمانیت و انسانیت و آزاده‌گی همینان در تاریخ ایشان خبری نیست. فقط ساز را بلدند از سر گشادش بزنند! عده‌ای از مردم ما هم که از جایی دیگر دل‌شان خون است این حوادث تاریخی را که تازه معلوم نیست صحت‌شان درست است یا خیر را باور کرده و ایمان چندین و چند ساله‌شان به باد فنا می‌رود. حال از ایمان که بگذریم از انسان‌هایی شریف از نژاد عرب هم کینه به‌دل می‌گیرند و زین پس هر عرب‌زبانی را به‌چشم دشمن می‌بینند!

باید بگویم که تاریخ طبری اول این‌که از سه منبع روایت کرده است. این منابع مورد استناد جناب «طبری» علیه‌رحمه الزامن حرف راست ننوشته‌اند که ما با استناد به‌آن بخواهیم نکته‌ای را ثابت کنیم. هنوز «تاریخ هرودوت» بنا به اقوال بسیاری از مورخان بزرگ از این تاریخ جناب «طبری» مورد اعتمادتر است اما از آن‌جایی که «طبری» خود مسلمان بوده و زاده‌ی "طبرستان" ایران، مورد وثوق امثال مشیری است. البته به این مقوله مسائلی از رذالت‌ها و ستم‌هایی را هم اضافه کنید که از قلم جناب «طبری» نیفتاده است. جناب «طبری» که درود خدا بر او باد، یک تاریخ تحلیلی ننوشته است و فقط روایات را در قضایای اسلامی، از این و آن جمع‌آوری کرده و جایی نظر خودش را از این حوادث ننوشته که به قول این مورخ این مسائل اصلن محلی از اعراب دارند یا خیر! آیا این حوادث درست هستند یا خیر؟ اصلن شما نظر و سلیقه‌ی «طبری» را در این تاریخ ندارید. فقط «طبری» راوی‌ست و تحلیل نهایی را به عهده‌ی آینده‌گان گذارده است و بس! اما در روایت «هرودوت» او می‌گوید که این حادثه سندش موجود است و به‌روایتی منبعی معتبر آن را نقل کرده و خلاصه امضای ایشان پای مسائل هست و خود به گردن گرفته است. هر چند سراسر تاریخ این مرد یونانی هم افسانه و اسطوره‌ها دست از جان پاک‌اش برنمی‌دارند!!

حال در چنین بازار پرآشوبی باید دقت کرد و با چشم و گوش باز و بی‌تعصب و کینه، قضاوت کرد که اگر این ادیان ابراهیمی اعم از «کلیمیان» و «مسیحیان» و «مسلمانان» به‌حق نیستند و سال‌ها بلکه قرن‌ها با افسانه سر مردم را شیره مالیده‌اند آیا هیچ توجه کرده‌ایم به مدنیت و تمدن بشری در دوران همین ادیان؟! اگر همین دستوراتی که امروزه می‌گوییم از جانب پرورده‌گار نازل نگشته باعث گشته حتا سر سوزنی مردم آن جوامع از خوی وحشی و ره‌زنی و... دست بردارند نیاییم احکام آن‌زمان را با این زمان که ملت‌ها دارای تمدن و مدنیت هستند مقایسه کنیم و کاسه کوزه‌ها را سر اسلام و ادیان دیگر خراب کنیم. بشر نوعی حال و روز امروزش را می‌بیند و می‌گوید که چه احکام قرون وسطایی داشتند آن‌ها!! آقاجان تو اگر به تمدن بشری و مدنیت رسیده‌ای در گذر ایام و گذشت زمان بوده و لاغیر! یک‌شبه که انسان امروزی نشده‌ای و علامه‌ی دهر!

زمان حال با زمان هزاران سال پیش از جهاتی متفاوت است که اگر این تفاوت‌ها در قضاوت‌هامان مدنظر قرار نگیرد، به‌کل اشتباهات فاحشی خواهیم داشت. اگر بخواهم وارد جزییات مباحث شوم مثنوی صدمن کاغذ خواهیم داشت. فقط دوستان را دعوت می‌کنم به دو نکته و آن‌هم مدنیتی که ادیان از خود به‌جای گذاردند و دیگر مسائلی انسانی که هنوز رنگ و بوی انسانی و نویی دارند. امروزه ماهیت بسیاری از احکام برای زنده‌گی بشر، با توجه به آیات و روایت بسیاری که از قرآن موجود است نیست. قصد نداریم از اوامر پلید ولی‌امر دفاع کنیم و بگوییم که مطلقن درست هستند که این حکومت نه اسلامی‌ست ونه جمهوری!!!!

فراموش نکنیم که انسان‌ها جایزالخطا هستند و مشکل ما ایرانی‌ها غروربدفرم‌مان است که قرن‌ها منم، منم کرده‌ایم و هیچ‌کجا را هم فتح نکرده‌ایم با این غرور پست انسانی‌مان!!!! هنوز هم این بیماری مالیخولیایی دست از جان‌مان برنمی‌دارد. نمی‌آییم ضعف‌ها و کاستی‌های خود را ببینیم و هی دیگران را انگولک(با عرض معذرت) می‌کنیم که شما از ما دارید تمدن و هزاران حرفی که پشیزی ارزش ندارد. هنوز کسی نمی‌پرسد که جناب «داریوش سوم» چرا مملکت را دو دستی تقدیم «اسکندر مقدونی» کرد و چرا «یزدگرد سوم» آخرین پادشاه ساسانی در جنگ با اعراب با حقارت شکست خورد؟؟!! چرا از خود نمی‌پرسیم ما که تمدن و امپراتوری بزرگی داشتیم نتوانستیم از پس همان عرب بیابان‌گردِ سوسمارخوار به‌زعم بسیارانی بربیاییم؟ و هزاران چرای دیگر!

تاریخ‌مان هم شده مثل سریال‌هایی که از تلویزیون "جمهوری اسلامی" پخش می‌شود و هواداران بسیاری هم مجموعه‌ی "افسانه‌ی جومونگ" دارد. یادم هست روزگاری سریالی پخش می‌شد که بعدها فهمیدیم در آن عصر جنگ و بمباران که ملت سرشان گرم بود، چه کلاه گشادی نه تنها در اسم مجموعه سرمان رفته بود که "فقر و فحشا" بود و بلکه "اوشین" شخصیت اول قصه برای بسیارانی از زنان ایرانی الگو هم شد. تا مدت‌ها یادم هست روی انواع و اقسام کالا، یا نامی از این شخصیت بود یا تصویرش... هنر نزد ایرانیان است و بس! شک نکنید! حال هم این آقای "جومونگ" دل‌ها را بدفرم تسخیر کرده و وِل‌کن نیست که نیست!

1388/6/14

تنها مُدارا می‌کنی، دنیا عجب جایی شده

2009-08-25T04:00:00.001-07:00

«نام بعضی نفرات»

و گاهی بد نیست فضا را عوض کنیم و پرده‌هایی که به دور پنجره‌مان کشیده‌ایم را گردگیری کنیم و از رخوت به‌در آییم. پرده‌ای آبی بزنیم و وقت خواب چنان فضا را تیره و تار کنیم که سلول‌های خاکستری‌مان گمان برند وقت خواب دررسیده و در آغوشی گرم و نرم بیاساییم دمی از روزگار دون‌پرور!

یادم آید دورانی که جنگ بود و ترانه‌ای بود که آن روزگاران گمان می‌کردیم آوازخوان ندا می‌زند: «نعنا!!!!» نگو که «نعنا» نبود و «رعنا» بود! خب «رعنا» را در پایان همین پُست برای‌تان آپ کرده‌ام که خواهید شنید. اگر باکیفیت‌اش را دارید که چه بهتر بشنوید شاید شما هم به قلب خاطره زدید و دمی نوش کردید آن‌چه باید! چه حالی به آدم می‌دهد گاهی که «رعنایی» دارد و یک دنیا «نعنا».

و باز هستند بلاگ‌هایی که آدم مشعوف می‌شود از خواندن‌شان! چرا که همه‌ی آن‌چه دل‌مشغولی‌های تو هستند و وقت نمی‌کنی ازشان بنویسی را یک‌جا در خود دارند! منهای آن بلاگ‌هایی که خلوت و شکم‌شان را شرح می‌دهند و انگار چه کار سترگی کرده‌اند و انگار چه کشفی که مثلن یاد بگیرید که ما چه جسور هستیم و خلوت‌هامان را به خانه‌هاتان آوردیم و... به گمان‌ام آن مایه‌ای که از این بلاگ‌ها به بیرون دَرز می‌کند شخصیت و عقده‌های فروخفته‌ی این بعضی نفرات است که آدمی را زنده نمی‌کند و می‌میراند. به‌قول «نیما» یاد بعضی نفرات روشن‌‌ام می‌دارد و این بلاگ‌ها می‌میراند! همین است که وقتی در حس و حال آن تصویر بالایی هستی و دل‌ات جنگل خواسته و یک جای دنج برای فریاد و درددل، نفراتی هستند که قوت‌ات می‌بخشند.

و برای‌ات بگویم خوش‌بوترین، که من آن‌جا نبودم و این تصویر بالا را از «این‌جا» برداشت‌ام. وقت کردی بخوان این بلاگ را... از همان‌هاست که دوست داری و دارم! همان‌ها که وقت هر دل‌تنگی سوی‌شان دارم دست!

یاد بعضی نفرات

روشن‌ام می‌دارد:

اعتصام یوسف،

حسن رشدیه.

قوت‌ام می‌بخشد

ره می‌اندازد

و اجاق کُهن سرد سرای‌ام

گرم می‌آید از گرمی عالی دم‌شان.

نام بعضی نفرات

رزق روح‌ام شده است.

وقت هر دل‌تنگی

سوی‌شان دارم دست

جرات‌ام می‌بخشد

روشن‌ام می‌دارد.

11 اُردی‌بهشت 1327

این هم ترانه‌ی «رعنا» که تو هم بشنو«نعنا»! اما آوازخوان عالی‌دم‌مان داریوش عزیز هم بی‌ارتباط با این روزها نخوانده که دنیا عجب جایی شده! برای شنیدن‌اش «این‌جا» را کلیک کنید!

این هم آخرین یادداشت‌ام در «اپیزود» که خالی از اشکال نیست و فقط تلنگری به آینده‌ی ادبیات و شعر خاصه در نسل سوم است!

«نقش هنر و ادبیات در جنبش‌ها»

1388/6/3

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

2009-08-18T00:02:00.000-07:00

«وصفِ حال»

روزگاری بود که این فضای مجازی به این شکل و قامت نبود و هر کس به فراخور دل‌مشغولی‌های مثبت و منفی‌اش سرگرم بود. امروز اما عمده‌ی وقت همه خاصه جوانان در این فضا سپری می‌شود. آنان که عاشق و دل‌بسته‌ی طبیعت بودند، از تفریح بازمانده‌اند و ریه‌هاشان در فضای بسته‌ی اتاق‌شان زندانی‌ست و دگران هم به همین‌گونه!

آن روزگارها بیش‌تر می‌خواندیم و می‌دیدیم و می‌شنیدیم. امروز اما چنین نیست. هر آن‌چه می‌بینیم و می‌خوانیم در این فضاست. هر چند فاصله‌ها را کم‌تر کرده و خلاصه به مقاصدی رسیده‌ایم اما دل‌مشغولی‌ها را ازمان گرفته است.

این‌روزها هر چه می‌خواهم از فضای امروزمان در میهن بنویسم، نوشتن نمی‌توانم. شاید دگران بهتر از من می‌نویسند که البته چنین است. می‌گویم من به خطی باید بنویسم که لمس‌اش می‌کنم. سیاست و اجتماع امروز ایران در صد سال اخیر چنین روزهای حساسی را به‌خود ندیده بود. شاید بتوان با روزهای آخر حکومت «پهلوی» مقایسه‌اش کرد. هر چه هست آبستن حوادثی‌ست. شاید حوادثی تلخ یا شیرین... باید انتظار کشید.

از دادگاه فرمایشی که قاضی‌اش "صلواتی" باشد که البته چه اسم با مسمایی هم دارد و به همه چیز حکومت می‌آید و تا برخوردهای وحشیانه و غیراخلاقی با دربندها و... همه و همه را دوستان فضای مجازی به تفصیل نوشته‌اند و تحلیل کرده‌اند. روزنامه‌نگار شجاع و از خودگذشته «بابک داد» عزیز هم در این روزهای خون و خشم رسالت حرفه‌ای خود را به‌دوش می‌کشد از این شهر و آن شهر تا دست جلادان بدو نرسد تا بتواند با قلم‌اش مردمان این فضای مجازی را آگاه‌تر سازد. خداوند پشت و پناه‌اش...

از هر دو خطی و از هر چند جمله‌ای که این روزها بین‌مان رد و بدل می‌شود به این روزهای میهن ربط دارد. راست‌اش گاهی وقت‌ها به این نتیجه می‌رسم به قول عزیزی که ناامیدی و رخوت و کسالت نباید جوانان‌مان را سرخورده کند. همین است که می‌گویم در عین حالی که به این مقوله‌ی مهم فکر می‌کنیم باید به دل‌مشغولی‌هامان بپردازیم. او که اهل طبیعت است به طبیعت بزند و او که اهل هنر از هر شاخه‌اش، کتابی و فیلمی و ترانه‌ای نوش‌اش باد.

در کنج خانه خزیدن و تنها نوشتن و خواندن و به دگران پیرامون توجهی نکردن، ملت را آگاه نخواهد کرد. باید به دل مردم پیرامون خزید و آن‌ها را از فتنه‌ها و خواب سی ساله آگاه کرد. چرا که آگاه کردن جماعتی چند میلیونی که به آن طیف شیطانی می‌اندیشند کار سترگ و بزرگی‌ست.

1388/5/27
*

جنبشِ سبز

2009-08-06T09:08:00.000-07:00

سبز جنگل! سبز جنبش!

دوست عزیزم از بلاگ «گراند کافه» مرا به یک بازی دعوت کرده که از قضا به «جنبش سبز ایران» مربوط است. من نیز سنت‌شکنی کرده و بی‌نام بردن از دوستی هر کس را که خواننده‌ی این پنجره‌ی کوچک است را به نوشتن از این جنبش و راه‌کارها دعوت می‌کنم.

برای ورود به بحث به نظرات دوست‌مان می‌پردازم! ایشان نوشته‌اند که جنبش از سطح پرداختن به کسی چون ا.ن فراتر رفته و دیگر مسئله‌ی "تقلب" در انتخابات مطرح نیست. جنبش فراگیر شده و مرزها را درنوردیده است. تا این‌جا با این دوست‌مان کاملن موافق‌ام. اما در این‌که این جنبش رهبر و لیدر ندارد، باید بگویم که باید و حتمن اگر ندارد باید داشته باشد و من بی‌تعارف کسانی جز «موسوی» و «خاتمی» را بالیاقت‌تر و شایسته‌تر برای رهبری جنبش نمی‌شناسم. برای این حرف و سخن‌ام هم دلایل و براهین خود را دارم.

این دو مردِ تا دیروز حکومتی هم سابقه‌ی کارهای سیاسی در دل حکومت اسلامی را دارند و هم کارنامه‌ی شفافی جهت گرفتن مطالبات مدنی و ملی ملت ایران! خاصه «موسوی» که در وقایع اخیر شجاعت و جسارت‌اش را به اثبات رساند. هیچ جنبشی بدون رهبر نمی‌تواند به مطالبات به‌حق خود دست یابد. پس راه افتادن به دنبال باد و هوا ما را به سرمنزل مقصود نمی‌رساند. دوست‌مان نوشته‌اند که این جنبش رسانه ندارد و هر کدام از ما یک رسانه‌ایم برای اطلاع‌رسانی و آگاهی دادن به توده‌های جنبش. این حرف و سخن جنبش سبز به رهبری «موسوی» بود که هر شهروند یک ستاد انتخاباتی! حال هر شهروند یک بنگاه خبرپراکنی و آگاهی دهنده!

نکته‌ی مهم این‌است که حکومت دوست می‌دارد این جنبش رهبر نداشته باشد و به هر حیله‌ای متوسل می‌شود تا رهبران ابتدایی جنبش را از مردم و ملت براند! خطر دیگر این است که با شایعات و پراکندن زمزمه‌هایی پیرامون نالایقی رهبران، مردم را تحریک می‌کند تا رهبران را به صحنه جهت کارهای مسلحانه بکشاند و این همان فرصتی است که نظام می‌تواند با توسل جستن به آن رهبران را دست‌گیر و اقدام علیه امنیت ملی یکی از اتهامات آنان شود. هنوز هستند کسان بی‌شماری از طیف سبزها که صبوری را پیشه خود نمی‌کنند و این زمزمه‌ها را درون جامعه تکثیر می‌کنند و از رهبران می‌خواهند که یک کمربند مسلحانه جهت جنگ‌های چریکی و خیابانی ترتیب بدهند.

هم‌اکنون که جنبش با سکوت و راه‌پیمایی‌های مسالمت‌جویانه با اتکا به اصول قانون اساسی تجمعاتی را برگزار کرده است با اتهام دخالت بیگانه‌گان و خارجیان مواجهه است، چه رسد به روزی که علنی حکومت ببیند جنبش می‌خواهد مسلحانه و زورگویانه کار خود به پیش ببرد. این‌جاست که پی به زیرکی و هوشیاری رهبری چون «موسوی» می‌بریم.

سم مهلک این جنبش ناامیدی و ترس و رُعب و وحشتی‌ست که حکومت با دست‌گیری بزرگان نزدیک به جنبش در روزهای ابتدایی انجام داد تا امروز با اعترافات دروغین و فرمایشی بخواهد با ملت سخن بگوید! بگوید که این جنبش خائن به نظامی‌ست که پاسدار دین و مذهب و خاک شماست! اما دیگر در عصر رسانه‌ها این حرف‌ها محلی از اعراب ندارد و خوش‌بختانه سلاحی که از رسانه‌ها در عصر اینترنت در دست جنبش است این توطئه‌ی کثیف را خنثا کرده است!

هیچ شکی نیست که دیگر جلوی این سیل را به‌هیچ روی با توجه به شواهد موجود نمی‌توان گرفت و در آینده‌ای نزدیک نقش «هاشمی رفسنجانی» در رهبری بخشی دیگر از جنبش نمایان‌تر خواهد شد. باید انتظار کشید و دید که صحنه‌ی سیاست فردا آیا سبزتر خواهد شد یا رنگ خون خواهد دید.

1388/5/15

___________

نقاشی از «موسوی»

حضور قاطع اعجاز

2009-07-26T08:34:00.000-07:00

«آینه‌ی تاریخ»

و حال مشتی از موهای‌ام را در دست می‌گیرم و انگاری بر لب جوی عُمر نشسته‌ام. به‌خود می‌گویم جوان‌ام و هنوز آرزوها در سر دارم. موهای سپید اما حکایتی دگر دارد با دل غم‌گسار ما!

مدت‌هاست می‌خواهم بگویم که نگذارید این رنگ را هر کس به اسم خود مصادره کند! خاصه کسانی که تا دیروز «سبز جنگل» می‌خواستند و می‌گفتند سبز را خراب کردند و مصادره کردند. امروز اما به همین زنجیر پیوسته‌اند. همه مچ‌بند سبز به دست و بازوی خود بسته‌اند و هواخواه «ندای آزادی» شده‌اند. بگذار خوش باشند...

می‌دانیم این موج سَر ِبازایستادن ندارد. بگذارید نگوییم «موج»! یاد زنده‌یاد «منوچهر آتشی» به‌خیر که در جواب سوالی در مورد «موج نو»ی شعر زمانی گفته بود که مثل موج دریا که به ساحل می‌رسد و تمام می‌شود به‌همین‌گونه بود و تمام شد! حال این یک موج نیست که تمام بشود. یک فریاد است و جنبش است. یک نور است که جهان تاریک استبداد ایرانی را که ریشه در قرون دارد، روشن کرده است.

چه که در این یک ماه و اندی بر من و ما نگذشت. آن‌چه که لحظه‌ای از خاطرم بیرون نمی‌رود، پَرپَر شدن نازنین آهنگ‌ساز بااحساس و خوش‌قریحه‌ی روزگار، «عبدی یمینی» عزیز بود که در سقوط هواپیمای توپولف در نزدیکی قزوین جان سپرد. تا همه از یاد ببریم که چنین کسی روزی بهترین‌ها را به خلوت‌مان هدیه کرد و امروز دریغ که یک مجلس بزرگ‌داشت تا جایی که اطلاع دارم از طرف همکاران دیروز حتا برگزار نشده است. فقط باز این «شهیار قنبری» بود که در برنامه‌ی رادیویی «قدغن‌ها» همه‌ی وقت برنامه را به او و هنرش اختصاص داد. من در سفر بودم و برنامه را نشنیدم و عزیزی برای‌ام برنامه را کامل ضبط کرد و در همان سفر با همه اندوه‌ام خطاب به روح پاک‌اش نامه‌ای کوتاه نوشتم باشد که بخواند و بداند جوانان میهن چه بسیار که دوست‌اش داشتند و دارند و یاد و نام‌اش را تا وعده‌ی رهایی زنده می‌دارند. این «نامه» را بخوانید.

اما شاملوی بزرگ! نامی که برای من تعریف شعر و شعور است. روزهایی که گذشت سال‌گرد مرگ او بود. با خود پیمان بسته بودم که در سال‌های آخر عمرش اگر بتوانم یک‌بار از نزدیک او را ببینم. دریغا همان سال پَر کشید. «شاملو» برای من کسی بود که توانستم با تعریف او از شعر، از شعر لذت ببرم و در همه‌ی این سال‌ها نگاه‌ام به هنر و اندیشه‌اش بود. کسی نیست که از او و نگاه‌اش متاثر نشده باشد. شاملو بزرگ‌ترین شاعر آزادی معاصر بود. به قول خودش حضور قاطع اعجاز بود. روان‌اش شاد! روزنامه‌ی «اعتماد ملی» روز شنبه برابر با سوم امردادماه 88 خورشیدی ویژه‌نامه‌ی خوبی دارد. از دست ندهید. (+) و (+)

حال در این روزهای پُرشتاب و غم‌ناک آن‌چه باید در دل نهان داشت و از تاریکی به‌دَر آورد رخت کهنه‌ای است که زنگار دارد. این رخت را باید درآورد و به‌جای‌اش نهال عشق نشاند و آب دادش! باید در تار و پود وجود خود محبت را ذره ذره آب داد و بارورش کرد.

1388/5/4

گفت‌و‌گو با مهرداد آسمانی - بخش آخر

2009-07-25T07:57:00.000-07:00

سومین و آخرین قسمت از گفت‌و‌گوی «مهرداد آسمانی» را در«اپیزود» بخوانید:

«مهرداد آسمانی»

1388/5/3

گفت‌و‌گو با مهرداد آسمانی - بخش دوم

2009-07-17T18:27:00.000-07:00

هفته‌ی گذشته بخش نخست گفت‌و‌گو با «مهرداد آسمانی» را خواندید. اینک پرسش‌های من از ایشان را در «اپیزود» بخوانید:

«مهرداد آسمانی»

1388/4/27

گفت‌و‌گو با مهرداد آسمانی - بخش نخست

2009-07-10T14:32:00.000-07:00

«مهرداد آسمانی»

مهرداد آسمانی هنرمند پُرآوازه در گفت‌و‌گویی بی‌پرده با دوستان‌ام و بنده از هر دری سخن گفت! از ایشان بابت وقت و حوصله‌اش به سهم خود سپاس‌گزارم. این گفت‌و‌گو در سایت‌های «اپیزود» و «راه من» و بلاگ‌ «دل‌کده» هم منتشر شده است.

قسمت نخست این گفت‌و‌گوی جالب و خواندنی را در «اپیزود» بخوانید:

«مهرداد آسمانی»

1388/4/20

فرهاد با ریشه بی‌تیشه

2009-07-03T00:02:00.000-07:00

«فرهاد‌با‌جان‌شیرین‌اش»

گاهی از واجبات است بر حسب وظیفه که جان عزیزت را برداری و به کوه بزنی... مثل عزیز ما که به کوه زد و البت که تیشه نبرده که فرهادش ، در خواب شیرین است!

گاهی لازم و ملزوم هم که بشوی، شیرین‌ترین خاطره را وَرز می‌دهی تا بلندای آن جانی که بتوانی به قله رسی! رُمانی جناب «صفدری» خودمان دارد که اسم‌اش خودِ خود رُمان است... من بَبر نیست‌ام، پیچیده به بالای خود تاک‌ام! این اسم هایکویی‌ست برای خودش... شعری‌ست در یک جرعه و نفس... وقتی جام‌ات را به بالای تاک بَری و چون بَبر خیال شیرین در کام کشی، خودِ خود ماهی به جان عزیزت... هر چند پلنگ قصه‌ای دگر دارد با ماه و بَبر حدیثی دیگر با تاک...

دیگر دولت دهم می‌رود شال و کلاه کند و از آن‌سو رقیبان بر بلندای‌شان نقاش موسوی جان‌مان هم‌چنان موی دماغ‌اش شده و تدبیرش تا آخر همین دوران این‌است‌که نگذارد_نگذارند_ آب خوش از گلوی‌شان پایین رود. آن‌قدر خمیر مقاومت‌اش را وَرز می‌دهد تا استخوانی شود بر گلوگاه‌شان. تا خواب ناز شبانه‌شان را برباید...

آن‌که مرد ره بود و شعار پوشالی نداشت، هم‌چنان قُرص و محکم در میدان است. آن‌که از همان ابتدای ره، پُرمدعا به میدان آمده بود، الان زانوی غم بغل گرفته و از افسرده‌گی و ناامیدی سخن می‌راند.

این‌روزهای تفته‌ی تابستان هیچ کاری خوش‌تر از آن نیست که در خلوت خنک اتاق‌ات شعری بخوانی و ترانه‌ای بشنوی. خاصه آن ترانه آن‌چنان نهیب بر جان‌ات چون «خانه‌ی سرخ» ایرج جنتی‌عطایی و تنظیم احمد پژمان بزند... سازهای کوبه‌ای چنان رویایت را رنگ می‌زند که نگو... گاهی کتابی ورق زنی و گاهی مجلات قدیم را... امروز داشتم روزنامه‌ی «یاس نو» را ورق می‌زدم که تیترش بود: معاونت حقوق شهروندی ایجاد می‌کنم.

این معاونت فعلن ایجاد نشد. اما یاد و خاطرش در دل من و ما ماند... این رَد تاریخ می‌ماند و روزی از روی همین رَد خوش‌خاطره آینده‌گان دیر یا زود نقش می‌زنند و بر دیوارهای شهر رنگ اُمید می‌پاشند. یادم باشد و یادمان باشد، دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ابدن...

و حالا فکر عزیزش لحظه‌ای از خاطرم رخت برنمی‌بندد. مثل بَبر بر کدام قله از فرهادش با جان شیرین‌اش سخن‌ها می‌گوید در این تابستان تفته؟! هر کجا هست خدایا به سلامت دارش...

1388/4/12

نامه‌ای سرگشاده به عالی‌جناب قنبری

2009-06-27T10:25:00.001-07:00

شماره‌ی این هفته‌ی «اپیزود» خواندنی‌ست! از معدود شماره‌هایی‌ست که دوست داشتم‌اش! چرا که همه‌ی دوستان در این شماره مطلب‌های خوبی داشتند. این‌هم نامه‌ی سرگشاده‌ی من به عالی‌جناب قنبری:

«عالی‌جناب قنبری»

1388/4/6

عزیز نازنین من لالایی

2009-06-21T01:49:00.001-07:00

«یاس پَرپَر»

میرغضب دشنه از رو بسته است و میرحسین با شجاعت غسل شهادت کرده است. در این وانفسای میهن همه‌ی جهان ما را به نظاره نشسته و در صدر اخبارشان خبرهایی خیس از خون، از تهران به سراسر دنیا مخابره می‌شود.

وقاحت حکومت دیگر از حد گذشته و رودرروی شهروندان ایستاده و نفس‌کش طلب می‌کند. همه‌مان این روزها را در حافظه به‌خاطر خواهیم سپرد تا اگر دادگاهی بود به میرغضبان یادآور شویم که چه به روز خواهران و برادران‌مان آوردند. آن‌هم فقط برای پس دادن یک رای که به اسم نظام زده نشود و مستبدی بر مسند حکومت ننشیند!

http://youtube.com/watch?v=3GA21MhPU0A

میرغضب بچرخ تا بچرخیم! اهل تهدید و رقیب به گود طلبیدن نیستیم که اگر پای‌اش باشد شما آن‌قدر کوچک هستید که با هزار نیرنگ و فریب حریف را خاک کنید که به گمان‌تان البته خاک می‌کنید. در رویا خاک می‌کنید.

آیا ارزش دارد تاریخ قضاوتی داشته باشد چونان که امروز از چنگیزیان و تیموریان دارد؟! صد شرف به چنگیز و تیمور و سکندر که نامرد نبودند! با حریف مردانه در گود نشستند و نعل وارونه نزدند! اما شما چه؟! خجالت نمی‌کشیدید و حیا ندارید؟!

این روزگار تلخ‌تر از زهر هم خواهد گذشت و سپیده دیر یا زود برخواهد دمید و روسیاهی به زغال خواهد ماند. اما آن‌روز دیگر...

لالایی لالايی لالايی

عزيز نازنين من لالايی

بخواب اين آخرين خواب تو شيرين

پس از اين قهرمان قصه‌هايی

به غسلت می‌برم با ديده‌ی تر

به تو پوشم كفن از ياس پرپر

به اون گوری كه شد گهواره‌ی تو

براي پيكر صد پاره‌ی تو

می‌خونم من اگه بسته زبيداد

گلوی مادر بيچاره‌ی تو

***

ترانه‌سرا: هما میرافشار

آوازخوان: داریوش اقبالی

آهنگ و تنظیم: آندرانیک

1388/3/31

خرداد آخرین ماه سبزها

2009-06-18T01:58:00.000-07:00

«خشم سبز»

از سیاسیون گرفته تا عامه هیچ‌کس را بر این باور نبود که روز شنبه‌ی گذشته نامی که همه از آن هراس داشتیم به ملت اعلام شود که آقا جان ایشان مامور مخصوص حاکم بزرگ است و شما لاجرم احترام بگذارید! یادش‌به‌خیر «میتی کومان» کارتونی که بسیار دوست‌اش داشتیم.

حال خبرهای موثقی از کودتایی کثیف که روسیه طراحی کرده است به گوش می‌رسد. سابقه‌ی روس‌ها که چشم به گربه‌ی ما دارند شاید به دوران حقیرانه‌ی قاجار برسد که به دنبال امتیازهایی از «نفت شمال» بودند و آن‌قدر خود را به آب و آتش زدند که انگلیس نگذاشت که دندان تیزش به نفت برسد و ناکام ماند. این عقده پس از انقلاب دامان روس‌ها را گرفت و اینک پروژه‌ی هسته‌ای را روس‌ها و چینی‌ها که هم‌مسلک و مرام سوسیالیستی هستند پیش می‌برند و چه نامی بهتر و کارآمدتر از «احمدی‌نژاد» که البته با آگاهی کامل هم حکم‌رانی کند و هم عوام‌فریبی! و البت محبوبیت با سیب‌زمینی و سهام عدالت بخرد!!

خوش‌بختانه از جانب تحریمی‌ها نمک به زخم‌مان نپاشیدند که مگر نگفتیم به صحنه نروید و چرا چنین کردید؟! چرا که به خوبی می‌دانند اگر این چهل میلیون رای نبود، الان چنین جنبشی رخ نمی‌داد و چنین روسیاهی به زغال نمی‌ماند!

اگر بتوانم از نقطه عطف حرکت‌های مدنی در بعد از انقلاب سخن بگویم، می‌توانم دوم خرداد76 را تاریخی مهم با انتخاب «محمد خاتمی» به ریاست‌جمهوری بدانم. از این تاریخ با ظهور روزنامه‌های مدعی اصلاح‌طلبی فضایی بی‌همتا در تاریخ معاصر ایران آفریدند و مردم را نسبت به حقوق مدنی خود آگاه کردند. از آن تاریخ تاکنون سقف انتظارات ملت ایران متوقف نشده است و 4 سال گذشته با انتخاب «احمدی‌نژاد» به سمتی پیش رفتند که این همت دولت اصلاحات را متوقف کنند که ناکام ماندند!

بسیارانی 22 خرداد 88 را با 28 مرداد سال 32 مقایسه می‌کنند که به گمان‌ام ابدن قابل قیاس نیست. سقف انتظارات ملت در سال 32 با سقف انتظارات ملت در سال 88 اصلن قابل قیاس نیست مگر در شکل حکومت که هر دو دیکتاتوری از نوع «توتالیتر» هستند! آن کودتا(سال32) از جانب دو دولت(آمریکا و انگلیس) به سبب منافع‌شان از جمله «نفت» صورت گرفت و امروز دیگر مشکل تامین انرژی نیست و بلکه مسئله بیش‌تر اقتصادی‌ست! هر چند می‌دانیم که «نفت» امروزه هنوز کالایی‌ست گران‌قدر و گران‌مایه اما جایگزینی آن انرژی هسته‌ای برای غرب است هر چند باز هم در پتروشیمی «نفت» حرف نخست را می‌زند اما دول عربی تامین‌کننده‌ی آن برای غرب هستند!

ایران به سبب موقعیت استراتژیک‌اش همواره در طول تاریخ مورد هجوم دول بیگانه بوده است! ناآگاهی مردم در طول تاریخ همواره باعث عقب‌نشینی از حقوق‌شان شده است! بزرگ‌ترین دستاورد دولت اصلاحات آگاه کردن مردم به حقوق حقه‌شان از طریق باز کردن فضای مطبوعات بوده است. تعطیلی فله‌ای مطبوعات در سال 78 و 79 مبارزه‌ی رژیم با دولت اصلاحات بود! قتل‌های زنجیره‌ای آذرماه 77 هم عرض‌اندام رژیم در برابر دگراندیشان و نویسنده‌گان بود تا بتوانند فضای مطبوعات را علارغم آزادی که تاکنون سابقه نداشته، در نطفه خفه کنند! هر چند در طول همه‌ی سالیان پیش از 76 روشن‌اندیشان و دگراندیشان در خطر حذف و از صحنه بیرون رفتن بودند و شاید آگاهی «خاتمی» و «مهاجرانی» که خود از اهل دگراندیشان حکومتی بودند باعث رو شدن دست‌های کثیفی از دل وزارت اطلاعات نظام شد!

اما امروز از آن‌جایی که سقف انتظارات مردم خاصه هنرمندان و قشری که برای ملت چهره‌شان آشناست و در جامعه به دلایل زیادی الگو هستند، با حمایت از حرکت مردم بی هیچ رعب و وحشتی یک قدم به جلوست!!

اظهارات «محسن مخملباف» حول مسئله‌ی کودتا و نامه‌ی «محمدرضا شجریان» به صدا و سیما برای عدم پخش آثارش و سوءاستفاده از این ترانه‌ها و تصنیف‌های ملی برای حرکات موذی صداوسیما در جهت انحراف افکار مردم جهت همراهی هنرمند مطرح با حکومت صورت می‌گیرد!

حمایت350 هنرمند از حرکت و جنبش مردم برگ زرینی‌ست که تاکنون سابقه نداشته است و دهان هنرمندان لوس‌آنجلسی که پیش از این مدعی بودند این هنرمندان نان به نرخ روز خور هستند را بسته است! هر چند این هنرمندان که بر فرازشان «شهیار قنبری» با برنامه‌های کلیشه‌ای باید با این بهانه‌ها برنامه‌ی خود را پُر کنند، درس نخواهند گرفت!

دیروز هم شش بازیکن تیم ملی فوتبال در مسابقه‌ای با تیم کره جنوبی با حرکتی نمادین و بستن مچ‌بندهای سبز رنگ دهن‌کجی بزرگی به رژیم و حرکات‌اش نشان دادند! این حرکات در تاریخ معاصر ایران از آن‌جهت بی‌همتاست که هماهنگ شده و برنامه‌ریزی شده است!

اما این حرکت خودجوش مردم نهایتن به کجا خواهد رسید مهم نیست بلکه سقف انتظارات و آستانه‌ی نویی است که تعریف شد! دیگر رژیم با سیستم‌های کهنه‌ی امنیتی که برداشتی ناشیانه از حکومت‌های توتالیتر و دگماتیسم شرقی‌ست ره به جایی نخواهد برد! «فرج سرکوهی» در کتاب «یاس و داس» در تحلیل سیستم امنیتی رژیم اشاره می‌کند که جمهوری اسلامی همواره تعالیم‌اش را از کشورهای سوسیالیستی گرفته است! از کوبا و روسیه و چین گرفته تا رومانی و کره‌شمالی!

اما هستند کسانی که از هول حلیم در دیگ افتاده‌اند و محاسبات‌شان بسا ناشیانه است! این‌که به دنبال «انقلاب» هستند! انگاری کلید را یافته‌اند! ستاندن حقوق با آرامش از درس‌های ابتدایی سازمان‌هایی‌ست که مدعی دموکراسی هستند! قانون‌گریزی و بعد ادعای قانون کردن به جوک می‌ماند! کسی می‌تواند ادعای دموکراسی کند که خود الگوی آرامش و رعایت قانونی باشد که به آن قسم یاد کرده است! لذا حرکت و استراتژی جناب «موسوی» و همراهان‌اش باعث گیجی و دست‌پاچه‌گی حکومت شده است! دست‌گیری روزهای اخیر نشان از این موضوع دارد.

صداوسیمای حکومتی هم با الهام از آموزه‌های امنیتی که شاگردان خوبی برای گمراهی عامه از وضعیت کنونی کشور و دگرگون جلوه دادن حقایق با شگردها و شیوه‌های نوین امنیتی هستند، می‌تواند سهم عمده‌ای از انحراف افکار عمومی را به دست گیرد. این‌چنین است که دست به حذف شبکه‌های ماهواره‌ای زده تا بتوانند جلوی اخبار و اطلاعات نزدیک‌تر به واقعیت را بگیرند! هر چند ملت خود دیگر دست‌شان را خوانده و در دام‌های خبری گرفتار نمی‌آیند، اما هنوز هستند کسانی که ماست را سیاه می‌بینند!

حضور «مهاجرانی » وزیر فرهنگ دولت خاتمی و یکی از ستون‌های اصلاح‌طلبی در حوزه‌ی فرهنگ در استودیوی خبر شبکه‌ی «بی‌بی‌سی فارسی» اتفاقی شگرف بود. حضور او در سال‌های گذشته که همواره لرزه بر اندام رژیم انداخته بود، قابل تحمل نشد و ایشان چند سال گذشته اجبارن تن به مهاجرتی خودخواسته سپردند! چه اگر می‌ماند معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارش بود!

آیا این «خشم سبز» به نتیجه‌ی دل‌خواه خواهد رسید؟ این پرسشی‌ست که ذهن همه‌گان را به خود مشغول داشته است.

1388/3/28

سبز تویی که سبز می‌خواهم‌ات

2009-05-21T04:10:00.000-07:00

«حرف آخر»

به تاریخ جهان که بنگریم خاصه به اوائل قرن نوزدهم هنگامی که ناپلئون در فرانسه پدید آمد و در کنارش به انگلیس و آلمان و روسیه و... می‌بینیم مردمان این کشورها و سیستم و ساختار سیاسی آن‌ها قدم قدم پله‌های دموکراسی را که امروز برای ما رویایی شده است را طی کرده‌اند. یک‌شبه صاحب مجلس قانون‌گذاری و دولت و ملت به مفهوم واقعی کلمه نشده‌اند. خون‌ها و سرها بر باد رفته است.

متاسفانه ملت ایران وارونه‌ی دنیاست. طبیعت ملت ما با طبیعت ملل دیگر فرق‌اش بسیار است. می‌خواهد بی‌تاوان و بی‌زحمت نشسته در خانه و در پیش‌خوان روبه‌روی‌اش هم میوه‌ها و نان‌داغ و کباب داغ میل بفرماید و بعد بگویندش بفرمایید آقا جان دموکراسی! آزادی بیان! آزادی احزاب!... در چنین روزگاری که سرانه‌ی مطالعه‌ی طیف وسیعی از ملت ایران در سال، به کم‌تر از یک دقیقه می‌رسد، خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل!!

باری از آن‌چه افتد و دانی، در آستانه‌ی یک انتخاب بزرگ هستیم. انتخابات کرسی مقام «ریاست جمهوری» که به زعم عده‌ای فرمایشی‌ست و به زعم عده‌ای روزنه‌ای است به سوی دموکراسی! البته به زعم عده‌ای هم نام‌اش «انتصابات» است تا «انتخابات»!!

هر چه که هست، باید رفت و رای به آن کس داد که فردای روزگار ملت را ملعبه‌ی دنیا نکند! حداقل‌هایی را که در حوزه‌ی فرهنگ و هنر، پیش از این داشتیم را ازمان دریغ ندارد. حقوقی را که پیش از این برای‌مان مشروع بود را ممنوع نکند. نگوییم و ننویسیم که رای دادن با دیکتاتور کنار آمدن است! مجید عزیز در سلسله بحث‌هایی در این مورد مفصل نوشت که دیگر خودتان در«این‌جا» بخوانید.ا

وقتی کاروانی از بزرگان ادب و هنر از «مهرجویی» گرفته تا «دولت‌آبادی» تا «خشایار دیهیم» تا «محسن مخملباف» تا... همه با استدلال‌هایی که دارند و از قضا منطقی هم هست، چرا باید زحمت در صف ایستادن به خود نداد و رای به نام کسی زد که 4 سال را به کام‌مان تلخ نکند؟ چرا باید در حسرت یک کتاب چون «بوف کور» هدایت که پیش از این مجوز نشر داشت، دیگران بسوزند؟! چرا باید با ترس و لرز در خیابان‌های شهر قدم بردارید مبادا که دهان‌ات را ببویند که پیش از این عشق‌ات را، مهرت را به یک انسان دیگر ابراز داشته‌ای! این‌ها حقوق حداقلی یک شهروند جامعه‌ی مدنی‌ست که با سکوت‌مان از خود دریغ نداریم.ر

این لینک‌ها را هم بخوانید تا بیش از این روده‌درازی نکنم. (+)، (+)، (+)، (+)

این نوشته‌های جوانانی‌ست از طیف‌های مختلف با نگرش‌های متفاوت که جمله‌گی در روز انتخابات پای صندوق خواهند آمد. شما اگر خواهان روزنه‌ای برای برون‌رفت از این شوخی هستید، بشتابید.

«مسعود بهنود» روزنامه‌نگار شهیر گفت‌و‌گویی داشت با تلویزیون صدای امریکا پیرامون انتخابات مجلس که سال 86 برگزار شد. بخش‌هایی از سخنان بهنود قابل تامل است! من پرسش و پاسخی که بین ایشان و آقای بهارلو بود را خطاب به آن دسته‌ای که «تحریم» را کارساز می‌دانند، این‌جا می‌آورم! این گفت‌و‌گو را پیش از این در همین بلاگ خوانده‌اید:

***

در شب انتخابات ریاست جمهوری بود، صحبتی کردید به این مضمون که گفتید اگر مردم شرکت نکنند، قبای ریاست جمهوری آن‌قدر کوچک و حقیر خواهد شد که اندازه‌ی تن آقای «احمدی‌نژاد» خواهد شد. و بالاخره در روز بعد هم آقای احمدی‌نژاد آمد بالا وبعد در مرحله بعد هم انتخاب شد، آیا هم چنان به این عقیده پای‌بند هستید در این بار از انتخابات مجلس یا این که الان استدلال دیگری دارید؟

بهنود همان ابتدا آب پاکی را ریخت و خیال همه از جمله، چپ و راست و اپوزیسیون و همه انقلابی‌ها و سلطنت‌طلب‌ها و ... را راحت کرد و گفت: ر

ر- عرضم به حضورتون که از اون جمله اگر من سردبیر بودم، اون حقیر را حذف می‌کردم، نمی‌دونم حالا آن روز گفتم یا نگفتم، اگر گفتم سردبیر ببخشد، که نباید می‌گفتم. حقیر بار ارزشی دارد، ولی کوچک بله. من اعتقادم بر این بود که اگر شرکت نکنیم، این اتفاق می‌افتد و افتاد!! اما در مورد انتخابات مجلس، می‌دانید یک ذره فرق می کند. قدیم‌ها از سر ِ به اصطلاح دروازه‌ی شمرون یک اتوبوس‌هایی بود که می‌رفت رو به شمال و بالاش نوشته بود یا داد می‌زد، می‌گفت: شمرانا!

شمرانا به این معنی بود که این اتوبوس، شمرون نمی‌ره، بنابراین معروف شده بود به اتوبوس ِ شمرانا!! حالا این مجلس هم به یک جایی که مورد نظر آقایونه نمی‌ره! یعنی این‌که کسانی که می‌خواهند رژیم رو سرنگون کنند، کسانی که می‌خوان یه رژیم دیگه‌ای دارند بیارند بذارن، من از استدلال‌ها این‌طوری می‌فهمم که تصور می‌کنند که اگر در این انتخابات شرکت بکنند؛ اون کار به تاخیر می‌افته یا به جلو می‌افته یا هر چی! این اتوبوس به اون محل نمی‌ره یعنی این که نماینده‌گان مجلس رو مردم انتخاب نمی‌کنند معمولن برای این که رژیمی بماند یا برود.

مردم انتخاب می‌کنند، نماینده‌گان مجلس رو برای این‌که زنده‌گی شون یک‌ذره بهتر بشه و الان بحث بهتر یا بدتر شدن زنده‌گی هست اونم یه مقدار کمی، صددر‌صد فکر نکنید، سه درصد، چهار درصد و بحث در این است که این سه چهار درصد را بریم توش مشارکت بکنیم به نفع زنده‌گی‌مون عمل بکنیم یا نکنیم! هنرمندها ، روشن‌فکرها، گروه‌هایی که روزنامه‌نگارها و کسانی که مستقیمن زیر فشار و خانم‌ها، این‌ها می‌دونن که در دو سال اخیر سرشون چی اومده، بنابراین اگر که راضی باشند خب نمی‌رن، نباید بروند. چه فرقی می‌کند؟ ولی اگر راضی نیستند، حتمن بروند سهمی ایجاد کنند یعنی این که در مجلس یک سهمی ایجاد کنند و یک سدی ایجاد کنند در مقابل دولت تندرویی که به هر حال و هر جوری بوده الان دولت هست و دارد عمل می کند.

من نمی‌دانم که چه کسی برای دوستان ما، موافق تحریم، این طوری به اصطلاح فهماند که شرکت کردن یا نکردن در انتخابات آیا موجب ماندن یا رفتن حکومتی می‌شود. اصلن کدام حکومت در دنیا با انتخابات رفته است؟ تا حالا حکومت جمهوری اسلامی دومی‌اش باشد؟ من استدلال‌های تمام کسانی که طرفدار تحریم هستند را حالا چون دیر آمدم بنابراین سریع دارم می‌گم، همه را شنیدم. همین یک ساعت پیش، قبل از برنامه‌ی شما هم آقای «گنجی» دوست عزیز بنده، همون حرفای را که از زمانی که با هم زندان بودیم می‌زده تا حالا، هنوز داره می‌زنه! در انتخابات ریاست‌جمهوری هم ایشان با من یک مناظره‌ی معروفی کرد که از " بی‌بی‌سی" پخش شد؛ اونجا هم همین حرف‌ها را گفتند ایشون و می‌گن. من استدلال‌ها رو شنیدم به زعم قبول هم شنیدم! یعنی گوش کردم، بلکه استدلال تازه‌ای توش باشه، ولی واقعن اعتراف می‌کنم، استدلال تازه‌ای توش پیدا نکردم و نه تنها پیدا نکرده‌ام، بلکه یک دلائل تازه‌ای هم خودم پیدا کردم برای این‌که تحریم نکنم انتخابات را!!

حالا اگر شما با توجه به این که نیمی از وقت برنامه‌ی ما رفته است، فرض کنم که از من بپرسید اون دلائل چیه؟ یکی دو تا را برای شما می‌گویم. یکی از بدترین اون دلائل این است که هر چند وقت یک مرتبه، حالا از بیست و نه سال گذشته، جمهوری‌اسلامی بیست و هشت تا انتخابات برگزار کرده، یا تقریبن هر سال یک دونه. هر سالی یک مرتبه انگار این داستان تحریم یه چیزی، یه داروی آرامش بخشی تو دل بعضی‌ها می‌ریزه که فرض کنند، مبارزه کردند، فرض کنند کار خودشونو برای اصلاح مملکت انجام دادند، فرض کنند که عمل سیاسی خودشونو انجام دادند و می‌تونند بقیه مدت رو به استراحت بگذرونند!! این مضره! به خاطر این‌که همچین چیزی نیست. شرکت نکردن که هنری نیست، گفت این ستمگری‌ست تو هم بلدی، اگر بتوانی کار خیر بکن.

اما فرض دیگری که دارم این است. سوال می‌کنم از تحریمی‌ها که کدوم برنامه‌ی سیاسی است که سی سال بتواند دوام بیاورد؟ با حریف سیاست ورزیدن مثل بازی شطرنج است، مثل مسابقات ورزش است، مثل هنره، دائم ابتکار می‌خواهد. دائم روش جدید می‌خواهد، روشی که حریف نتونه دست شما را بخواند و مثلن مثال بارزش همین سِر «فرگوسن» مدیر تیم محبوب من، منچستر یونایتد، هست چون نگاه کنید هیچ دو تا بازی رو به یک شکل، با یک استراتژی جلو نمی‌بره، اصولن هیچ کدام از مدیران و مربیان تیم‌های خوب جلو نمی‌برن، این چه روشی است که سی سال است که هم‌چنان ادامه دارد و فرض بر این است که حریف دست ما را نخوانده!! در حالی که حریف دست ما را خوانده است و بنابراین هر سال با توجه به این که حالا دیگه دست رو خونده بنابراین می‌خواد پادزهرهای این راه رو بلده! در نتیجه اون نتیجه که باید بدهد نمی‌دهد، خب تنوع می‌خواهد این‌کار.

من چندی پیش یکی از وزرای رژیم سابق که اتفاقن از افراد بسیار محترم و از دوستان من هم هستند، دیدم در یک برنامه‌ی تلویزیونی پیشنهاد کرده بود، خب مردم بروند، چسب بریزند تو قفل در وزارت خانه‌ها!! خب من تو « یوتیوب» دیدم. و می‌دونم خیلی‌ها با این قضیه خندیدند و می‌دونم که تلویزیون جمهوری‌اسلامی پخش کرده این را! من هم تعجب کردم، فکر کردم خب چه جوری با چسب ریختن تو قفل ممکنه که یک رژیمی برود یا بیاید؛ حالا وزارت‌خانه‌ها را فکر کنید، تمام قفل‌های دم درشون الکترونیکیه، ولی به هر حال، حالا چسب بریزن توش.

این چسب ریختن غیر از این که مصرف چسب رو و تولید کارخانه‌های چسب‌سازی را بالا می‌برد؛ کاری دیگری نمی‌کند. چون هیچ وزارت‌خانه‌ای نیست که وزیرش برود در را باز کند، من تعجب می‌کنم از گوینده که خود ایشان پنج شش سال وزیر وزارت‌خانه‌ی مهم کشور بودند!! آخر کی ایشان رفتند در وزارت‌خانه‌ی آموزش و پرورش را باز کردند؟ که حالا فکر کنیم وزیر آموزش و پرورش می‌رود در را باز می‌کند و بنابراین اذیت‌اش می‌کند و در نتیجه اتفاقی می‌افتد؟ ولی خیلی خوش‌حال شدم که ایشان بعد از یک هفته‌ای یک طرح دیگری دادند. و گفتند که برویم در انتخابات شرکت کنیم، از بین کسانی که شورای نگهبان تایید کرده است، فقط به خانم‌ها رای بدهیم!! اتفاقن این یک طرحه! حالا من در باره‌ی درست و غلط‌اش حرف نمی‌زنم ، ولی به هر حال یک طرحه! یک طرح ابتکاری است که یک کسی می‌تواند بدهد و پشت آن طرح بایستد و از آن یک اَکت و عملی حاصل شود. از شرکت نکردن و نرفتن که عملی حاصل نمی‌شود، بنابراین این بزرگ‌ترین استدلالی است که به نظرم این‌جا می‌شود که ظاهر کرد که خدمت‌تون گفتم. حالا بقیه‌اش را دارم. ر

در بخش بعدی از «بهنود»، این‌چنین پرسیده می‌شود که در داخل کشور، برای‌شان بنزین مهم است و شب عید که لباس ِ زن و بچه را تهیه کنند و انتخابات براشان مهم نیست، شما چه فکر می‌کنید؟ بهنود در پاسخ می‌گوید:

*ر

ر - ببینید، جمهوری اسلامی و هر حکومت دیگری اصولن یک پنجاه درصدی روی آمار و روی رای و روی این افرادی به خواست حکومت یا نه به خواست حکومت به خاطر مسائل محلی‌شان! شما از تهران که بروید بیرون بیشتر نود درصد شهرهای ایران با همدیگر مسائلی دارند و این شهر با آن شهر دچار مشکل است، رشت با انزلی، همولایتی‌های من، تبریز با میاندوآب، سراب با آن طرف، گاهی اوقات در داخل شهرها حیدری، نعمتی هست. بالاسری، پایین‌سری هست و در نتیجه شما به هر انتخابی برسید، فرق نمی‌کند بخواهید یک دوچرخه سازی هم که باز کنید، این که نعمتی را انتخاب کنید یا حیدری را مسئله است و کشمکش می‌شود و برخورد می‌شود و رقابت می‌شود و بنابراین افراد می‌روند و توی آن شرکت می‌کنند که آن رقیب نبَرد.

به این مناسبت توی این صحنه حدود پنجاه درصدی به هر حال رای وجود دارد توی این صندوق و بنابراین به این دلیل، حالا من نشمردم چون وقت نداشتیم. یکی از دلایلی که تحریم کارسازی پیدا نکرده در سی سال گذشته این است که می‌رود گم می شود آن تو! بسیاری از کشورهای راقیه دنیا هم موقعی که انتخابات می‌کنند پنجاه درصد از مردم واجد شرایط توش شرکت نمی‌کنند، پس بنابراین این چه اثری دارد در این مجموعه؟؟!! اون تو جیب‌اش است، این‌که می‌بینید حکومت به صدای بلند این را اعلام می‌کند و قبلن هر انتخاباتی را رفراندوم خودش می‌داند و از رفراندوم اصلی فرار می‌کند به خاطر این که این تو جیب‌شان است! و هر کسی دیگر هم همین‌طور!

شما نگاه کنید در حکومت سابق ایران، از سال 1340 که عملن انتخابات باطل شد و عملن انتخابات مسخره شد، و دست انداخته شد، و نماینده های انتصابی ساواک و حکومت شدند، بهترین انتخابات همان انتخاباتی بود که سال 58 اتفاق افتاد که در آن انقلاب شد! بنابراین می‌خواهم بگویم که پس دیگر تاثیر ندارد در این جا تحریم!

***

گفتنی‌ها را نوشتم! دیگر خود دانید! اُمیدوارم پشیمان نشوید. اُمیدوارم که آینده‌گان‌مان در صد سال دیگر نگویند عجب قومی که به اراده‌ی خود نامی کوچک بر تاریخ بزرگ‌شان نهادند.

_______________________________________

تیتر از «لورکا» برگردان «شاملو» - هم‌چون کوچه‌یی بی‌انتها

1388/2/31

A Short Film About Love

2009-05-05T03:49:00.000-07:00

حالا حکایت ماست! وقتی که پا به میدان می‌گذاری باید مردش باشی و تا آخر بروی. یا شهامت داشته باشی و خلاصه بگویی از اول هم نبودیم. اما من که نه پا پس خواهم کشید و نه چیزی از دگران کم‌تر دارم.

دو سه خط بالا از کسی چون من حکایت می‌کند که شاید دوماهی نباشم و کرکره را پایین بکشم. البته که به جایی بَرنخواهد خورد. یکی از بلاگ‌اسپات کم‌تر شود، به حال و روز ترافیک‌‌اش به‌تر است.

اما بازهم نیامده‌ام فقط از نبودن‌ام بگویم. از فیلم دیدنی عالی‌جناب «کیشلوفسکی» (کیسلوفسکی؟) هر چه بگویم کم گفته‌ام. فیلم «A Short Film About Love» یک شاه‌کار است. کاش همان یک هفته پیش که فیلم را دیدم از آن می‌نوشتم. از موسیقی‌اش که کار آهنگ‌ساز برجسته «پرایزنر» بود و از رنگ‌ها و میزانسن و... خلاصه مگر می‌شود آدم «کیسلوفسکی» باشد و جایی از کار بلنگد؟

حتا نام شخصیت زن فیلم هم حساب شده بود. «ماگدلنا» ما را به یاد «مریم مجدلیه» و عشق پاک مسیح اگر نندازد یا ما جایی‌مان می‌لنگد یا «کیسلوفسکی» مشکلی دارد! اگر مسیح پیغام‌رسان قوم‌اش بود، شخصیت پسر قصه هم در اداره‌ی پُست کار می‌کند و اوست که رنگی دیگر به روح شخصیت زن قصه که از قضا «فاحشه» است، می‌پاشد. رنگ قرمز در این فیلم در هر پلان و سکانس نماد رنگینی از «عشق» است. دستمال قرمز، پنجره‌ی قرمز، خون... خلاصه به این رنگ در فیلم توجه کنید.

این فیلم از ده‌گانه‌های «کیسلوفسکی» است. آن فرمان موسا که می‌گوید: « تو نباید زن-ا کنی» و عشق در این فیلم آن‌چنان مقام و مرتبه‌ای می‌یابد که با هوس تعریف نمی‌شود.

چند سال پیش شرکت «ایران گام» پکیجی از آثار «پرایزنر» را که موسیقی فیلم‌های «کیسلوفسکی» بود را به بازار روانه کرد. ما هم از بخت خوب‌مان این محصول شنیدنی را در فروش‌گاه خدابیامرز «بتهوون» دیدیم و حظ‌اش را بُردیم. برای این‌که دست شما را در حنا نگذاریم، و شما را در حظ‌مان شریک کنیم، این «موسیقی» شنیدنی را داشته باشید. فقط یک هفته فرصت دارید که تهیه کنید وگرنه دود خواهد شد چون چراغ جادو و غول‌اش...

خب دیگر باید(باید؟) رُخصت مرخصی بدهید! هم یک فیلم خوب معرفی کردیم و هم یک موزیک خوب که می‌توانید در هر زمان و مکانی بشنوید و کمی آرامش کسب کنید. اصولن موزیکی که بر یک فیلم رمانس نوشته می‌شود، بی‌در زمان و مکان است!

کسی چه می‌داند رُز برهنه بر قامت تاک؟

شیره‌ی شهد شراب مرا

شاید از بُغض تو ترانه کرده‌اند

یا از آواز برهنه‌ی گُلی سازکرده‌اند

کسی چه می‌داند در کدامین سَحر از زفاف تو

رُوزن اُمید می‌زاید!

دست‌ام بگیر

من با تو جوانه می‌زنم

من با تو تا طلوع

تا یک غروب

پارو می‌زنم.

1388/2/15

PERSIAN GULF

2009-04-28T23:35:00.000-07:00

خلیج‌فارس یعنی انشاء

*

هفته‌ی گذشته از سوی گروه روزنامه‌نگاران ایرانی نامه‌ای دریافت کردم مبنی براین‌که اگر مطلبی با موضوع «خلیج‌فارس» دارم، برای سردبیر این شماره آقای «محمد معینی» ارسال کنم. از آن‌جایی که این موضوع باب طبع من بود و بسیار دوست داشتم من هم سهمی به اندازه‌ی یک پاراگراف در این شماره داشته باشم، مطلبی کوتاه همان وقت قلمی کردم و برای سردبیر محترم ارسال کردم.

همان‌روز جواب آمد و تشکر کرده بود. روزگار گذشت تا روز جمعه‌ی هفته‌ی پیش باز از آقای «معینی» نامه‌ای گرفتم که مطلب شما قابل انتشار نیست! به دلیل این‌که احتمال می‌رود دیگران برداشت توهین‌آمیز کنند و اشکالات نگارشی هم که کم ندارد!! در یکی دو خط هم گنگ نوشته‌ام!!

فایل مطلب‌ام را گشودم و خواندم‌اش! حیران و متعجب که کجای مطلب توهین به شخصی حقیقی یا حقوقی یا در کجاها اشکال نگارشی وجود دارد؟؟!! اگر اشکالی هم بود چرا همان‌روز به اطلاع من نرسانده بود؟! و خلاصه چرا امشب از من خواسته‌اند که اگر مطلب جدیدی دارم، برای‌شان بفرستم؟!

من هم در جواب ایشان نکاتی را نوشتم که شما بی‌نظم هستید و آشنایی حتا با رسم‌الخط و آیین نگارش جدید انگار ندارید و... هدف بنده از نوشتن این پُست نه پنبه زدن کسی‌ست و نه دل‌خوری از جناب «معینی»! بلکه می‌خواهم ایشان بدانند سردبیر بودن هم مسئولیت خطیر و سنگینی‌ست که باید برای این مسئولیت آگاهی‌هایی حرفه‌ای داشت.

شماره پانزدهم را در «این‌جا» بخوانید و در ادامه هم مطلب من که به طور کل از این شماره بنابه‌دلایل واهی کنار گذاشته شد و ببینید سردبیر محترم حتا به نکاتی از جمله رعایت «نیم‌فاصله» هم آشنایی ندارد. و اگر در بعضی مطالب رعایت نیم‌فاصله‌ها را می‌بینید، نویسنده‌ی خود مطلب آشنایی داشته و سردبیر فقط نقش یک تدارکات‌چی صرف را بازی کرده است. ضمن این‌که تعدادی از مطالب انشاهایی احساسی هستند که چه خوب اگر گفته بودند انشا بنویسید که بنده بهتر بلد بودم انشا بنویسم چرا که «خلیج‌فارس» را هر روز نفس می‌کشم. ناگفته نگذارم جناب سردبیر محترم در نامه‌شان گفته بودند که زاویه نگاه‌ام به این موضوع خوب بوده است که همین‌جا ازشان سپاس‌گزارم.

***

این هم مطلب من:

«خلیج‌فارس یعنی...»

چه شده که به یک‌باره خلیج پارس نام‌اش می‌شود «خلیج عربی» از آن‌جا ناشی‌ست که خود به این خلیج هیچ مهری نداریم جز چند ترانه که آن‌هم به وقت اجرا، آوازخوان از زیرش درمی‌رود و کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!

چه شده که به یک‌باره خلیج پارس نام‌اش می‌شود «خلیج عربی» از آن‌جا ناشی‌ست که به فکر جیب‌هامان هستیم و مفهوم «میهن» برامان کشک است و چپ و راست از مسکن گرفته تا مبادلات ریز و درشت اقتصادی در «دبی» می‌رقصیم و به این و آن فخر هم می‌فروشیم.

مفهوم خلیج پارس دیگر برامان فراموش شده، چرا که سرزمین پارس را نگذاشته‌اند بشناسیم. این بخشی از دردهایی‌ست که سبب‌ساز آن می‌شود، خلیج همیشه پارس به خلیج عربی تغییر نام بدهد. زبان‌شان هم دراز است که مگر می‌شود این همه کشور عربی سرتاسر این خلیج باشند و بعد نام‌اش پارس بماند؟ می‌گویند «جمال عبدالناصر» رییس‌جمهور گذشته‌ی مصر برای اول‌بار این نام را بر این خلیج رسم کرد. از آن پس هر کشور عربی به خود جرات داد که این‌چنین از نام عربی بر این خلیج همیشه پارس استفاده برد. اما ما میهن‌پرستان برای جاودان کردن این نام هزاران ساله چه کرده‌ایم؟ به جای آن‌همه سمینار و همایش برای مظلومان فلسطین و... چند همایش برای این نام برگزار کرده‌ایم؟

حرف از یک نام نیست! حرف از هویت ماست! هویت ما در اعصار و قرون گذشته که به یک چشم‌برهم‌زدنی دود می‌شود و تا بجنبیم دیگر بی‌شناسنامه‌ایم.

خلیج‌فارس یعنی وطن
یعنی شناسنامه‌ی من (1)
*

حتا آن سنگ‌نبشته‌ی تازه کشف شده در جزیره‌ی کیش هم به یُمن میهن‌پرستان شکسته شد و دیگر هیچ... شاید بشود این نام را در قلب‌هامان زنده نگه داریم و بس...

1. شهیار قنبری

1388/2/9

کتاب‌خوان بهتر از جاده آمد پدید

2009-04-26T23:53:00.000-07:00

«اُردی‌بهشت برای ...»

دیروز بهترین روز ما بود! تولد بهترین عزیزت باشد و «اس‌اس‌» قهرمان باشد و خلاصه یک‌جورهایی همه احوال‌ات میزان باشد، اما آخر شب که می‌نشینی با «دی‌وی‌دی پلیر» تازه‌ات یک فیلم خوب ببینی، به قول امروزی‌ها ضدحال بخوری! داستان از این قرار بود که این «فیلم» بدفُرم کسل‌کننده برای‌مان آمد و از این «فیلم» خیلی‌ پایین‌تر بود به گمان‌ام! شاید من این‌روزها کم‌تر از فیلم‌ها می‌فهم‌ام! ...

فیلم بسیار خوب «کتاب‌خوان» هر چند قصه و روایت‌اش به «مالنا» شباهت داشت اما یک فیلم‌نامه‌ی خوب و روایت درست این فیلم و بازی‌های خوب و قوی که منجر به اسکار برای این فیلم هم شد، فیلم را در طبقات بالایی جای می‌دهد.

حالا از فیلم بگذریم و شما را به یک ترانه‌ی خوب مهمان کنم. این «ترانه‌ی» زیبا و شنیدنی فرانسوی این‌روزهای مرا ساخته است. شما هم ظرف یک هفته فرصت دارید برداشت کنید و بشنوید و لذت ببرید.

1388/2/7

سفر خوش آقای رییس‌جمهور

2009-04-22T09:39:00.000-07:00

«افشین قطبی، سرمربی»

رییس‌جمهور محترم و برگزیده‌ی ایران یک‌بار دیگر در ژنو جنجال‌ساز شد و آن‌ها که باید از این مقوله برای خود کیسه‌ها دوختند. هولوکاست امروزه برای هر دو طرف دعوا نان‌آور و توجیه‌کننده هر جنایت و ناسزایی شده است. آن‌قدر که از این جنایت سخن رفته آیا از گرسنه‌گان آفریقا و یا کشته‌شده‌گان ارامنه و... سخن رفته است؟! این‌است‌که باید باریک‌تر شد و مو را از ماست بیرون کشید. هم رییس‌جمهور و حامیان‌اش روسیاه هستند و هم رژیم اسراییل!

«افشین قطبی» سرمربی محبوب پرسپولیس که البته من هم دوست‌اش دارم(اس اس هستم) رسمن از امروز سرمربی تیم ملی ایران شد. مبارک‌ها باشد و برای‌اش آرزوی پیروزی داریم.

آمدن جناب «مایلی‌کهن» را به بازگرداندن آشغال دوباره به خانه تشبیه می‌کنم. خب معلوم بود که ایشان به کجاها وصل هستند و ... به‌راستی مسئولان فدراسیون فوتبال درد را نمی‌دانند؟ جواب این‌است‌که چرا جان برادر! بحث این‌است‌که کسی بر مسند باشد که قابل اعتماد برای پیش بردن برنامه‌های سیاسی در ورزش باشد. همین جان برادر! افشین‌خان هم چند صباحی برای فرونشاندن آتش قهر ملت آمده‌اند.

این هم از «چارلز بوکوفسکی» فقید برای آنان که دوست‌اش دارند. این کتاب تا این دولت هست به گمان‌ام اصلن و ابدن منتشر نشود. این کتاب را انتشارات "آرویج" سال هشتاد خورشیدی منتشر کرده است و هر کسی نفهمد فکر می‌کند چاپ خارج از کشور است. تازه امروز شنیدم که کتاب «نیمه‌ی غایب» حسین سناپور برای تجدید چاپ مجدد مجوز نگرفته است. خب مبارک‌ها باشد. فعلن این شعر بوکوفسکی:

وَن‌گوگ گوش‌شو بُرید

و دادش به یه فاحشه

اونم چندشش شد و گوش‌شو پرت کرد...

- وَن!

فاحشه‌ها گوش نمی‌خوان

پول می‌خوان...

فکر می‌کنم واسه همین تو نقاش بزرگی بودی

تو

چیزای دیگه رو نمی‌فهمیدی...

1388/2/2

آسمان چتر ماست

2009-04-19T01:34:00.000-07:00

«آسمان چتر ماست»

ورق‌پاره‌ها را می‌گردم تا یادداشت‌ها را پیدا کنم و ببینم از چه قرار بوده چیزکی قلمی کنم. از کدام حادثه یا لحظه که برای خواننده‌ی این پنجره چیزی داشته باشد. می‌رسم به خط کوتاهی که نوشته: کامنت‌های بلاگ‌اسپات!

به خاطر می‌آورم در این چند روز گذشته با خود قرار گذاشته بودم تذکری در همین خطوط اول بگذارم که آی جان برادر اگر کامنتکی می‌گذارید تو را سر جدتان قسم در جدیدترین پُست بگذارید هر چند بی‌ربط با پُست جدید باشد. چرا که اگر در کامنت‌تان سوالی داشته باشید از کجا باید بگردم کامنت‌تان را پیدا کنم. یا دست‌کم تاریخ نوشتن پُست را یادداشت کنید در کامنت‌تان تا پُست را پیدا کنم و جواب‌تان را بدهم. آخر این بلاگ‌اسپات به ما که صاحب‌اش باشیم نمی‌گوید این کامنت مربوط به کدام پُست است. این است که قوزبالای‌قوز می‌شود و ما شرمنده‌ی شما. اگر هم بلاگ‌اسپات به ما می‌گوید این کامنت مربوط به کدام پُست است ما که بی‌خبریم!

در مورد کلیپ‌های «معجزه‌ی خاموش» در این «صفحه» یادداشتی نوشته‌ام. یادم باشد دفعه‌ی دیگر در مورد این‌که «نقد» چیست از قول یک مقاله‌ی خواندنی در ماه‌نامه‌ی «نافه» برای‌تان نقل کنم. چرا که هنوز فرق میان «نقد» و «تحلیل» را نمی‌دانیم. فرق میان «نقد» و «مرور» را نمی‌دانیم و این‌جاست که فاجعه آغاز می‌شود.

ضمنن اگر اهل رای دادن و نظرسنجی و این‌گونه کارها هستید با رفتن به «این صفحه» به هنرمند مورد علاقه‌ی خود رای بدهید. هر چند ملاک‌های رای دادن در این‌جا تنها علاقه به هنرمندتان نیست و باید فاکتورهایی دیگر را لحاظ کنید. ضمنن «این‌جا» و «این‌جا» نوشته‌ی کوتاه‌ من و باقی را در مورد «طنز» بخوانید. شما هم می‌توانید به این هفته‌نامه‌ی اینترنتی بپیوندید با عضویت در آن. آدرس هفته‌نامه در سربرگ هفته‌نامه موجود است.

دیگر نکته این‌که حدود هشتاد درصد بلاگ‌های ایرانی "حدیث‌نفس" هستند. حالا شاید آمار دادن من و گفتن «هشتاد درصد» محلی از اعراب نداشته باشد ولی واقعیتی‌ست! اکثرن از این می‌گویند که چه کرده‌اند و آن‌روز چه گذشته... بعضی استادانه با نقل یک حکایت شما را به نکته‌ای هدایت می‌کنند و خلاصه به شما چیزی می‌افزایند یا فیلمی یا ترانه‌ای و یا خلاصه چیزکی معرفی می‌کنند با همان نقل حکایت یا خاطره اما بعضی دیگر هیچ و هیچ... فقط وقت شما را می‌گیرند.

دیشب «فیلمی» خاص دیدم. لااقل از لحاظ من این فیلم خاص بود. این فیلم قهرمان نداشت. لااقل یک شخصیت محور قصه نبود و این برای‌ام خیلی جالب بود. تا آخر ندانستم که به راستی بچه‌های فیلم محور قصه بودند یا مردان و زنان این فیلم؟! یک فیلم پُراستعاره و در ژانر فیلم‌های سه‌گانه‌ی «کیشلوفسکی». جالب‌تر این‌که من چندین ماه بود این فیلم را داشتم و فراموش‌ام شده بود ببینم‌اش! تا شبی به توصیه و یادآوری عزیزی به سمت‌اش رفتم.

و حالا از گلوگاه این پرنده‌ی کوچک

صدای تو می‌آید تا من

فاصله

فاصله‌ها

این واژه‌واژه‌ی صدا تا من

از پشت خطوط رسانا

تنها امید ابری‌ست بهاری

چتر نمی‌خواهیم

آسمان چتر ماست

یک قلب بزرگ امید ما

درخت ما سبز خواهد شد

پرنده دیگر بار بر شاخ‌سار نغمه‌ساز

1388/1/30